“Niet verantwoord voor bewoners met zware zorgvraag om te verhuizen naar de nieuwe Agnes”

VOORHOUT – Andries Paats, lid van de Raad van Bestuur van Activite, informeerde bewoners van de Ravellaan en de Boekenburglaan en hun mantelzorgers over de laatste ontwikkelingen. Hierbij ging hij onder meer ook in op de vraag hoe het komt dat het ActiVite bestuur al sinds begin 2008 wist dat het zorgcentrum zoals bewoners die voor ogen hadden er niet zou komen.

Door Joep Derksen

Paats laat weten: “Aan het einde van het eerste kwartaal in 2008 was voor mij duidelijk dat het plan Herenstaete zoals dat voorlag niet zoals oorspronkelijk bedacht uitgevoerd kon worden. Tot nog toe hebben we niets naar buiten gecommuniceerd, want we hebben in de tussentijd overleg gevoerd met andere instanties zoals wooncorporatie STEK en de overheid. Na al die gesprekken werd in mei 2009 duidelijk dat de zorgvoorzieningen niet gerealiseerd konden worden.”

Er komen 22 appartementen kleinschalig wonen voor mensen met een psychogeriatrische aandoening, drie tijdelijke opnamekamers en een reeks appartementen voor mensen van de Agnes die niet intramuraal maar extramuraal willen wonen. Paats vervolgt: “Ik heb opmerkingen gehoord als ‘Ze doen maar wat met die oudjes’, maar zo’n uitspraak doet me zeer aan het hart. Gedurende de planontwikkeling van de Herenstaete zijn verschillende organisaties gefuseerd tot ActiVite. De besluitvorming heeft plaatsgevonden en wij hebben het beste met u voor. Het staat de bewoners van de Boekenburglaan en de Ravellaan vrij om naar de Herenstaete te verhuizen, maar wij achten dat niet verantwoord. In het bouwconcept is geen rekening gehouden met de zorginfrastructuur. We adviseren mensen die regelmatig zorg nodig hebben om te blijven wonen in de Ravellaan of te verhuizen naar Park Overbosch. Ook voor mensen met een complexere zorgvraag, zoals zij die wonen aan de Boekenburglaan is Herenstaete niet het ideale concept.

Streep

Mevrouw De Bruijn, een van de aanwezige mantelzorgers, riep uit: “De mensen in de oude Agnes is altijd voorgehouden dat ze terug zouden komen in de nieuwe Agnes. Ze zouden dan heerlijk in het dorp komen wonen. Maar u haalt hier een grote streep doorheen. Mensen van rond de 90 jaar hebben verwachtingen en u haalt deze verwachtingen met een veeg van tafel. Paats antwoordde: “Ik hoor deze avond dat men zaken toegezegd heeft, zoals dat de bewoners tijdelijk in de huidige voorzieningen gaan wonen en dan weer terug mogen. Dat is ook zo, maar ze komen wel extramuraal te wonen, dus zonder de intensieve zorg die ze nu gewend zijn. Dat is blijkbaar onvoldoende gecommuniceerd. We hebben nu de keuze gemaakt om de bewoners te informeren om hen te behoeden voor het feit dat ze met bepaalde beperkingen in het eindconcept geconfronteerd worden.”

Wat gaat er met de dependance aan de Boekenburglaan gebeuren: dit gebouw zou slechts voor een periode van vijf jaar mogen blijven staan. Paats: “Dat gebouw is niet ons eigendom en ik weet het niet. We gaan met verschillende instanties overleggen over alle zaken en we gaan onderzoeken of er waar is wat er deze avond gezegd werd en hoe we een en ander kunnen repareren.”

Op de vraag wat de reactie van de gemeente is op de uitspraak dat er niet voldoende controle is uitgevoerd op de bouw van de nieuwe Agnes, laat een gemeentelijk woordvoerder weten: “Wethouder Leo van der Zon geeft donderdag 23 juli meer informatie vrij.”

Bewoners Boekenburglaan en Ravellaan anderhalf jaar in ongewis gehouden

‘We wisten direct na de fusie dat de nieuwe Agnes geen zorgcomplex kon worden’

VOORHOUT – Vorig jaar gingen al geruchten in het dorp dat niet alle voormalige Agnesbewoners terug zouden kunnen gaan naar de vernieuwde Agnes. Dit zou komen door hogere huurlasten die niet door iedereen zijn op te brengen. Mariëlle Bakker, medewerker Marketing en Communicatie van ActiVite, vertelde op 30 oktober 2008: ‘De afspraken die destijds gemaakt zijn, dat bewoners een plekje hebben, zullen nagekomen worden.’ Nu blijkt dus dat niet alle bewoners van de ActiVite-appartementen aan de Ravellaan en de Boekenburglaan terug kunnen verhuizen naar de nieuwe Agnes in Voorhout.

