Aangrijpende, ontroerende, spraakmakende & intrigerende artikelen

Controversial views on psychiatric care practices

2011-08-07T09:14:00.001+02:00

Whether voluntarily seeking mental stability or forcefully incarcerated, the patients in Dutch psychiatric care facilities face a very different daily life than those on the outside. But in one care centre, patients say conditions are unacceptable. JOEP DERKSEN investigates their claims only to discover institutionalised care is difficult for everyone involved.

Shadowy practices seem to be taking place at Spaarnepoort, the closed department psychiatric care centre GGZ inGeest (please define GGZ) in Hoofddorp. Patients complain that they are forced to take medication and that they are locked-up in a solitary cell for periods that can go longer than a week. Also, inhabitants use illegal drugs on a regular basis. The people who live in this closed department, are experiencing temporary confusion and looking to improve their mental health. Sometimes admission is forced upon them so that they can be guided into a better life in which they can independently function in the society. Until that time comes, liberties are severely restricted.

Upon admission, patients are often first placed in an isolation cell. Their time there can last anywhere from a few hours to stretches of up to eight days. As soon as patients are allowed to leave the isolation cell, they find that everyday life in this institution is no laughing matter. All of the centre's rooms look exactly the same and contain a bed, nightstand and closet. A table and office chair can be found in the one corner and, in many cases, patients are not allowed to watch television. The entire building has one recreation room and two dining rooms. A patient's stay in the care centre can vary between a few days to more than three years. During that time, liberties can be built up. These can include a few hours on the Internet or even outside access. Patients without these liberties can only admire the sun and clouds from the patio; an open space without a roof located in the centre of the institution.

Darker side

It sounds like the average psychiatric institution environment, but John and Simon* reveal a darker side to life at GGZ inGeest. “Fights happen on a regular basis and fellow-inhabitants abuse each other,”says John. He says he has informed supervisors that there is need for camera surveillance and that certain patients should be guided and watched more intense. But he says there is another reason for worry. Patients are sometimes forced to take medication; a severe breach of the physical privacy. “Without any clear explanation people are heavily sedated with Haldol and this often happens before a court case takes place. Because of the Haldol, patients are not able to make their point in front of a judge,” John says. Because patients can be forcefully placed in the institution, there is often the possibility to appeal that decision. In these cases, a judge visits the centre and a trial takes place on site.

However, Simon says that some patients are intentionally drugged by their psychiatrist beforehand. He or she is then further confused, and a judge inevitably extends their stay in the facility. “Some of us did not even know that the man in front of us was a judge,” says Simon. “This injecting of people is equal to practices in the Second World War. The medical staff can do whatever they want.”

Problems

A maximum of 18 patients resides at Spaarnepoort, among which are four drug addicts. These patients create extra problems, say John and Simon, because they use all options to obtain their shot of coke or drag of hashish. One of them has escaped for seven times already, Simon informs. “And no measurements are taken to stop this.” When the addict returns, he smuggles drugs into the institution, “in his wallet, pants or underpants.” Both John and Simon have had enough of these unacceptable conditions and call out to the media to let people know of these mishaps.

Indeed, these claims are largely confirmed by GGZ inGeest officials. Because of professional courtesy, communication adviser Gert de Jager cannot answer any questions regarding individual problems, but he does support claims that drugs are being smuggled inside the clinic. He also confirms that separation, or isolation, practices are is used when needed for example when a patient is unruly or refusing treatment. At least two times, patients have been put in isolation for eight days. De Jager says that no laws have been broken in doing this. “In applying separation, GGZ inGeest is following legal procedures. In an acute emergency situation, separation can be applied for a period of a maximum of seven days. When there is still danger, a longer period of separation is necessary.”

According to the Bijzondere Opnemingen in het Psychiatrisch Ziekenhuis (Bopz, Special Admissions in the Psychiatric Hospital) laws, there is no maximum term for isolation periods. After the seven day period, however, doctors and the centre's director judges whether separation should continue. This is the case when a patient poses a threat to the department which cannot be curtailed in any other way. “When all alternatives have been tried and failed, separation is the one and only way to protect the patient and his environment, the fellow patients and the employees,” says De Jager. Locking patients in an isolation cell occurs much less than it did a few years ago. This is largely due to a project called Compulsion and Pressure wherein separation rooms were shut down and employees were trained in de-escalation.

Illegal

De Jager acknowledges that there may be some truth to John and Simon's claims that illegal drugs are used within the institution. “Within all clinics of GGZ inGeest, therefore also at Spaarnepoort, we have an active policy of keeping the departments free of drugs. Special house rules have been set up for this, which the patients have to read when being incarcerated. However, a psychiatric clinic is not a prison. We strive for a humane climate, without too much repression. When patients recover from their acute crisis, it is therefore common use to provide them with liberties outside the clinic. In these situations, drugs may enter the clinic, despite solid understandings and supervision.”

However, De Jager denies the suggestion that medication such as Haldol is forced on patients. He further disagrees with the idea that this is intentionally done to tamper with court cases. “This is not true. According to the law and strict conditions forced medication, such as Haldol, can be used with patients who are being held against their will. This has nothing to do with the time period before a court case takes place.”

Haloperidol is a typical antipsychotic. It is in the butyrophenone class of antipsychotic medications and has pharmacological effects similar to the phenothiazines. Haloperidol is an older antipsychotic used in the treatment of schizophrenia and, more acutely, in the treatment of acute psychotic states and delirium. A long-acting decanoate ester is used as a long-acting injection given every 4 weeks to people with schizophrenia or related illnesses who have a poor compliance with medication and suffer frequent relapses of illness, or to overcome the drawbacks inherent to its orally administered counterpart that burst dosage increases risk or intensity of side effects. In some countries this can be involuntary under Community Treatment Orders.

Haloperidol is an antipsychotic butyrophenone. Due to its strong central antidopaminergic action, it is classified as a highly potent neuroleptic. It is approximately 50 times more potent than chlorpromazine (sold under the brand name Thorazine, among others) on a weight basis (50 mg chlorpromazine is equivalent to 1 mg haloperidol). Haloperidol possesses a strong activity against delusions and hallucinations, most likely due to an effective dopaminergic receptor blockage in the mesocortex and the limbic system of the brain. It blocks the dopaminergic action in the nigrostriatal pathways, which is the probable reason for the high frequency of extrapyramidal-motoric side effects
The drug is well and rapidly absorbed and has a high bioavailability. Plasma-levels reach their maximum within 20 minutes after injection. The decanoate injectable formulation is for intramuscular administration only and should never be used intravenously. The bioavailability is 100% and the very rapid onset of action is seen within seconds. The duration of action is 3 to 6 hours. If haloperidol is given as a slow IV infusion, the onset of action is slowed, and the duration prolonged.

Fire

De Jager says that one of the centre's patients has indeed escaped - seven times. He does this in any way possible, for example by lighting his coat on fire. In doing this, smoke detectors sound the alarm and all doors open automatically, thus giving him an opportunity to escape. A few hours later he returns, and is under the influence.

De Jager says that measures are taken to prevent this from happening and that security is on hand to keep unauthorised patients from leaving the facility.
“Yet, the climate at the department and inside the buildings should not resemble a prison. Besides, according to the fire safety rules, all clinic doors should open immediately when a fire alarm sounds. Because of this, we cannot provide a 100% guarantee that patients will never leave on their own initiative,” he says.

Furthermore, special measures are taken to prevent the most disturbed patients from escaping.
“Patients who are so confused that they are being held against their will are nursed on a closed department,” he explains. “The medical staff of that department is informed of the liberties of each patient and keeps track of who.”

* To protect the persons involved, their real names are only known by the writer.

‘Ik ben altijd dorpsdominee geweest’

2010-10-27T06:33:00.000+02:00

NOORDWIJK – Dominee Albert Carstens gaat, na 37 jaar in dienst te zijn geweest als predikant, met emiraat. In een openhartig interview vertelt hij over wat hem al die jaren gedreven heeft, zijn twijfels en passies. ‘Ik ben een eb en vloedgelovige’.

Carsten’s vader was ook dominee en dat heeft mede zijn toekomst bepaald, zo laat de aanstaande emeritus weten: ‘Het boeide me hoe hij bezig was onder de mensen. Hij reed op een oude Solex tussen de Friese dorpen en ik fietste hem achterna. Daarna zat ik in de kerk en luisterde. Noem het gerust een adoratie aan mijn vader: hij zette voor mij de lijn omdat hij niet verplichtte dat ik dominee zou worden.’

Na zijn studie werd Carstens (63) gevraagd om in Friesland dominee te worden. ‘Die heb ik allemaal afgewezen. Mijn vader was confessioneel dominee en als student was ik me in een andere richting aan het ontwikkelen. Het werd De Kaag in 1973, waarna Middelharnis en Heemstede volgden. In oktober 1993 kwam Carstens naar Noordwijk: een perfecte combinatie. Als dominee van de Protestantse Gemeente Noordwijk was er vrijwel onmiddellijk een chemie tussen hem en de parochianen. ‘Ik ben altijd een dorpsdominee geweest. Mijn spontaniteit en hoe de mensen op me reageerden zorgde voor een klik. Ik ben hier 17 jaar geweest en wilde niet meer naar een andere gemeente.’

Boetedoening

In het geloof gaat het ook om boetedoening. Wat was uw grootste zonde? Carstens lacht: ‘Dit kan nog een lang interview worden. Tel uw zonden één voor één, maar vergeet er geen een. Sinds ik twintig jaar geleden met roken stopte, ben ik een koekjesmonster geworden.’ Hebt u wel eens getwijfeld over het geloof en of er een God is? ‘Regelmatig. Ik heb nooit de zekerheid gehad of ik mijn werk zou kunnen volhouden. Ik twijfelde nooit aan mijn eigen inzet, maar wel of ik dit kon. Je praat namelijk niet alleen voor jezelf, maar je legt verantwoording af aan je geloof. Daar moet je kunnen achter blijven staan. Ik ben een eb en vloedgelovige; ik heb aan mijn geloof getwijfeld.’

Carstens licht toe: ‘Het geloof is van horen zeggen. Dat staat aan de basis van mijn twijfel; moet ik de mensen geloven die over God en het geloof hebben verteld? Is er een God? Is het waar wat er gezegd wordt? Die vragen zijn er altijd geweest en zijn er nu nog. Ik sta echter nog steeds achter het geloof, dankzij de Woorden, het Boek en de Boodschap. Zonder een zak vol woorden in mijn broekzak houd je alleen geleuter over. In buitengewoon moeilijke omstandigheden hebben de woorden meer te melden dan ikzelf ooit kan.’

Prachtig

‘Dominee zijn is een prachtig beroep. Ik houd van de mensen en temidden van hen werken is vermoeiend, maar ook heel boeiend. Zelfs in heel verdrietige omstandigheden werken vond ik niet vreselijk. Je ervaart op die momenten het heel wezenlijke, waar het in het leven om gaat.’ Later deze maand leidt Carstens voor het laatst een dienst, waarna dominee Van Houwelingen het spreekwoordelijke stokje overneemt. ‘Mijn dochter en schoonzoon hebben gevraagd of ik tijdens de afscheidsdienst mijn eigen kleinzoon wilde dopen en dat heeft me diep geroerd’, vertelt Carstens stralend. De komende jaren gaat hij volop genieten en zijn pas gekochte 62-jaar oude houten ‘pensioenboot’ restaureren. ‘Wanneer ik daarmee klaar ben, kan ik ’s winters in m’n eentje op het water en tussen het riet zeilen. Heerlijk!’

‘Ik ben psychisch in de vernieling gewerkt’

2009-10-19T19:37:00.001+02:00

Slachtoffer wil aandacht voor seksuele intimidatie op het werk

STREEK – Een voormalig ambtelijk medewerkster van een regionaal opererend reïntegratie en ontwikkelbedrijf, heeft na jaren strijd haar juridische gelijk gehaald. De Rechtbank in Den Haag achtte dinsdag 8 september bewezen dat er door een (indirect) leidinggevende van haar sprake is geweest van seksuele intimidatie. De dader dient een, nog nader te bepalen, schadevergoeding te betalen en de medewerkster ‘Suzanne S. (pseudoniem)’ kan na meer dan drie jaar haar leven weer oppakken.

Ze komt echter met haar verhaal in de openbaarheid omdat ze aan andere slachtoffers van seksuele intimidatie (zowel vrouwen als mannen) wil laten zien dat het wel degelijk zin heeft om te strijden voor het eigen recht. ‘Machtsmisbruik door leidinggevenden komt veel voor. Daarnaast wordt 1 op de 9 mensen seksueel misbruikt, geïntimideerd of gemanipuleerd. De rechtbank heeft nu erkend dat mijn indirect leidinggevende inderdaad de dader is. Die man heeft me psychisch naar de kl.ten geholpen.’

Expliciet intieme inhoud

In het vonnis worden de uitlatingen van S. bevestigd. ‘Partijen hebben elkaar eind 2005 leren kennen en elkaar vanaf begin 2006 steeds intieme(re) emails gestuurd. De toonzetting van de emails vanaf medio 2006 van de zijde van de eiseres is dat zij de relatie met gedaagde wilde beëindigen. De antwoorden per email van gedaagde laten zien dat hij dat ook zo heeft opgevat.’ S. reageert op dit onderdeel van het vonnis: ‘Desondanks is hij doorgegaan met het sturen van seksueel getinte emails. Er is gewoon nooit sprake geweest van een relatie. Het was altijd op aandringen van hem en ik durfde hem niet krachtig aan te spreken op zijn gedrag. Hij is intieme mails blijven sturen en heeft duidelijk laten blijken dat hij als leidinggevende in de positie was over mijn functie en toekomst te beslissen.’

Het vonnis stelt: ‘Tot en met 2007 zijn er in ieder geval door gedaagde aan eiseres emails verzonden met een zeer expliciete intieme inhoud (zowel privé als op het werk). Eiseres heeft voldoende aannemelijk gemaakt dat sprake is geweest van seksuele intimidatie door gedaagde. De eiseres heeft psychische schade geleden.’

Met deze uitspraak is zij een van de weinigen in Nederland die de dader voor een rechtbank heeft gedaagd en in het gelijk is gesteld, zo laat Rikki Holtmaat, Hoogleraar in Leiden aan de Juridische Faculteit, weten. ‘Suzanne S. is wel zo dapper geweest om tegen die pleger actie te nemen. Dat komt niet zo vaak voor. Ik heb de afgelopen 25 jaar de jurisprudentie gevolgd en ben minder dan tien rechtszaken tussen slachtoffer en pleger tegen gekomen. Al moet ik erbij zeggen dat lang niet alles wordt gepubliceerd. Feit blijft echter dat het merendeel van de rechtszaken speelt tussen de pleger en de werkgever of het slachtoffer en de werkgever. Meestal hebben de slachtoffers geen moed genoeg om deze rechtsgang te maken. Suzanne heeft in dat verband een voorbeeldfunctie.’

Schikking

De voormalige werkgever heeft indertijd een onderzoekscommissie ingesteld naar aanleiding van de seksuele intimidatie en de bewuste leidinggevende gesanctioneerd. Ook heeft het bedrijf een schikking geregeld met Suzanne S. Zij had de functie van vervangend werkleider en later Coach on the job bij het bewuste bedrijf. Haar voormalige werk heeft ze moeten opgeven, omdat ze het niet aankon steeds terug te keren naar de werkplek waar de seksuele intimidaties plaatsvonden. Ze vertelt: ‘Mijn voormalige werkgever heeft er niets van geleerd. De dader werkt daar nog en niemand durft zijn mond open te doen. Het reïntegratie en ontwikkelbedrijf moet sociaal zwakkeren helpen in de samenleving, terwijl voor mij geen sprake was van een gezonde en veilige werkomgeving.’

De voorzieningenrechter oordeelde dat de gedaagde een voorschot van 2.000 euro op de gevorderde immateriële schadevergoeding moet betalen. Het uiteindelijke totaalbedrag wordt in een latere rechtszaak bepaald. De veroordeelde man heeft aangegeven niet mee te willen werken aan een interview.

‘Deze zaak kent alleen maar verliezers’

2009-10-19T19:36:00.000+02:00

TEYLINGEN – De heer Hooite Muller, directeur van de MareGroep, beschouwt de casus rond Suzanne S. als afgesloten. ‘We hebben een kleine twee jaar geleden een externe vertrouwenscommissie opgezet, die hoor en wederhoor heeft gepleegd. Zij hebben een advies aan de directie geschreven en dat advies heb ik overgenomen. De betreffende medewerker is uit zijn functie gezet en gedegradeerd. Onze juridische adviseurs hebben geoordeeld dat er onvoldoende grond zou zijn voor ontslag op staande voet.’

Het nieuws over het vonnis in kort geding van 8 september, waarbij S. in het gelijk is gesteld, had de directeur nog niet bereikt. Hij verbaast zich niet over het oordeel van de voorzieningenrechter, zo laat hij weten: ‘Dat de betreffende medewerker verwijtbaar heeft gehandeld, hadden we zelf al geconstateerd. Maar dit station is helemaal gepasseerd. Als mevrouw had willen blijven werken bij onze organisatie, dan hadden we alles zo geregeld dat ze elkaar niet zouden tegenkomen.'

'Zij had een ambulante functie waarbij er afspraken waren gemaakt dat ze slechts een keer per week niet in het pand hoefde te komen, om contact met de andere medewerker te vermijden. We hebben deze zaak met de uiterste zorgvuldigheid afgesloten en hebben hypercorrect gehandeld.’

Blijft de betreffende medewerker naar aanleiding van het vonnis door de voorzieningenrechter bij de MareGroep werken? ‘Natuurlijk blijft hij werkzaam in de onderneming, er waren reeds passende sancties genomen. Ik wil wel zeggen dat deze zaak alleen maar verliezers kent.’

Stoere motorrijders geven mishandelde kinderen hun zelfvertrouwen terug

2009-10-19T19:33:00.002+02:00

Bikers Against Child Abuse

STREEK – Motorrijders hebben niet altijd een goede naam, zeker wanneer ze in groepen, zogeheten MC’s, opereren. De waarheid is echter niet zo zwart-wit als soms wordt voorgesteld en veel van de heren en dames hebben een groot hart. Zo heeft begin 2007 een groep motorrijders de Stichting BACA Nederland opgericht.

Door Joep Derksen

BACA staat voor “Bikers Against Child Abuse” en om alle misverstanden uit de weg te ruimen, laat Spokesman Robert “Zwerver” Meijer direct weten: “We zijn geen pedorammers. Als iemand van ons dat zou doen, dan vliegt hij er uit. Onze mensen moeten niet met de vingers aan de pedo’s zitten: wij blijven van hen af. Wij geven de kinderen hun zelfvertrouwen terug en we laten de daders over aan de politie en justitie.”