Op de informatieavonden voor de bewoners van 13 en 14 juli vertelt mevrouw Y. Broers, Directeur Intramurale Dienstverlening: ‘Het werd ActiVite, direct na de fusie (januari 2008, JD), duidelijk dat de “nieuwe Agnes” geen zorgcomplex kon worden. Het volledig extramuraliseren was geen optie. Conform de oorspronkelijke bouwtekeningen en –aanvragen is in het nieuwe gebouw rekening gehouden met 22 woningen kleinschalig wonen zwaar en verder alleen maar extramurale huurwoningen.’

Bakker vertelde echter oktober vorig jaar: ‘We voldoen absoluut aan de verhuisplicht die we hebben. Wat de huren betreft: de huurkosten en de daaraan verbonden dienstverlening blijven volgens ongewijzigde tarieven. Een en ander is wel afhankelijk van wettelijke kaders: als de politiek de eigen bijdrage verhoogt, kunnen wij er niets aan doen. De huur (met dezelfde dienstverlening) blijft dus hetzelfde. Het enige verschil is, dat we in de nieuwe Agnes meer diensten aanbieden. Als de mensen van meer diensten gebruik willen maken, kan dat ook, maar dan tegen een prijskaartje.’

Op de informatieavonden werd de bewoners van respectievelijk de ‘Boekenburglaan’ en de ‘Ravellaan’ echter het volgende verteld: ‘De plannen voor de nieuwbouw zijn negen jaar geleden gestart met het idee om wonen en zorg te scheiden. Hierbij is rekening gehouden met 22 woningen voor mensen met een psychogeriatrische aandoening (dementie, JD). De overige mensen zouden extramuraal gaan wonen en zelfstandig thuiszorg inkopen. Kijkend naar de huidige situatie en bewoners is ActiVite van mening dat niet alle bewoners extramuraal kunnen wonen en dat er toch een soort woonvorm gecreëerd moet worden (kleinschalig wonen licht). Deze woonvorm vereist aanpassingen op het gebied van de zorginfrastructuur, oproepinstallaties en een collectieve brandalarminstallatie. Dit is in de nieuwe Agnes om verschillende redenen niet te realiseren. De bouw was, nadat ActiVite dit van de fusieorganisatie (LAS en Trias, JD) had overgenomen, al zover gevorderd dat aanpassingen niet meer mogelijk waren.’

Nu blijkt onder meer dat er geen restaurant of recreatieruimte is. Ook is de ruimte die bedoeld was als Grand Café niet van binnenuit te bereiken. Dit betekent dat de bewoners door weer en wind altijd buitenom moeten om te eten. Broers: ‘Dit is in eerste instantie voor de bewoners niet acceptabel, maar ook is het financieel-technisch een te groot risico voor ActiVite.’ Een van de bewoners stelde de terechte vraag: ‘Er is altijd gezegd dat het nieuwe gebouw een zorgcomplex zou worden. Hoe kan er dan geen rekening gehouden zijn met de diverse voorzieningen?’ Het antwoord van het ActiVite-bestuur: ‘Dat verbaasde ons ook. Het werd ActiVite, direct na de fusie, duidelijk dat het geen zorgcomplex kon worden. Men heeft destijds andere keuzes gemaakt, namelijk het scheiden van wonen en zorg, en het realiseren van een kleinschalige woonvoorziening met 22 woningen voor dementerenden.’

Op de vraag van een van de bewoners waarom ActiVite de mensen wel appartementen en stoffering heeft laten uitkiezen was het antwoord: ‘We hebben al die tijd gehoopt op een goede oplossing’. Deze hoop blijkt dus een utopie. In tegenstelling tot wat het merendeel van de bewoners van de Boekenburglaan en de Ravellaan jarenlang is voorgespiegeld, wordt de nieuwe Agnes toch geen zorgcomplex, waar ze allen gebruik hadden kunnen maken van 24-uurs zorg en verpleging.

‘Help mij mijn doel te bereiken’

Zieke Deborah van Rij wil meer mensen helpen hun droomwens te vervullen

STREEK – Deborah van Rij (21) heeft een extreem zeldzame vorm van de ziekte van Von Recklinghausen. Deze ongeneeslijke vorm van kanker, die zich uit in agressieve zenuwschedetumoren zorgt ervoor dat Deborah nog maar enkele maanden te leven heeft. De Stichting Ambulance Wens heeft haar droomwens vervuld en haar naar het kasteel van Sissi in Wenen gebracht en dat vond ze zo’n geweldige ervaring dat ze ‘iets’ terug wilde doen. Deborah startte in februari met een actie om 100.000 euro in te zamelen voor een derde ambulance en op dit moment staat de teller op 126.000 euro. ‘Nu ga ik voor mijn echte wens: 200.000 euro, zodat er niet alleen een ambulance kan worden aangeschaft, maar dat er minimaal een jaar met die ambulance ook veel droomwensen van anderen vervuld kunnen worden.”

Deborah vertelt over haar ziekte: ‘Officieel heet het neurofribromatose type 1, die zorgt voor goedaardige gezwellen op zenuwen. Daar kun je heel oud mee worden. Heel soms worden het kwaadaardige tumoren die ingekapseld blijven en ook dat hoeft geen probleem te zijn. Maar ik heb als een van slechts acht mensen ter wereld een heel zeldzame vorm waarin de ziekte omgeslagen is in zeer agressieve tumoren.’‘

Op het moment dat de diagnose gesteld werd en ik te horen kreeg dat ik nog maar een paar maanden te leven had, drong het niet eens tot me door. Thuisgekomen besefte ik opeens: “Oh, ik ga dus gewoon dood!” Daarna heb ik heel veel gehuild en werd depressief. Heel lang heb ik in huis alleen op de bank en in bed gelegen. Alle emoties komen tegelijk op je af en gaan door je heen. Als je het zelf niet meegemaakt hebt, weet je niet hoe het is. Ik kon ervoor kiezen nog een jaar langer te leven door het ondergaan van bijvoorbeeld chemokuren, maar dan ben je een jaar alleen maar ziek. Ik heb ervoor gekozen om niet ziek te zijn en nog maar een paar maanden te leven.’

Dankzij haar zusje kwam Deborah in contact met de Stichting Ambulance Wens en ze diende een aanvraag in om naar Wenen te gaan. ‘Deze reis fleurde me helemaal op en sinds Wenen leef ik intensiever. Ik heb een wensenlijst opgesteld van dingen die ik nog wilde doen en al die wensen heb ik gerealiseerd. Zo is een goede vriendin uit Engeland overgekomen, ben ik naar ons vakantiehuisje in Drente gegaan, heb het boomkroonpad in Borger bezocht en ben bij het Preston Palace geweest.’

Over de actie: ‘Het geld dat wordt opgehaald is niet voor mezelf en zelfs niet voor de Stichting Ambulance Wens. Het is voor de patiënten die er baat bij hebben dat hun droomwens wordt vervuld. Ik houd deze actie niet om iets achter te laten, mar doe het voor andere mensen. Ik heb mijn hele leven al rekening gehouden met andere mensen.’ Hoe gaan Deborah’s vrienden en familie om met haar ziekte? ‘Je hebt het over nu en volgende week, maar niet over de toekomst.’

Deborah’s moeder vult aan: ‘Deborah is op de MVO geweest om meer over haar actie te vertellen. Ook als je ongeneeslijk ziek bent, ben je een normaal mens. Je wilt op je 21ste ook uitgaan en kleren kopen. Deborah heeft net zo veel lol in een avondje stappen als haar zus. De ziekte is niet besmettelijk en je mag haar gerust vragen stellen en met haar praten. Ook Deborah heeft een toekomst, net als wij allemaal. Alleen heeft zij een andere en kortere toekomst. We praten niet over “de dood”, maar over “naar huis gaan”. We lopen niet op eieren en vinden dat alles bespreekbaar moet zijn.’

Gezamenlijk laten Deborah en haar moeder weten: ‘We zijn al eerder geïnterviewd, onder meer door regionale en landelijke televisiezenders, maar wat nooit naar voren is gekomen is dat we een ontzettend goede begeleiding hebben gehad van onze oncoloog Dr. Hartgerink van het LUMC Leiden en onze twee schatten van huisartsen: Tanja en Ferry Böhm. We hebben ontzettend met hen geboft: als je maar kikt, komen ze al, ook buiten de spreekuren om. Ook hebben we niets dan lof over Welzorg in Katwijk en de ISD, die ons van allerlei hulpmiddelen, zoals een speciale matras, een rolstoel en een scootmobiel hebben voorzien. We zijn echt gezegend dat we dit mogen ontvangen.’

‘Help mij, in korte tijd, mijn doel te bereiken’, laat Deborah onder meer weten via haar website: www.saw-uniek.hyves.nl. Het rekeningnummer om geld te storten is: Rabobank 1489.78.673, t.n.v.: B.B.T. Uitendaal en/of S.J. Uitendaal inzake Stichting Ambulance Wens.

Update: In totaal haalde Deborah 137.000 euro op. Zij overleed zondag 28 juni 2009. Zaterdag 3 oktober 2009 overhandigden haar nabestaanden uit Deborah's naam een nieuwe ambulance aan Kees Veldboer van de Stichting Ambulance Wens. Voor meer informatie: www.ambulancewens.nl.