BACA is begin 2007 opgericht uit onvrede hoe de maatschappij omgaat met het verschijnsel pedofilie. “Een kind wordt vijftien keer verkracht en dan krijgt zo’n pedo een lullige taakstraf van 200 uur. Als de ‘straf’ voorbij is, gaat de pijn voor het kind nog vele jaren door. De druppel die de emmer deed overlopen was de oprichting van de pedopartij: twee man, bij ons bekend als Porvida en De Lange, hebben BACA opgericht. Ons doel is om de kinderen te laten lachen en hen zelfvertrouwen te geven.”

Verschrikkelijke ervaringen

Meijer beschrijft de situatie: “Een kind is vanwege die verschrikkelijke ervaringen vaak zijn of haar zelfvertrouwen helemaal verloren. Wij komen op een dag met dertig of veertig stoere bikers langs en geven hiermee een duidelijk signaal af aan het kind: ‘Dat zijn mijn vrienden en niemand kan mij nu nog wat maken’. Als eerste leren we zo’n held de geheime bikershanddruk en we geven hem dan een BACA-T-shirt. Op dat moment is hij lid van de BACA-familie. Hij/zij mag achter op een trike zitten en wordt samen met de vriendjes en vriendinnetjes door de buurt rondgereden.

Ook nadat zo’n dag voorbij is, houden we contact, want regelmatig als een van de BACA-vrijwilligers weer voorbij het huis rijdt, claxonneert hij of zet het gas even extra open. Dan zegt het kind vaak tegen zijn ouder/verzorger: ‘Dat was weer een vriend van me!’ Een dader heeft een kind vaak langdurig bedreigd en wij hebben een heleboel kinderen weer zelfvertrouwen gegeven. Hij weet dat hij dertig grote volwassen kerels als vrienden heeft."

In de Duin- en Bollenstreek is het aantal BACA-vrijwilligers het afgelopen jaar verdubbeld tot 70 en zij hebben tot nu toe veertig ride-outs gehouden. Landelijk zijn er 300 actieve supporters. Daarnaast steunen 5.000 motorrijders de BACA door een of meerdere malen aanwezig te zijn bij een zogeheten ride-out. Uit politiestatistieken blijkt dat circa 40% van de aangiftes voor kindermishandeling fout is. Hoe kan BACA garanderen dat ze zich niet mengen in een vergiftigde scheidingsprocedure? Meijer: “Je komt bij beschadigde gezinnen en ik praat met de mensen namens BACA. We willen niet in een vechtscheiding komen en daarom vraag ik altijd de papieren van jeugdzorg en van een veroordeling op. Ik stel verder heel kritische vragen voordat we een ride-out in elkaar zetten. Daarnaast studeer ik kinderpsychologie om te weten wat er omgaat in zo’n kinderkoppie.”

Vunzig

Een dader van kindermishandeling is vaak een bekende van het slachtoffer en regelmatig kan de omgeving aan de bikers aanwijzen wie het leven van een kind probeerde te verwoesten. Is dan de neiging niet heel groot om eens met z’n allen verhaal te halen op die persoon, zeker nadat je allerlei vunzige details te horen hebt gekregen? “Natuurlijk heb je die neiging soms wel eens, maar als zo’n persoon ons wordt aangewezen, dan draaien we ons met z’n allen om. Wij komen op voor de slachtoffers tot 16 jaar en de daders zijn voor de justitie. Als we het hebben over daders, dan spreken we niet alleen over pedofielen, maar ook mensen die kinderen mishandelen, verrot schoppen en verwaarlozen.”

Tot slot: als je de afkorting BACA omdraait, staat het voor de algemeen bekende, en door de rechter verboden, afkorting: “All Cops Are Basterds”. Is dat toeval? Meijer lacht: “Toeval bestaat wellicht niet. Maar de term BACA komt uit Amerika. Wij zijn gewoon mensen en huisvaders. Zelf ben ik opa: we zijn geen gevaarlijke motorrijders of lid van een MC, maar komen op voor de slachtoffers.”

De eerstkomende BACA-run is op 5 juni 2010, waarbij 500 man rijdt van Zeewolde naar Vliegveld Valkenburg. Daar wordt een groot feest georganiseerd bij Easy Riders, waarvoor iedereen is uitgenodigd. Voor meer informatie over BACA: www.bacawest.nl. Om BACA te steunen is er een sms-dienst: stuur STBACA AAN naar 7575 (1,50 euro per minuut). Om af te melden: STBACA UIT naar 7575.

“Het gaat pas goed met jou als het met je buurman goed gaat"

2009-10-19T19:29:00.002+02:00

De maatschappelijke betrokkenheid van René van Elburg

SASSENHEIM – Als een van de eersten in Nederland voerde hij een winstdelingsregeling in voor de medewerkers van zijn drukkerij. Ook was hij mede-initiator van revitalisering van het Park Rusthoff in Sassenheim. Maatschappelijke betrokkenheid kan Sassenheimer René van Elburg (73) dan ook niet ontzegd worden. "Als je zegt dat je de bijbel voor lief neemt, dan besef je dat het pas met jou goed gaat wanneer het met je buurman goed gaat." Maar niemand's leven gaat over rozen: groot verdriet trof ook Van Elburg toen in maart van dit jaar na een ziekbed zijn dochter Paula overleed. "Dat wij gezond zijn geeft ons verplichtingen om op haar manier door te gaan."

Door Joep Derksen

Zonder twijfel heeft Van Elburg’s vader, die in 2000 werd uitgeroepen tot Warmonder van de eeuw, een grote invloed gehad op zijn leven. Op de vraag hoe Van Elburg de carrière van drukker heeft vervolmaakt, antwoordt hij uitgebreid, waarbij hij herinneringen aan zijn vader ophaalt. “Mijn vader wilde oorspronkelijk leraar Engels worden en in de jaren ’20 van de vorige eeuw heeft hij een aantal jaar in de Verenigde Staten gewoond. Hij werkte daar in een drukkerij. Terug in Nederland in 1930 ging hij ook in een drukkerij werken, waarbij hij in de avonduren Engels leerde. Hij leerde zijn vrouw, mijn moeder, kennen, maar haar vader vond het vak van leraar niet hoog in aanzien staan. Mijn vader’s schoonvader leende hem 1.500 gulden om een drukkerij te kopen en dat werd de drukkerij in Warmond vlakbij het seminarie. De achterliggende gedachte hierbij was dat van het seminarie vast opdrachten zouden komen.”

“In de oorlog zat mijn vader in de ondergrondse, waarbij hij bonnen en ausweissen drukte. Hij werd verraden, gearresteerd en moest zijn eigen graf graven van de Duitsers. Een week later zou hij gefusilleerd worden, maar tijdens Dolle Dinsdag (september 1944) werd hij door het verzet bevrijd uit de gevangenis. Hij heeft zich vervolgens enkele weken verstopt onder de planken van de drukkerij. Tijdens de oorlog leerde mijn vader de kunstschilder Pieter Gerards kennen. Ze spraken af dat Gerards portretten van heiligen ging schilderen, zodat mijn vader’s drukkerij ElWa (Elburg Warmond) dan plaatjes hiervan ging drukken om te verkopen aan kloosters. Er was een gigantische vraag naar heiligen en het maakte vaak niet uit om wat voor een heilige het ging. Ik verdenk mijn vader ervan dat hij heiligen creëerde die er niet waren.”

Celibaat

René van Elburg ging in Warmond naar de lagere school om vervolgens in Leiden naar de Mulo te gaan. Als oudste zoon in een Rooms-katholiek gezin werd aan hem regelmatig gesuggereerd of hij niet iets ervoor zou voelen om het seminarie in te gaan. Van Elburg zegt hierover: “Dat was niets voor mij en waarschijnlijk het celibaat ook niet.”

“Ik kon aardig leren en zag toen ik 15 jaar was een folder van de Grafische school in Amsterdam. Iets creëren en mooie dingen maken trok me wel, dus fietste ik het eerste jaar elke schooldag van Warmond naar Amsterdam en weer terug. Daar ben ik nog steeds trots op. In de volgende drie schooljaren ben ik op de kost gegaan bij familie."

"Na mijn studie werkte ik als calculator in Amsterdam tot mijn vader me op een zondag belde met de vraag of het mij niet iets leek om een drukkerijtje te kopen: 15.000 gulden, inclusief een woning. Mijn vader kocht het en dus werd ik drukker als jongen van 23 jaar, met een zetter in dienst. Indertijd was de bollensector erg in opkomst en ze hadden afbeeldingen nodig om de bloemen te laten zien. In die dagen werd zo’n bloem geschilderd op een paneeltje, wat gereproduceerd moest worden.” In 1964 nam Van Elburg de zaak van zijn vader over, waarna het bedrijf grote furore maakte met het op een betere en meer originele manier creëren van dia’s en beelden van bloemen.”

Op maatschappelijk vlak is Van Elburg zeer actief, zo zat hij in het bestuur van het arbeidspastoraat, was hij voorzitter van het kerkbestuur in Sassenheim en voorzitter van het Verbond van Drukkerijen, district Leiden. Ook voerde Van Elburg als een van de eersten in Nederland een winstdelingsregeling in voor alle medewerkers. Hij doet er heel nuchter over: “We gingen best aardig verdienen en ik vond dat deze inkomsten niet van mezelf waren. Als je zegt dat je de bijbel voor lief neemt, dan besef je dat het pas met jou goed gaat wanneer het met je buurman goed gaat.”