Honderden meisjes krijgen prik tegen baarmoederhalskanker

LISSE – Op de kop af 380 van 529 uitgenodigde meiden (met 72% is de opkomst hoger dan het landelijk gemiddelde van 60%) lieten zich maandag 2 maart prikken in De Greef. Hiermee zorgden ze ervoor dat ze beter beschermd waren tegen virussen die baarmoederhalskanker kan veroorzaken. Het is algemeen bekend dat vrouwen van het sterke geslacht zijn, maar de uitzondering bevestigt de regel: ‘Nee! Mamma! Ik durf niet!’

Alle meiden uit Lisse die geboren zijn in de jaren 1993 – 1996 werden enkele weken geleden opgeroepen om de prik tegen baarmoederhalskanker te komen halen. Het vaccin werkt pas echt, nadat ook de twee opvolgende prikken in april en september zijn ingediend. Kort voor 18:00 uur staan Joost Genuit, sessiecoördinator van de GGD en een team van 15 mensen klaar om de honderden jonge dames op te vangen. In enkele gevallen letterlijk.

Genuit legt uit: ‘Het vaccin is bedoeld tegen twee virussen die baarmoederhalskanker kunnen veroorzaken. Deze twee virussen zijn verantwoordelijk voor 70% van de jaarlijkse baarmoederhalskankergevallen. Deze ziekte komt 600 keer per jaar voor en 200 vrouwen sterven er jaarlijks aan. Met deze vaccinatie neem je een heel groot deel van de toekomstige slachtoffers weg; we verwachten in de toekomst de helft minder doden. De sessiecoördinator ageert tegen alle ‘wilde verhalen’ over het vaccineren: ‘In andere landen wordt al tegen baarmoederhalskanker gevaccineerd en daar is ook niets ernstigs gebeurd.

Er kunnen bijwerkingen zijn na het indienen van het vaccin, zoals koorts, een arm die wat pijn doet of een grieperig gevoel. Maar dat duurt maar een dag. Overigens: voor meiden die deze eerste sessie gemist hebben: zij kunnen zich aanmelden voor de eerste ronde in april, waarna ze in mei de tweede prik kunnen krijgen.’

Het eerste meisje dat een prik krijgt toegediend is Gabriëlle Mens (12). Of ze er zin in heeft? ‘Hm,dat valt wel mee, maar het is wel zo slim om het vaccin te krijgen. Ook de meeste van mijn klasgenootjes gaan wel.’ Manmoedig houdt Mens zich goed en daarna is het de beurt aan de honderden leeftijdsgenootjes. De meesten kijken even pijnlijk, maar geven geen krimp. Op enkele uitzonderingen na. Meisjes die flink tegenspartelden werden achter een zwart gordijn gezet, zodat de omgeving niet kon zien wat er gebeurde. Te horen was het echter wel: ‘Nee! Mamma! Ik durf niet! Nee! Nee! Aaaahhhh!!!’ Vervolgens kwam de jongedame met een van pijn vertrokken gezicht weer van achter het gordijn vandaan.

Burgemeester Corrie Langelaar was ook aanwezig op deze avond: ‘Ik ben blij dat er zoveel meiden komen, want zo’n vaccin is uiterst belangrijk. We hebben het namelijk over niet zomaar een ziekte, maar een dodelijke ziekte.’

“Smerig om tussen uitwerpselen te moeten zwemmen”

Paardenpolemiek op Naturistenstrand

NOORDWIJK – Een op hol geslagen paard heeft de naturisten aan het Noordwijkse strand op de achterste benen doen staan. Deze week ontving het college van Burgemeester en Wethouders een brief van twee fervente naturisten met een beklag over de paarden die te pas en te onpas over het naaktstrand lopen, onderwijl hun vijgen achter zich laten vallend. De brievenschrijvers, Manon de Vries en Willem Schelvis verlangen van het college dat in het hoogseizoen alle stranden verboden verklaard worden voor paarden. Hoe denken de medenaturisten hierover? Een onderzoek ter plekke leverde reacties op.

Door Joep Derksen

Om het naaktstrand te bereiken is geen sinecure. De journalist liet zijn auto achter bij de oude manege en wilde even naar het nudistenstrand lopen. Fervente strandbezoekers wisten hem te vertellen dat hij dan het beste het pad door de duinen kon bewandelen. Met 30 graden heuvel op en af lopen was geen pretje en als toetje krijg je dan een lang moeilijk zandpad dat met enige moeite overwonnen kan worden. Maar uiteindelijk is de zee weer te zien en aan de rechterkant het doel van de reis: de plek waar naaktrecreatie toegestaan is.

Evakostuum

Enkele tientallen badgasten genieten daar in hun Adam- en Evakostuums van de zon en als geklede journalist voel je je dan toch een beetje naakt. De ontvangst door de families De Ridder, Turk en Bedijn is echter alleszins welkom en ze zijn graag bereid te praten over de paardenproblematiek. “Het is goed dat u hier bent, want ik heb me er vanochtend weer vreselijk aan geërgerd toen er weer zo’n paard voorbij kwam. Ook vorige week sloeg er een paard op hol en hij rende rakelings langs de mensen: het was levensgevaarlijk!”

Maar ook als paarden ‘gewoon’ over het strand lopen, kan dat voor veel ongemak en ergernis zorgen, zo vinden de naaktstrandgenieters: “Die paardenstront is heel smerig. Met laag water gaat het nog wel: dan blijven de paarden en ruiters ook verder verwijderd van waar wij liggen. Maar als dan de vloed komt, wordt al die stront meegenomen het strand op en het is absoluut geen pretje om daar doorheen te moeten zwemmen. Er komen hier ook mensen met honden, maar daar hoor je ons niets van zeggen, want zonder uitzondering ruimen die mensen de behoefte van hun dier netjes op. De paarden zijn veel irritanter, want hun uitwerpselen worden absoluut niet opgeraapt. Als ze dan toch over het strand moeten, laat die dieren dan een zak onder hun staart dragen, zoals ze ook in de Weense pistes hebben.”

Een andere oplossing wordt ook aangedragen: “Natuurlijk is het voor de paarden en ruiters ook fijn om op het strand te zijn, maar laat hen dan tussen april en september niet tussen 10:00 en 17:00 uur op het strand komen.”Het naaktstrandgebeuren is een fijne belevenis, zo vinden de families: “Je bent hier lekker met z’n allen en er wordt geen rotzooi gemaakt, want iedereen ruimt de eigen spullen op. Er heerst hier een saamhorigheid en je praat ook lekker met je buren. Kom daar op de andere strandgebieden maar eens mee aanzetten! En als je het naaktzonnen eenmaal gewend bent, is het kleinste broekje aan je lijf je al te veel. Voor het dorp zul je ons niet meer zien zitten: daar is het veel te druk!”

Kippenplanken

Een ander punt stoort de naturisten ook bijzonder: “Het pad omhoog van het strand naar de duinen is een welhaast niet te nemen hindernis. En dat wordt nog verergerd door de ruiters die zich met hun paden niet houden aan het aangegeven paardenpad, maar het pad over de hele breedte nemen. Dat pad is bijna niet te belopen: laat burgemeester Groen zelf dat maar eens komen ervaren! Er worden kapitalen uitgegeven aan de Noordwijkse kustversterking en we hebben al vele verzoeken gedaan om zogeheten kippenplanken of anders betonnen platen neer te leggen om dat pad naar het strand beter beloopbaar te maken."

"Maar wij worden van het kastje naar de muur gestuurd: daar zijn geen financiën voor beschikbaar. Hier komen veel mensen van wat hogere leeftijd; wij zijn allen boven de vijftig jaar en het is bijna niet te doen om in dat mulle zand tot bovenop de duin te komen”, aldus de heer Bedijn. Mevrouw De Ridder: “Door de moeite om het looppad te bedwingen, blijven veel oudere mensen weg. Daarnaast ook niet alleen de vele Duitsers die hier vroeger kwamen, maar ook ouders met kinderen en bolderkarren: voor hen is er geen doorkomen aan.”

“Particuliere rijders verpesten het voor managehouders”

NOORDWIJK – Aad Smit van Smit Manege uit Noordwijkerhout reageert op de bezwaren van de naturisten. “Die nudisten staan zo dicht bij de natuur, maar als de natuur dicht bij hen komt vinden ze het niet fijn. Paarden vallen ook onder de natuur en ons motto is ‘leven en laten leven’. Tegenwoordig kunnen de mensen nog maar weinig hebben. Wij proberen ons brood te verdienen en netjes te rijden, maar er zijn particuliere rijders die het voor ons manegehouders verpesten. Wij houden ons aan de paardenpaden, maar dat moeten die privé-personen ook doen. Overigens zien we ook regelmatig trimmers die op de paardenpaden lopen.”

Smit haalt even adem: “En anders moeten die naturisten maar naar een plek gaan waar geen paarden lopen. Weliswaar is de ruimte voor naaktzonnen beperkt, maar dat geldt ook voor onze ruimte. De paarden mochten op dit stuk strand al veel eerder lopen en de nudisten mochten er pas later bijkomen. Ze zijn alleen met mooi weer op het strand en dan gaan ze meteen klagen.”