Park Rusthoff

Van Elburg: “Nadat ik met het drukkerijwerk gestopt ben, wilde ik wat omhanden hebben. Ik heb geld verdiend aan de natuur en wilde ook weer wat aan de natuur teruggeven. Als lid van de Rotary wilde ik ook een project in Sassenheim opzetten en het eerste idee was om de Rotaryleden het park op te laten knappen. Dat bleek echter ondoenlijk, waarop we 25.000 euro ingezameld hebben om het park te revitaliseren. De gemeenteraad van Sassenheim heeft indertijd twee miljoen gulden ter beschikking gesteld en we hebben geld ingezameld via de Stichting Vrienden van Park Rusthoff, om het hek rondom het park te realiseren. Ons beheercontract loopt in 2013 af en in ieder geval tot die tijd onderhouden we het park met 96 vrijwilligers.”

Op dit moment wordt druk gewerkt aan de realisatie van een paviljoen: “Dat was min of meer mijn idee, want je wilt een ruimte om de schoffels op te bergen en een plek om koffie te drinken. Ook willen we deze locatie gebruiken als educatief centrum, want de meeste mensen weten het verschil niet tussen een bol en een knol.”

Emotioneel

Zondag 8 maart van dit jaar overleed Van Elburg’s dochter Paula. Wat heeft haar overlijden met hem gedaan? Hij wordt emotioneel en grijpt naar zijn zakdoek: “Daar ga ik bijna weer janken. Paula heeft nooit iemand of iets kwalijks genomen dat de ziekte haar is overkomen. Je dacht dat het alleen maar bij je buurman gebeurt, maar dan gebeurt het toch bij jezelf. De omgeving verwacht dat je flink bent, maar dat kan niet altijd. Paula was een beetje als ik, maar vooral een combinatie van mijn vrouw en ik. Paula spande zich in om een andere maatschappij te maken (ze was onder andere gewaardeerd raadslid voor de PvdA in Lisse - JD) en dat dit nu juist haar moest overkomen.”

Van Elburg vervolgt: “We zijn over de denkwijze heen: ‘Waarom nou Paula?’ We zijn heel trots op haar, maar over het verdriet van het verlies van je kind kom je nooit heen. Dat wij gezond zijn geeft ons verplichtingen om op haar manier door te gaan.” De band tussen Van Elburg en zijn vrouw en hun kleinkinderen en schoonzoon is nu sterker dan ooit: “Je probeert een vriend te worden van die jongens en het is geweldig dat dit van hen mag.”

Zwakbegaafde bewoner (12) verkracht in tehuis

2009-10-19T19:28:00.001+02:00

(Verschenen in AD-Utrechts Nieuwsblad op donderdag 24 september)

BOSCH EN DUIN - Een 16-jarige bewoner van de instelling Christophorus voor verstandelijk gehandicapten in Bosch en Duin is aangehouden op verdenking van verkrachting van een 12-jarige medebewoner. Het incident deed zich al op 2 juli voor, maar politieonderzoek kostte geruime tijd en leidde pas een week geleden tot aanhouding.

De verdachte is inmiddels geschorst uit voorlopige hechtenis en ondergebracht in een gesloten instelling elders, laat woordvoerder Hallebeek van het Openbaar Ministerie in Utrecht weten. Het OM onderzoekt of het incident op zichzelf staat. Ze tekent aan dat de verstandelijke beperking van betrokkenen het onderzoek compliceert.

Christophorus biedt vanuit antroposofische visie onderdak aan circa negentig kinderen en jongeren met een verstandelijke en vaak ook lichamelijke beperking. Vorig jaar uitte de Inspectie voor de Gezondheidszorg stevige kritiek op de instelling. Met name op het gebied van veiligheid en seksualiteit liet het beleid te wensen over. Christophorus kreeg de opdracht voor 15 mei van dit jaar met een verbeterplan te komen.

Christophorus kampt sinds 2007 met exploitatie- en personeelstekorten. Om deze problemen het hoofd te bieden, heeft de instelling aansluiting gezocht bij het grotere Amerpoort in Amersfoort, waarmee het per 1 januari fuseert.

Bestuurder Dick Annegarn van de Stichting Camphill Gemeenschap Christophorus waar Christophorus in Bosch en Duin onderdeel is: ,,Er heeft zich inderdaad een incident voorgedaan. De 12-jarige is iets overkomen, maar het is altijd de vraag wat er is gebeurd. Bij verstandelijk gehandicapten is dat moeilijk te achterhalen, omdat niet altijd duidelijk is wie slachtoffer is en wie dader. De politie moet dat uitzoeken.'' Annegarn ontkent dat er sprake is van structurele misstanden.

Ook woordvoerder Paul Kusters van de William Schrikker Groep, die verantwoordelijk is voor de plaatsing van het slachtoffer in Christophorus, zegt niet op de hoogte te zijn van kritische rapporten van de inspectie over de instelling.

De vader van het slachtoffer haalde zijn zoon kort na het incident op en dook enkele weken met hem onder. Sinds 20 augustus is de jongen terug in de instelling in Bosch en Duin. Volgens Kusters is hij daar in een ander huis, met andere medebewoners en personeel geplaatst. De dader was, aldus Kusters, toen al elders ondergebracht.

Het Platform Verstandelijk Gehandicapten opende juist dinsdag een meldpunt seksueel misbruik. Het wil een zwarte lijst opstellen van instellingen waar het mis gaat. (JOEP DERKSEN/ROELAND FRANCK)

“Dit is mijn manier van vrijwilligerswerk”

2009-10-19T19:26:00.001+02:00

HILLEGOM – Een voor de Duin- en Bollenstreek volledig nieuw initiatief ziet donderdag 9 april het levenslicht. Dan opent wethouder J. van Griensven Annemieke’s Pluktuin: een plek waar mensen rond kunnen lopen, genieten van de keur aan bloemen en planten en hun eigen boeket kunnen plukken.

Door Joep Derksen

Met deze Pluktuin vervult Annemieke de Haan, die in juli haar 39ste verjaardag viert, haar levensdroom. “Dit is een idee waar ik al jaren mee speel, want ik ben gek van bloemen. In deze Pluktuin kan genoten worden van alle zaaigoed, vaste planten, knollen en bollen die in de Bollenstreek te vinden zijn. Met de Pluktuin wil ik de mensen bewust maken van het unieke van de natuur; door de grote variëteit aan bloemen en planten en de verschillende momenten waarop ze geplant zijn, staan er tot eind oktober constant bloemen in bloei.”

Operatie

Zeer recent heeft De Haan een zware operatie ondergaan, om het gevaar van borstkanker af te wenden. “Ik heb hiermee borstkanker kunnen voorkomen en mijn besluit om de Pluktuin te beginnen gaf me een drive in het herstelproces. Ik ben dus niet zielig, maar voel me zelfs heel rijk. Deze Pluktuin is een plek waar mensen even weg kunnen zijn van alle ellende uit de wereld. Ze kunnen in een stoel zitten of tussen de planten en bloemen lopen. Ook kunnen de bezoekers hun eigen bloemen plukken: dit is mijn manier van vrijwilligerswerk.”

Voor de geplukte bloemen dient overigens wel een klein bedrag worden betaald, maar De Haan verzekert: “De Pluktuin is juist voor de financieel minder draagkrachtige mensen de gelegenheid om voor minimale kosten toch een bloemetje in huis te hebben. Volgend voorjaar als de bollen in bloei staan, dan kunnen de mensen hier ook hun eigen tulpen, met of zonder bol, uit de grond plukken.”

Nu al staan veel van de bloemen en planten in bloei. Genoten kan worden van vaste planten als margrieten, achillea pholox en solidago, maar ook van zaaigoed als de heerlijk ruikende violieren, zinnia’s en strobloemen. Verder zijn er twintig soorten gladiolen en onder meer veel verschillende soorten lelies, narcissen en dahlia’s. Mensen kunnen individueel de tuin, zonder afspraak, bezoeken, maar daarnaast gaat De Haan rondleidingen verzorgen voor schoolkinderen. Ook wordt Annemieke’s Pluktuin een werkplek voor GGZ-cliënten.

Annemieke’s Pluktuin ligt aan de Haarlemmerstraat 17, tegenover het Fordmuseum. De Haan is bereikbaar via: 06 5383 9979.

Spoedoverleg zorgt voor resultaten

2009-10-19T19:24:00.001+02:00

Bewoners oude Agnes hebben tóch uitzicht op terugkeer naar centrum van Voorhout

VOORHOUT – ‘ActiVite moet alles in het werk stellen om alsnog zorgvoorzieningen te realiseren, zodat er in het gebouw Herenstaete (de nieuwe Agnes) alsnog intramurale zorg kan worden gerealiseerd.’ Deze mededeling deed wethouder Leo van der Zon (VVD) aan de leden van de gemeenteraad tijdens de ingelaste raadsvergadering van woensdag 29 juli.