Toch is de manege-eigenaar bereid te praten over een mogelijke oplossing voor de paardenpoep: “Inderdaad wordt hier en daar in het buitenland gebruik gemaakt van zogeheten mestzakken die achter het paard worden gebonden. Hier gaat niet alles in, maar toch ruim de helft. Maar deze oplossing is meer geschikt voor tuigpaardtypes. Rijpaarden zijn die mestzakken niet gewend.”

Gemeente: “Blij met brief”

NOORDWIJK – Martin Ruis, woordvoerder van de gemeente Noordwijk reageert: “Er is momenteel geen specifiek beleid voor wat betreft paardenuitwerpselen, zoals dat het geval is met betrekking tot hondenpoep. Daarom zijn we als gemeente Noordwijk blij met de op 5 augustus binnengekomen brief waarin concrete vragen worden gesteld en opmerkingen gemaakt. De brief is direct naar de betreffende afdelingen gegaan. Kortom, er wordt al aan gewerkt en op korte termijn mogen de briefschrijvers een reactie verwachten.”

"Rookverbod in horeca óf strikt handhaven óf afschaffen"

Argwaan, scepcisme en boosheid over rookwet

STREEK – Het rookverbod in de kleine café’s is een onderwerp wat voor veel beroering leidt, zo bleek tijdens een rondgang langs de horecazaken in de Duin- en Bollenstreek. Niet iedere kroegbaas wilde openlijk zijn of haar mening geven en sigaretgenietende cafébezoekers keken de journalist met grote argwaan aan: “Mag ik je perskaart even zien?”

Door Joep Derksen

Het rookverbod in de horeca zorgt landelijk voor veel beroering en onlangs kwam naar buiten dat in Den Bosch de asbakken weer op tafel komen in de kroegen daar. Dat was landelijk nieuws, maar voor de ervaren kroegloper was het een bericht ter kennisgeving: “Hier doen we dat al veel langer.” Dit wordt ook bevestigd door een Lissese bareigenaar die anoniem wil blijven: “Na 01:15 uur ’s nachts komen bij ons de asbakken weer op tafel. Hierdoor is het eindelijk weer druk en gezellig bij ons. Al die mensen die voor 1 juli zeiden dat ze weer naar het café zouden gaan als er niet meer gerookt zou worden, hebben gelogen: ik heb ze hier niet gezien.”

In Hillegom is het bruine café Zus & Zo gevestigd. Het is nog vroeg op de avond, maar de aanwezige cafébezoekers vermaken zich met een caféquiz. De hele kroeg is rookvrij, met uitzondering van een deel van 5 x 1 meter, dat met plexiglas is afgescheiden van de rest. Achter het glas, waarop een sticker geplakt is met ‘Verboden te voeren’ staan de bezoekers die even een haal aan de sigaret willen nemen. Een van hen is Xander en hij wil zijn mening wel geven over het rookverbod: “Hier houdt men zich aan de wet en wordt er alleen in deze rookruimte gerookt, maar in alle andere kroegen zetten ze de asbakken weer in de bar. Het rookverbod is zinloos, want vaak gaan de niet-rokers juist naar het rookgedeelte omdat het daar veel gezelliger is.”

Minder gezellig

In Bar ’t Puntje (Noordwijkerhout) hebben de eigenaren een oplossing gevonden voor het rookverbod. Bovenaan de trap kunnen de bezoekers kiezen uit een kleinere kamer waar niet gerookt kan worden en een groter gedeelte, met een grote bar, pooltafel, dartboard en een kaarttafel. Waar het in het rokersdeel al gezellig druk is, kan er in het niet-roken gedeelte een kanon worden afgeschoten. De heer Van den Berg, frequent bezoeker, laat weten: “Het loopt nu weer soepel, maar in het begin was het uitgaan een stuk minder gezellig. Je staat met je vrienden te praten en opeens is het gesprek voorbij, omdat ze naar buiten moeten om een sigaret op te steken. In het niet-rokers gedeelte staat tegenwoordig niemand omdat het daar niet gezellig is.”

Op naar Noordwijk, waar Café De Meerniet bekend staat om haar gastvrijheid. Werkneemster Willy vindt het dan ook geen probleem dat de verslaggever met de bezoekers praat over het rookverbod. Ze wijst naar een rookgedeelte achterin het café: “De rokers kruipen in die ruimte en op een gegeven moment komen ze weer naar de bar.” Ook bezoekster Melanie Overmeer geeft haar mening, terwijl ze geniet van een sigaret: “Hier hebben we geen klagen, want we hebben een eigen rokersruimte gekregen. Alleen is het zo dat er in de kroeg meer rokers dan niet-rokers. Deze ruimte zou eigenlijk bestemd moeten zijn voor de niet-rokers, zodat de rokers in het grootste deel van het café kunnen verblijven. Het is hier in de rokersruimte vaak drukker dan daarbuiten.”

Perskaart

Het gesprek wordt onderbroken door Willy: “Sorry dat ik het vraag, maar de cafébezoekers willen graag dat je mij je perskaart laat zien.” Deze kaart kon getoond worden en Willy vertelde het geruststellende nieuws dat die onbekende man die vragen stelt inderdaad geen inspecteur is. Toch is een van de bezoekers nog niet tevreden. Hij komt de rokersruimte binnen en roept tegen Overmeer: “Je gaat toch niets vertellen, want alles wat je zegt kan tegen je gebruikt worden!”

Overmeer haalt haar schouders op en vervolgt: “Dit rookverbod heeft geen zin, want er wordt toch wel gerookt in de kroegen. Het enige wat je met dit verbod bereikt, is dat je de gezelligheid van de mensen afpakt. Ga ons het recht om te roken niet afpakken, maar als je dat doet: zeg dan niet meer dat we in een vrij land leven.”

Verloren

Ook een café-uitbater in Teylingen geeft zijn mening, maar wel op basis van absolute anonimiteit: “Aan de ene kant moeten de ondernemers deze maatregel niet zien als een bedreiging, maar als een kans. Maar waarom is het dan zo dat maar twee café’s in deze gemeente een eigen rookruimte hebben? Wel is het zo dat door dit rookverbod het typische bruine café verloren gaat. In de maanden sinds het rookverbod heb ik nog geen vijf nieuwe niet-rokers als klant gezien.

De eigenaar kijkt rond in zijn café dat op vrijdagavond 23:30 uur vrijwel geheel leeg is: “Ik weet dat er andere gelegenheden zijn waar er nu wel gerookt wordt. Ik zeg niet dat zij klanten van ons afpakken, maar ik zeg ook niet dat het niet gebeurd. Het hele rookverbod komt in feite op maar een ding neer: of je gaat strikt handhaven, of je gaat het afschaffen. Op dit moment worden de horeca-eigenaren die zich niet aan de wet houden beloond met extra klanten en degene die de regels keurig in acht houden, zien hun omzet omlaag gaan. Dat is een slechte zaak.”

“Stuur patiënt met blaas vol bloed niet naar huis”

Handelwijze Dokterspost bekritiseerd

KATWIJK – “Als iemand bij de dokterspost komt met de klacht dat hij bloed plast, moet diegene niet weer terug naar huis gestuurd worden.” Deze ervaring had Jan Markveld dinsdag 28 oktober echter wel. Van de ene op de andere dag plaste hij “enorme hoeveelheden” bloed, maar zowel bij zijn huisarts als bij de dokterspost werd hij niet direct geholpen.

Door Joep Derksen

Markveld (61) vertelt: “Je wordt echt niet blij als je bloed plast en ik ging direct bij de huisarts langs. Hij maakte een afspraak voor een blaasonderzoek, dat pas twee weken later zou plaatsvinden. Maar mijn klachten bleven en diezelfde dag om 18:00 uur heb ik de huisarts weer gebeld, maar hij was er niet. Daarna heb ik contact opgenomen met de dokterspost en de attitude die ik daar kreeg was totaal verkeerd. Het telefonische interview dat ik kreeg, leek meer op een kruisverhoor en men sprak op een zeer irritante toon. Ze doen er alles aan om je bij de dokterspost weg te houden. Ondanks dat ik vertelde dat ik bloed plaste, werd me gezegd dat ik niet hoefde te komen.’

Markveld kreeg vervolgens een blokkade en kon niet meer plassen. Hij voelde de stollingen onder zijn gordel. “Ik kneep ‘m vervolgens helemaal uit om die stollingen eruit te duwen. Daar sta je dan als volwassen man van 115 kilogram.” Hij vervolgt: “Maar om 23:00 uur heb ik weer gebeld en mocht ik na lang aandringen dan eindelijk komen, met een monstertje van mijn urine. Degene die mij behandelde vertelde me dat ze mij niet katheriseren, omdat mijn blaas niet helemaal vol was, omdat ze anders wat kapot zou kunnen maken. Ze adviseerde me om minder te drinken, maar dat is precies wat ik niet moest doen.”

Camera

Dit vraagt om een nadere toelichting, die Markveld van harte wil geven. “Ik ben vervolgens uit eigen beweging naar de poli van het Diaconesse ziekenhuis gegaan, waar ze mij adviseerden om veel te drinken om mijn blaas te schonen. Nadat de verpleegster het bloed zag, heeft ze mij gekatheriseerd en gespoeld. Met een spuit werd het cluster van stolsel in de blaas gebombardeerd en daarna ging er een camera in mijn plasbuis. Ik was zo blij dat er eindelijk wat werd gedaan, dat ik alles geweldig vond. Op de camera was te zien dat er een tumor in mijn blaas zat. Deze was opengebroken en zorgde voor die bloedstroom.”