Het hele dorp Voorhout gonsde van verontwaardiging nadat ActiVite op vorige week volkomen onverwacht de mededeling deed aan een groot deel van de oude Agnesbewoners dat het voor hen praktisch niet mogelijk zou zijn om terug te keren naar de nieuwe Agnes. Er zou voor deze 19 bewoners, waarvan de meesten ouder dan 80 of zelfs 90 jaar zijn, naar een andere oplossing gezocht worden. Al die tijd gingen de bewoners ervan uit dat ze vier jaar geleden verhuisd zijn om enkele jaren later terug te keren naar het centrum van het dorp. Nu werd deze verwachting de bodem ingeslagen.

Deze ontwikkelingen waren voor de gemeenteraad voldoende reden om een extra raadsvergadering in te lasten. De dienstdoende wethouder Van der Zon zag waarschijnlijk de bui al hangen en op diezelfde woensdag had hij overleg met vertegenwoordigers van ActiVite, Timpaan en STEK om een oplossing te vinden.

De wethouder: ‘Deze partijen onderzoeken binnen drie maanden de mogelijkheid om zodanige aanpassingen te realiseren in het project Herenstaete, zodat dar ook intramurale zorg kan worden gerealiseerd. ActiVite zal alle financiele mogelijkheden benutten om continuering van de intramurale zorg voor deze 19 mensen te bekostigen. Voor 1 november moet er concreet uitzicht zijn voor de bewuste 19 bewoners op hun terugkeer naar de nieuwbouw van Herenstaete.’

Met deze mededeling haalde de wethouder veel gras weg voor de voeten van de raadsleden, die overigens unaniem een motie aannamen, waarin de gemeente werd opgeroepen om ‘STEK, ActiVite en Timpaan de oorspronkelijke afspraken en beloftes geheel na te laten komen.’ Ook riep de raad de wethouder op om duidelijke afspraken en voorwaarden te stellen in een exploitatieovereenkomst, bij de ontwikkelingen rond de toekomstige zorgcentra (voor Sassembourg en Liduina). De wethouder zegde dit laatste punt toe en deelde mede dat er geen sprake meer kan zijn van vrijblijvendheid.

“Beloften moeten worden nagekomen”

2009-10-19T19:22:00.001+02:00

VOORHOUT – “Je moet ook voor de óude mensen zorgen en niet alleen voor de mensen die geld verdienen!” Wim en Dickie van Egmond trekken keihard aan de bel nadat ActiVite hen informeerde dat haar ouders én vele andere ultrasenioren die de 80 en 90 al ruimschoots gepasseerd zijn niet in aanmerking komen voor een intramurale woonvorm.

Door Joep Derksen

Zonder enig vermoeden wat hen te wachten stond, bezocht het echtpaar Van Egmond de informatiebijeenkomst. Door wat ze daar te horen kregen, voelde het alsof ze een emmer met ijskoud water over zich heen gestort kregen. De ouders van Dickie van Egmond (91 en 92 jaar oud) zijn allebei rolstoelgebonden, maar met hun hersenen is helemaal niets mis. Hierdoor maken ze geen kans om in het intramurale deel van de nieuwe Agnes (officieel Herenstaete genoemd) te komen wonen. Half mei ontving het echtpaar De Goede nog de bevestiging dat ze in appartementnummer 135 op de derde verdieping zouden komen te wonen en ook de soort vloer, overgordijnen en vitrage was al bevestigd door ActiVite. Dit blijkt dus niet door te gaan en het echtpaar Van Egmond is woest en spreekt er schande van.

Ze laten weten: “Mijn ouders zijn vijf jaar geleden vanuit Rijnsburg naar Voorhout in de oude Agnes verhuisd. Ze wisten dat ze tijdelijk ergens anders zouden wonen en naar de Boekenburglaan moesten verhuizen, maar er is altijd gezegd dat ze terug zouden mogen onder de AWBZ-voorwaarden die toen golden. Nu is de situatie echter volkomen anders. Mijn ouders kunnen wel op de nieuwe Agneslocatie wonen, maar ze moeten een appartement huren van circa 500 euro. Daarbovenop komen extra kosten als tafeltje dekje en de thuiszorg. Bovendien is er ’s nachts helemaal geen zorg beschikbaar. Ons werd maandag 13 juli verteld dat de mensen die nog enigszins zelfstandig zijn en minder hulp nodig hebben dan de mensen met een psychogeriatrische aandoening, niet in het intramurale deel kunnen wonen.”

Geen alternatief

Ze vervolgen: “Een andere optie die werd genoemd is dat onze ouders naar de Ravellaan of Park Overbosch kunnen, maar dan moet je wel wachten tot de mensen daar weggaan. De Liduina is geen alternatief, want dat wordt ook afgebroken en dan begin je als bewoner weer van voren af aan.” Daar komt ook nog bij dat veel bewoners, die nu in de panden aan de Boekenburglaan en de Ravellaan zijn weggestopt, geboren en getogen Voorhouters zijn. Al jaren kijken ze ernaar uit dat ze weer terug kunnen naar hun oude locatie: midden in het centrum van Voorhout.

Wim en Dickie van Egmond: “Het is echt foute boel. De bewoners zijn helemaal van slag af. Tot nog toe werd altijd verteld dat alle bewoners terug konden naar de nieuwe Agnes, maar van de 60 bewoners kan circa de helft niet terug. Hoe heeft de gemeente goedkeuring kunnen geven aan een zorgcomplex waar geen rekening is gehouden met diverse voorzieningen? De controle hierop is nalatig geweest. Al jaren wordt aan de bewoners gezegd: ‘Het wordt beter’, maar de bewoners leven nu. Deze wantoestanden moeten aan de kaak gesteld worden."

"Beloften worden gedaan aan mensen van rond de 90 jaar en die beloften worden niet nagekomen. Mensen in de laatste fase van hun leven moeten onbezorgd kunnen leven, voor zover dat kan met hun lichamelijke ongemakken. Is dat teveel gevraagd in deze tijd? Wij verwachten dat wordt voldaan aan de voorwaarden die vijf jaar geleden zijn gesteld. De bewoners mogen niet met minder zorg en een mindere behuizing geconfronteerd worden. Je moet ook voor de óude mensen zorgen en niet alleen voor de mensen die geld verdienen!”

“Niet verantwoord voor bewoners met zware zorgvraag om te verhuizen naar de nieuwe Agnes”

2009-10-19T19:20:00.000+02:00

VOORHOUT – Andries Paats, lid van de Raad van Bestuur van Activite, informeerde bewoners van de Ravellaan en de Boekenburglaan en hun mantelzorgers over de laatste ontwikkelingen. Hierbij ging hij onder meer ook in op de vraag hoe het komt dat het ActiVite bestuur al sinds begin 2008 wist dat het zorgcentrum zoals bewoners die voor ogen hadden er niet zou komen.

Door Joep Derksen

Paats laat weten: “Aan het einde van het eerste kwartaal in 2008 was voor mij duidelijk dat het plan Herenstaete zoals dat voorlag niet zoals oorspronkelijk bedacht uitgevoerd kon worden. Tot nog toe hebben we niets naar buiten gecommuniceerd, want we hebben in de tussentijd overleg gevoerd met andere instanties zoals wooncorporatie STEK en de overheid. Na al die gesprekken werd in mei 2009 duidelijk dat de zorgvoorzieningen niet gerealiseerd konden worden.”

Er komen 22 appartementen kleinschalig wonen voor mensen met een psychogeriatrische aandoening, drie tijdelijke opnamekamers en een reeks appartementen voor mensen van de Agnes die niet intramuraal maar extramuraal willen wonen. Paats vervolgt: “Ik heb opmerkingen gehoord als ‘Ze doen maar wat met die oudjes’, maar zo’n uitspraak doet me zeer aan het hart. Gedurende de planontwikkeling van de Herenstaete zijn verschillende organisaties gefuseerd tot ActiVite. De besluitvorming heeft plaatsgevonden en wij hebben het beste met u voor. Het staat de bewoners van de Boekenburglaan en de Ravellaan vrij om naar de Herenstaete te verhuizen, maar wij achten dat niet verantwoord. In het bouwconcept is geen rekening gehouden met de zorginfrastructuur. We adviseren mensen die regelmatig zorg nodig hebben om te blijven wonen in de Ravellaan of te verhuizen naar Park Overbosch. Ook voor mensen met een complexere zorgvraag, zoals zij die wonen aan de Boekenburglaan is Herenstaete niet het ideale concept.

Streep

Mevrouw De Bruijn, een van de aanwezige mantelzorgers, riep uit: “De mensen in de oude Agnes is altijd voorgehouden dat ze terug zouden komen in de nieuwe Agnes. Ze zouden dan heerlijk in het dorp komen wonen. Maar u haalt hier een grote streep doorheen. Mensen van rond de 90 jaar hebben verwachtingen en u haalt deze verwachtingen met een veeg van tafel. Paats antwoordde: “Ik hoor deze avond dat men zaken toegezegd heeft, zoals dat de bewoners tijdelijk in de huidige voorzieningen gaan wonen en dan weer terug mogen. Dat is ook zo, maar ze komen wel extramuraal te wonen, dus zonder de intensieve zorg die ze nu gewend zijn. Dat is blijkbaar onvoldoende gecommuniceerd. We hebben nu de keuze gemaakt om de bewoners te informeren om hen te behoeden voor het feit dat ze met bepaalde beperkingen in het eindconcept geconfronteerd worden.”

Wat gaat er met de dependance aan de Boekenburglaan gebeuren: dit gebouw zou slechts voor een periode van vijf jaar mogen blijven staan. Paats: “Dat gebouw is niet ons eigendom en ik weet het niet. We gaan met verschillende instanties overleggen over alle zaken en we gaan onderzoeken of er waar is wat er deze avond gezegd werd en hoe we een en ander kunnen repareren.”