Markveld blijft de komende jaren onder controle bij de uroloog en is blij dat alles goed is afgelopen, maar hij is naar de krant gestapt om zijn bezorgdheid te uiten over de dokterspost in Voorhout. “Als de behandeling die ik daar heb gekregen regel is, dan gaan er doden vallen. Die dokterspost is er niet voor om de patiënt te helpen, maar om de huisartsen te verlichten. Ik wil bereiken dat er een omslag komt in hoe de patiënt benaderd wordt. Dat men niet zegt: ‘Nee, tenzij’, waar het gaat om het zien van een patiënt die daar om vraagt, maar ‘Ja, mits.’ Verder kreeg ik op de dokterspost te maken met een jonge arts, die de fout maakt om iemand weg te sturen die een blaas vol bloed heeft. Als zo iemand twijfelt over zijn diagnose, moet hij een collega raadplegen en niet zomaar wat adviseren.”

“Ik sluit niet uit dat er ooit iets mis gaat”

VOORHOUT – “We hebben jaarlijks 50.000 contacten met patiënten en dan kan het voorkomen dat een handjevol consulten niet goed gaan. De heer Markveld kan zijn kwestie bij de klachtencommissie neerleggen. Als er fouten geconstateerd worden, zijn we gaarne bereid dit ook toe te geven.”

Lex van Wijngaarden, directeur van de Doktersdienst Duin- en Bollenstreek, waar de Dokterspost in Voorhout onder valt, wil niet diep ingaan op één specifiek geval, maar geeft wel uitleg over de werkwijze van de Dokterspost.Van Wijngaarden legt uit: “Wij bieden spoedeisende huisartszorg aan de mensen buiten de reguliere praktijktijden en het gaat dan om zaken die niet kunnen wachten, zoals levensbedreigende situaties of omstandigheden met veel pijn of groot ongemak. Hieronder valt dus bijvoorbeeld niet een verstopt oor: daar kan best een dag mee gewacht worden."

"Om goed geholpen te kunnen worden, dienen de mensen eerst een afspraak te maken via telefoonnummer 0900 334 3678. Ze krijgen dan een assistent aan de lijn die vragen stelt over de ziekteomstandigheid en hulpadvies kan geven. Alle telefonische consulten worden schriftelijk vastgelegd en gecontroleerd door de dienstdoende artsen, zodat de adviezen ook grondig gekeurd worden.”

De directeur ontkent dat de telefonische dienst gebruikt wordt om de mensen bij de Dokterspost weg te houden: “We willen onze kennis van het ziektebeeld verbeteren en daarin krijgen de medewerkers training. Als de mensen aan de andere kant van de lijn te horen krijgen dat ze niet hoeven te komen, is het in feite goed nieuws, omdat dit betekent dat ze niet te maken hebben met een levensbedreigende ziekte.”

Symptomen

Over de klachten van Markveld: “Ik sluit niet uit dat er ooit iets tussendoor schiet; dat kan ook bij dokters het geval zijn. Bij symptomen die niet urgent lijken geven we het advies om later weer contact op te nemen. Wat onze medewerkers betreft: onze aio’s (assistenten in opleiding) zijn in feite afgestudeerde dokters in hun stageperiode. Er is geen enkele reden om ze minder bevoegd te achten. Aio’s werken altijd onder de verantwoordelijkheid van een arts: als ze in hun derde jaar zitten, en dat was het geval bij de heer Markveld, mogen ze zelfstandig werken, waarbij er voor en na de dienst supervisie plaats vindt door de opleider.”

Worden mensen wel eens onterecht weggestuurd? “Nooit met opzet, maar de Dokterspost staat onder druk vanwege de groeiende zorgvraag. In 2,5 jaar tijd is het aantal telefonische consulten met 30% toegenomen en mensen bellen gemakkelijker de dokterspost met niet-urgente vragen. Om dit tegen te gaan versturen we binnen twee weken een informatiekrant aan alles patiënten, die staan ingeschreven bij een van de 89 aangesloten huisartsen. Van de 50.000 consulten hebben we in totaal zo’n 30 klachten ontvangen, die behandeld zijn door de klachtencommissie. Een deel van deze klachten ging ook niet over medische zaken, maar bijvoorbeeld over de wijze van bejegening. Iets meer dan de helft betrof een gemiste diagnose of het niet eens zijn met de wijze van behandeling. Maar als er fouten geconstateerd worden bij de heer Markveld, zijn we gaarne bereid dit ook toe te geven.”

Voor meer informatie: www.dddb.nl.