Op de vraag wat de reactie van de gemeente is op de uitspraak dat er niet voldoende controle is uitgevoerd op de bouw van de nieuwe Agnes, laat een gemeentelijk woordvoerder weten: “Wethouder Leo van der Zon geeft donderdag 23 juli meer informatie vrij.”

Bewoners Boekenburglaan en Ravellaan anderhalf jaar in ongewis gehouden

2009-10-19T19:18:00.001+02:00

‘We wisten direct na de fusie dat de nieuwe Agnes geen zorgcomplex kon worden’

VOORHOUT – Vorig jaar gingen al geruchten in het dorp dat niet alle voormalige Agnesbewoners terug zouden kunnen gaan naar de vernieuwde Agnes. Dit zou komen door hogere huurlasten die niet door iedereen zijn op te brengen. Mariëlle Bakker, medewerker Marketing en Communicatie van ActiVite, vertelde op 30 oktober 2008: ‘De afspraken die destijds gemaakt zijn, dat bewoners een plekje hebben, zullen nagekomen worden.’ Nu blijkt dus dat niet alle bewoners van de ActiVite-appartementen aan de Ravellaan en de Boekenburglaan terug kunnen verhuizen naar de nieuwe Agnes in Voorhout.

Op de informatieavonden voor de bewoners van 13 en 14 juli vertelt mevrouw Y. Broers, Directeur Intramurale Dienstverlening: ‘Het werd ActiVite, direct na de fusie (januari 2008, JD), duidelijk dat de “nieuwe Agnes” geen zorgcomplex kon worden. Het volledig extramuraliseren was geen optie. Conform de oorspronkelijke bouwtekeningen en –aanvragen is in het nieuwe gebouw rekening gehouden met 22 woningen kleinschalig wonen zwaar en verder alleen maar extramurale huurwoningen.’

Bakker vertelde echter oktober vorig jaar: ‘We voldoen absoluut aan de verhuisplicht die we hebben. Wat de huren betreft: de huurkosten en de daaraan verbonden dienstverlening blijven volgens ongewijzigde tarieven. Een en ander is wel afhankelijk van wettelijke kaders: als de politiek de eigen bijdrage verhoogt, kunnen wij er niets aan doen. De huur (met dezelfde dienstverlening) blijft dus hetzelfde. Het enige verschil is, dat we in de nieuwe Agnes meer diensten aanbieden. Als de mensen van meer diensten gebruik willen maken, kan dat ook, maar dan tegen een prijskaartje.’

Op de informatieavonden werd de bewoners van respectievelijk de ‘Boekenburglaan’ en de ‘Ravellaan’ echter het volgende verteld: ‘De plannen voor de nieuwbouw zijn negen jaar geleden gestart met het idee om wonen en zorg te scheiden. Hierbij is rekening gehouden met 22 woningen voor mensen met een psychogeriatrische aandoening (dementie, JD). De overige mensen zouden extramuraal gaan wonen en zelfstandig thuiszorg inkopen. Kijkend naar de huidige situatie en bewoners is ActiVite van mening dat niet alle bewoners extramuraal kunnen wonen en dat er toch een soort woonvorm gecreëerd moet worden (kleinschalig wonen licht). Deze woonvorm vereist aanpassingen op het gebied van de zorginfrastructuur, oproepinstallaties en een collectieve brandalarminstallatie. Dit is in de nieuwe Agnes om verschillende redenen niet te realiseren. De bouw was, nadat ActiVite dit van de fusieorganisatie (LAS en Trias, JD) had overgenomen, al zover gevorderd dat aanpassingen niet meer mogelijk waren.’

Nu blijkt onder meer dat er geen restaurant of recreatieruimte is. Ook is de ruimte die bedoeld was als Grand Café niet van binnenuit te bereiken. Dit betekent dat de bewoners door weer en wind altijd buitenom moeten om te eten. Broers: ‘Dit is in eerste instantie voor de bewoners niet acceptabel, maar ook is het financieel-technisch een te groot risico voor ActiVite.’ Een van de bewoners stelde de terechte vraag: ‘Er is altijd gezegd dat het nieuwe gebouw een zorgcomplex zou worden. Hoe kan er dan geen rekening gehouden zijn met de diverse voorzieningen?’ Het antwoord van het ActiVite-bestuur: ‘Dat verbaasde ons ook. Het werd ActiVite, direct na de fusie, duidelijk dat het geen zorgcomplex kon worden. Men heeft destijds andere keuzes gemaakt, namelijk het scheiden van wonen en zorg, en het realiseren van een kleinschalige woonvoorziening met 22 woningen voor dementerenden.’

Op de vraag van een van de bewoners waarom ActiVite de mensen wel appartementen en stoffering heeft laten uitkiezen was het antwoord: ‘We hebben al die tijd gehoopt op een goede oplossing’. Deze hoop blijkt dus een utopie. In tegenstelling tot wat het merendeel van de bewoners van de Boekenburglaan en de Ravellaan jarenlang is voorgespiegeld, wordt de nieuwe Agnes toch geen zorgcomplex, waar ze allen gebruik hadden kunnen maken van 24-uurs zorg en verpleging.

‘Help mij mijn doel te bereiken’

2009-10-19T19:16:00.003+02:00

Zieke Deborah van Rij wil meer mensen helpen hun droomwens te vervullen

STREEK – Deborah van Rij (21) heeft een extreem zeldzame vorm van de ziekte van Von Recklinghausen. Deze ongeneeslijke vorm van kanker, die zich uit in agressieve zenuwschedetumoren zorgt ervoor dat Deborah nog maar enkele maanden te leven heeft. De Stichting Ambulance Wens heeft haar droomwens vervuld en haar naar het kasteel van Sissi in Wenen gebracht en dat vond ze zo’n geweldige ervaring dat ze ‘iets’ terug wilde doen. Deborah startte in februari met een actie om 100.000 euro in te zamelen voor een derde ambulance en op dit moment staat de teller op 126.000 euro. ‘Nu ga ik voor mijn echte wens: 200.000 euro, zodat er niet alleen een ambulance kan worden aangeschaft, maar dat er minimaal een jaar met die ambulance ook veel droomwensen van anderen vervuld kunnen worden.”

Deborah vertelt over haar ziekte: ‘Officieel heet het neurofribromatose type 1, die zorgt voor goedaardige gezwellen op zenuwen. Daar kun je heel oud mee worden. Heel soms worden het kwaadaardige tumoren die ingekapseld blijven en ook dat hoeft geen probleem te zijn. Maar ik heb als een van slechts acht mensen ter wereld een heel zeldzame vorm waarin de ziekte omgeslagen is in zeer agressieve tumoren.’‘

Op het moment dat de diagnose gesteld werd en ik te horen kreeg dat ik nog maar een paar maanden te leven had, drong het niet eens tot me door. Thuisgekomen besefte ik opeens: “Oh, ik ga dus gewoon dood!” Daarna heb ik heel veel gehuild en werd depressief. Heel lang heb ik in huis alleen op de bank en in bed gelegen. Alle emoties komen tegelijk op je af en gaan door je heen. Als je het zelf niet meegemaakt hebt, weet je niet hoe het is. Ik kon ervoor kiezen nog een jaar langer te leven door het ondergaan van bijvoorbeeld chemokuren, maar dan ben je een jaar alleen maar ziek. Ik heb ervoor gekozen om niet ziek te zijn en nog maar een paar maanden te leven.’

Dankzij haar zusje kwam Deborah in contact met de Stichting Ambulance Wens en ze diende een aanvraag in om naar Wenen te gaan. ‘Deze reis fleurde me helemaal op en sinds Wenen leef ik intensiever. Ik heb een wensenlijst opgesteld van dingen die ik nog wilde doen en al die wensen heb ik gerealiseerd. Zo is een goede vriendin uit Engeland overgekomen, ben ik naar ons vakantiehuisje in Drente gegaan, heb het boomkroonpad in Borger bezocht en ben bij het Preston Palace geweest.’

Over de actie: ‘Het geld dat wordt opgehaald is niet voor mezelf en zelfs niet voor de Stichting Ambulance Wens. Het is voor de patiënten die er baat bij hebben dat hun droomwens wordt vervuld. Ik houd deze actie niet om iets achter te laten, mar doe het voor andere mensen. Ik heb mijn hele leven al rekening gehouden met andere mensen.’ Hoe gaan Deborah’s vrienden en familie om met haar ziekte? ‘Je hebt het over nu en volgende week, maar niet over de toekomst.’

Deborah’s moeder vult aan: ‘Deborah is op de MVO geweest om meer over haar actie te vertellen. Ook als je ongeneeslijk ziek bent, ben je een normaal mens. Je wilt op je 21ste ook uitgaan en kleren kopen. Deborah heeft net zo veel lol in een avondje stappen als haar zus. De ziekte is niet besmettelijk en je mag haar gerust vragen stellen en met haar praten. Ook Deborah heeft een toekomst, net als wij allemaal. Alleen heeft zij een andere en kortere toekomst. We praten niet over “de dood”, maar over “naar huis gaan”. We lopen niet op eieren en vinden dat alles bespreekbaar moet zijn.’

Gezamenlijk laten Deborah en haar moeder weten: ‘We zijn al eerder geïnterviewd, onder meer door regionale en landelijke televisiezenders, maar wat nooit naar voren is gekomen is dat we een ontzettend goede begeleiding hebben gehad van onze oncoloog Dr. Hartgerink van het LUMC Leiden en onze twee schatten van huisartsen: Tanja en Ferry Böhm. We hebben ontzettend met hen geboft: als je maar kikt, komen ze al, ook buiten de spreekuren om. Ook hebben we niets dan lof over Welzorg in Katwijk en de ISD, die ons van allerlei hulpmiddelen, zoals een speciale matras, een rolstoel en een scootmobiel hebben voorzien. We zijn echt gezegend dat we dit mogen ontvangen.’

‘Help mij, in korte tijd, mijn doel te bereiken’, laat Deborah onder meer weten via haar website: www.saw-uniek.hyves.nl. Het rekeningnummer om geld te storten is: Rabobank 1489.78.673, t.n.v.: B.B.T. Uitendaal en/of S.J. Uitendaal inzake Stichting Ambulance Wens.

Update: In totaal haalde Deborah 137.000 euro op. Zij overleed zondag 28 juni 2009. Zaterdag 3 oktober 2009 overhandigden haar nabestaanden uit Deborah's naam een nieuwe ambulance aan Kees Veldboer van de Stichting Ambulance Wens. Voor meer informatie: www.ambulancewens.nl.

Honderden meisjes krijgen prik tegen baarmoederhalskanker

2009-10-19T19:14:00.001+02:00

LISSE – Op de kop af 380 van 529 uitgenodigde meiden (met 72% is de opkomst hoger dan het landelijk gemiddelde van 60%) lieten zich maandag 2 maart prikken in De Greef. Hiermee zorgden ze ervoor dat ze beter beschermd waren tegen virussen die baarmoederhalskanker kan veroorzaken. Het is algemeen bekend dat vrouwen van het sterke geslacht zijn, maar de uitzondering bevestigt de regel: ‘Nee! Mamma! Ik durf niet!’

Alle meiden uit Lisse die geboren zijn in de jaren 1993 – 1996 werden enkele weken geleden opgeroepen om de prik tegen baarmoederhalskanker te komen halen. Het vaccin werkt pas echt, nadat ook de twee opvolgende prikken in april en september zijn ingediend. Kort voor 18:00 uur staan Joost Genuit, sessiecoördinator van de GGD en een team van 15 mensen klaar om de honderden jonge dames op te vangen. In enkele gevallen letterlijk.

Genuit legt uit: ‘Het vaccin is bedoeld tegen twee virussen die baarmoederhalskanker kunnen veroorzaken. Deze twee virussen zijn verantwoordelijk voor 70% van de jaarlijkse baarmoederhalskankergevallen. Deze ziekte komt 600 keer per jaar voor en 200 vrouwen sterven er jaarlijks aan. Met deze vaccinatie neem je een heel groot deel van de toekomstige slachtoffers weg; we verwachten in de toekomst de helft minder doden. De sessiecoördinator ageert tegen alle ‘wilde verhalen’ over het vaccineren: ‘In andere landen wordt al tegen baarmoederhalskanker gevaccineerd en daar is ook niets ernstigs gebeurd.

Er kunnen bijwerkingen zijn na het indienen van het vaccin, zoals koorts, een arm die wat pijn doet of een grieperig gevoel. Maar dat duurt maar een dag. Overigens: voor meiden die deze eerste sessie gemist hebben: zij kunnen zich aanmelden voor de eerste ronde in april, waarna ze in mei de tweede prik kunnen krijgen.’

Het eerste meisje dat een prik krijgt toegediend is Gabriëlle Mens (12). Of ze er zin in heeft? ‘Hm,dat valt wel mee, maar het is wel zo slim om het vaccin te krijgen. Ook de meeste van mijn klasgenootjes gaan wel.’ Manmoedig houdt Mens zich goed en daarna is het de beurt aan de honderden leeftijdsgenootjes. De meesten kijken even pijnlijk, maar geven geen krimp. Op enkele uitzonderingen na. Meisjes die flink tegenspartelden werden achter een zwart gordijn gezet, zodat de omgeving niet kon zien wat er gebeurde. Te horen was het echter wel: ‘Nee! Mamma! Ik durf niet! Nee! Nee! Aaaahhhh!!!’ Vervolgens kwam de jongedame met een van pijn vertrokken gezicht weer van achter het gordijn vandaan.

Burgemeester Corrie Langelaar was ook aanwezig op deze avond: ‘Ik ben blij dat er zoveel meiden komen, want zo’n vaccin is uiterst belangrijk. We hebben het namelijk over niet zomaar een ziekte, maar een dodelijke ziekte.’

“Smerig om tussen uitwerpselen te moeten zwemmen”

2009-02-05T06:48:00.004+01:00

Paardenpolemiek op Naturistenstrand

NOORDWIJK – Een op hol geslagen paard heeft de naturisten aan het Noordwijkse strand op de achterste benen doen staan. Deze week ontving het college van Burgemeester en Wethouders een brief van twee fervente naturisten met een beklag over de paarden die te pas en te onpas over het naaktstrand lopen, onderwijl hun vijgen achter zich laten vallend. De brievenschrijvers, Manon de Vries en Willem Schelvis verlangen van het college dat in het hoogseizoen alle stranden verboden verklaard worden voor paarden. Hoe denken de medenaturisten hierover? Een onderzoek ter plekke leverde reacties op.

Door Joep Derksen

Om het naaktstrand te bereiken is geen sinecure. De journalist liet zijn auto achter bij de oude manege en wilde even naar het nudistenstrand lopen. Fervente strandbezoekers wisten hem te vertellen dat hij dan het beste het pad door de duinen kon bewandelen. Met 30 graden heuvel op en af lopen was geen pretje en als toetje krijg je dan een lang moeilijk zandpad dat met enige moeite overwonnen kan worden. Maar uiteindelijk is de zee weer te zien en aan de rechterkant het doel van de reis: de plek waar naaktrecreatie toegestaan is.

Evakostuum

Enkele tientallen badgasten genieten daar in hun Adam- en Evakostuums van de zon en als geklede journalist voel je je dan toch een beetje naakt. De ontvangst door de families De Ridder, Turk en Bedijn is echter alleszins welkom en ze zijn graag bereid te praten over de paardenproblematiek. “Het is goed dat u hier bent, want ik heb me er vanochtend weer vreselijk aan geërgerd toen er weer zo’n paard voorbij kwam. Ook vorige week sloeg er een paard op hol en hij rende rakelings langs de mensen: het was levensgevaarlijk!”

Maar ook als paarden ‘gewoon’ over het strand lopen, kan dat voor veel ongemak en ergernis zorgen, zo vinden de naaktstrandgenieters: “Die paardenstront is heel smerig. Met laag water gaat het nog wel: dan blijven de paarden en ruiters ook verder verwijderd van waar wij liggen. Maar als dan de vloed komt, wordt al die stront meegenomen het strand op en het is absoluut geen pretje om daar doorheen te moeten zwemmen. Er komen hier ook mensen met honden, maar daar hoor je ons niets van zeggen, want zonder uitzondering ruimen die mensen de behoefte van hun dier netjes op. De paarden zijn veel irritanter, want hun uitwerpselen worden absoluut niet opgeraapt. Als ze dan toch over het strand moeten, laat die dieren dan een zak onder hun staart dragen, zoals ze ook in de Weense pistes hebben.”

Een andere oplossing wordt ook aangedragen: “Natuurlijk is het voor de paarden en ruiters ook fijn om op het strand te zijn, maar laat hen dan tussen april en september niet tussen 10:00 en 17:00 uur op het strand komen.”Het naaktstrandgebeuren is een fijne belevenis, zo vinden de families: “Je bent hier lekker met z’n allen en er wordt geen rotzooi gemaakt, want iedereen ruimt de eigen spullen op. Er heerst hier een saamhorigheid en je praat ook lekker met je buren. Kom daar op de andere strandgebieden maar eens mee aanzetten! En als je het naaktzonnen eenmaal gewend bent, is het kleinste broekje aan je lijf je al te veel. Voor het dorp zul je ons niet meer zien zitten: daar is het veel te druk!”

Kippenplanken

Een ander punt stoort de naturisten ook bijzonder: “Het pad omhoog van het strand naar de duinen is een welhaast niet te nemen hindernis. En dat wordt nog verergerd door de ruiters die zich met hun paden niet houden aan het aangegeven paardenpad, maar het pad over de hele breedte nemen. Dat pad is bijna niet te belopen: laat burgemeester Groen zelf dat maar eens komen ervaren! Er worden kapitalen uitgegeven aan de Noordwijkse kustversterking en we hebben al vele verzoeken gedaan om zogeheten kippenplanken of anders betonnen platen neer te leggen om dat pad naar het strand beter beloopbaar te maken."

"Maar wij worden van het kastje naar de muur gestuurd: daar zijn geen financiën voor beschikbaar. Hier komen veel mensen van wat hogere leeftijd; wij zijn allen boven de vijftig jaar en het is bijna niet te doen om in dat mulle zand tot bovenop de duin te komen”, aldus de heer Bedijn. Mevrouw De Ridder: “Door de moeite om het looppad te bedwingen, blijven veel oudere mensen weg. Daarnaast ook niet alleen de vele Duitsers die hier vroeger kwamen, maar ook ouders met kinderen en bolderkarren: voor hen is er geen doorkomen aan.”

“Particuliere rijders verpesten het voor managehouders”

2009-02-05T06:45:00.001+01:00

NOORDWIJK – Aad Smit van Smit Manege uit Noordwijkerhout reageert op de bezwaren van de naturisten. “Die nudisten staan zo dicht bij de natuur, maar als de natuur dicht bij hen komt vinden ze het niet fijn. Paarden vallen ook onder de natuur en ons motto is ‘leven en laten leven’. Tegenwoordig kunnen de mensen nog maar weinig hebben. Wij proberen ons brood te verdienen en netjes te rijden, maar er zijn particuliere rijders die het voor ons manegehouders verpesten. Wij houden ons aan de paardenpaden, maar dat moeten die privé-personen ook doen. Overigens zien we ook regelmatig trimmers die op de paardenpaden lopen.”

Smit haalt even adem: “En anders moeten die naturisten maar naar een plek gaan waar geen paarden lopen. Weliswaar is de ruimte voor naaktzonnen beperkt, maar dat geldt ook voor onze ruimte. De paarden mochten op dit stuk strand al veel eerder lopen en de nudisten mochten er pas later bijkomen. Ze zijn alleen met mooi weer op het strand en dan gaan ze meteen klagen.”

Toch is de manege-eigenaar bereid te praten over een mogelijke oplossing voor de paardenpoep: “Inderdaad wordt hier en daar in het buitenland gebruik gemaakt van zogeheten mestzakken die achter het paard worden gebonden. Hier gaat niet alles in, maar toch ruim de helft. Maar deze oplossing is meer geschikt voor tuigpaardtypes. Rijpaarden zijn die mestzakken niet gewend.”

Gemeente: “Blij met brief”

2009-02-05T06:35:00.000+01:00

NOORDWIJK – Martin Ruis, woordvoerder van de gemeente Noordwijk reageert: “Er is momenteel geen specifiek beleid voor wat betreft paardenuitwerpselen, zoals dat het geval is met betrekking tot hondenpoep. Daarom zijn we als gemeente Noordwijk blij met de op 5 augustus binnengekomen brief waarin concrete vragen worden gesteld en opmerkingen gemaakt. De brief is direct naar de betreffende afdelingen gegaan. Kortom, er wordt al aan gewerkt en op korte termijn mogen de briefschrijvers een reactie verwachten.”

"Rookverbod in horeca óf strikt handhaven óf afschaffen"

2009-02-05T06:32:00.002+01:00

Argwaan, scepcisme en boosheid over rookwet

STREEK – Het rookverbod in de kleine café’s is een onderwerp wat voor veel beroering leidt, zo bleek tijdens een rondgang langs de horecazaken in de Duin- en Bollenstreek. Niet iedere kroegbaas wilde openlijk zijn of haar mening geven en sigaretgenietende cafébezoekers keken de journalist met grote argwaan aan: “Mag ik je perskaart even zien?”

Door Joep Derksen

Het rookverbod in de horeca zorgt landelijk voor veel beroering en onlangs kwam naar buiten dat in Den Bosch de asbakken weer op tafel komen in de kroegen daar. Dat was landelijk nieuws, maar voor de ervaren kroegloper was het een bericht ter kennisgeving: “Hier doen we dat al veel langer.” Dit wordt ook bevestigd door een Lissese bareigenaar die anoniem wil blijven: “Na 01:15 uur ’s nachts komen bij ons de asbakken weer op tafel. Hierdoor is het eindelijk weer druk en gezellig bij ons. Al die mensen die voor 1 juli zeiden dat ze weer naar het café zouden gaan als er niet meer gerookt zou worden, hebben gelogen: ik heb ze hier niet gezien.”

In Hillegom is het bruine café Zus & Zo gevestigd. Het is nog vroeg op de avond, maar de aanwezige cafébezoekers vermaken zich met een caféquiz. De hele kroeg is rookvrij, met uitzondering van een deel van 5 x 1 meter, dat met plexiglas is afgescheiden van de rest. Achter het glas, waarop een sticker geplakt is met ‘Verboden te voeren’ staan de bezoekers die even een haal aan de sigaret willen nemen. Een van hen is Xander en hij wil zijn mening wel geven over het rookverbod: “Hier houdt men zich aan de wet en wordt er alleen in deze rookruimte gerookt, maar in alle andere kroegen zetten ze de asbakken weer in de bar. Het rookverbod is zinloos, want vaak gaan de niet-rokers juist naar het rookgedeelte omdat het daar veel gezelliger is.”

Minder gezellig

In Bar ’t Puntje (Noordwijkerhout) hebben de eigenaren een oplossing gevonden voor het rookverbod. Bovenaan de trap kunnen de bezoekers kiezen uit een kleinere kamer waar niet gerookt kan worden en een groter gedeelte, met een grote bar, pooltafel, dartboard en een kaarttafel. Waar het in het rokersdeel al gezellig druk is, kan er in het niet-roken gedeelte een kanon worden afgeschoten. De heer Van den Berg, frequent bezoeker, laat weten: “Het loopt nu weer soepel, maar in het begin was het uitgaan een stuk minder gezellig. Je staat met je vrienden te praten en opeens is het gesprek voorbij, omdat ze naar buiten moeten om een sigaret op te steken. In het niet-rokers gedeelte staat tegenwoordig niemand omdat het daar niet gezellig is.”

Op naar Noordwijk, waar Café De Meerniet bekend staat om haar gastvrijheid. Werkneemster Willy vindt het dan ook geen probleem dat de verslaggever met de bezoekers praat over het rookverbod. Ze wijst naar een rookgedeelte achterin het café: “De rokers kruipen in die ruimte en op een gegeven moment komen ze weer naar de bar.” Ook bezoekster Melanie Overmeer geeft haar mening, terwijl ze geniet van een sigaret: “Hier hebben we geen klagen, want we hebben een eigen rokersruimte gekregen. Alleen is het zo dat er in de kroeg meer rokers dan niet-rokers. Deze ruimte zou eigenlijk bestemd moeten zijn voor de niet-rokers, zodat de rokers in het grootste deel van het café kunnen verblijven. Het is hier in de rokersruimte vaak drukker dan daarbuiten.”

Perskaart

Het gesprek wordt onderbroken door Willy: “Sorry dat ik het vraag, maar de cafébezoekers willen graag dat je mij je perskaart laat zien.” Deze kaart kon getoond worden en Willy vertelde het geruststellende nieuws dat die onbekende man die vragen stelt inderdaad geen inspecteur is. Toch is een van de bezoekers nog niet tevreden. Hij komt de rokersruimte binnen en roept tegen Overmeer: “Je gaat toch niets vertellen, want alles wat je zegt kan tegen je gebruikt worden!”

Overmeer haalt haar schouders op en vervolgt: “Dit rookverbod heeft geen zin, want er wordt toch wel gerookt in de kroegen. Het enige wat je met dit verbod bereikt, is dat je de gezelligheid van de mensen afpakt. Ga ons het recht om te roken niet afpakken, maar als je dat doet: zeg dan niet meer dat we in een vrij land leven.”

Verloren

Ook een café-uitbater in Teylingen geeft zijn mening, maar wel op basis van absolute anonimiteit: “Aan de ene kant moeten de ondernemers deze maatregel niet zien als een bedreiging, maar als een kans. Maar waarom is het dan zo dat maar twee café’s in deze gemeente een eigen rookruimte hebben? Wel is het zo dat door dit rookverbod het typische bruine café verloren gaat. In de maanden sinds het rookverbod heb ik nog geen vijf nieuwe niet-rokers als klant gezien.

De eigenaar kijkt rond in zijn café dat op vrijdagavond 23:30 uur vrijwel geheel leeg is: “Ik weet dat er andere gelegenheden zijn waar er nu wel gerookt wordt. Ik zeg niet dat zij klanten van ons afpakken, maar ik zeg ook niet dat het niet gebeurd. Het hele rookverbod komt in feite op maar een ding neer: of je gaat strikt handhaven, of je gaat het afschaffen. Op dit moment worden de horeca-eigenaren die zich niet aan de wet houden beloond met extra klanten en degene die de regels keurig in acht houden, zien hun omzet omlaag gaan. Dat is een slechte zaak.”

“Stuur patiënt met blaas vol bloed niet naar huis”

2009-02-05T06:30:00.001+01:00

Handelwijze Dokterspost bekritiseerd

KATWIJK – “Als iemand bij de dokterspost komt met de klacht dat hij bloed plast, moet diegene niet weer terug naar huis gestuurd worden.” Deze ervaring had Jan Markveld dinsdag 28 oktober echter wel. Van de ene op de andere dag plaste hij “enorme hoeveelheden” bloed, maar zowel bij zijn huisarts als bij de dokterspost werd hij niet direct geholpen.

Door Joep Derksen

Markveld (61) vertelt: “Je wordt echt niet blij als je bloed plast en ik ging direct bij de huisarts langs. Hij maakte een afspraak voor een blaasonderzoek, dat pas twee weken later zou plaatsvinden. Maar mijn klachten bleven en diezelfde dag om 18:00 uur heb ik de huisarts weer gebeld, maar hij was er niet. Daarna heb ik contact opgenomen met de dokterspost en de attitude die ik daar kreeg was totaal verkeerd. Het telefonische interview dat ik kreeg, leek meer op een kruisverhoor en men sprak op een zeer irritante toon. Ze doen er alles aan om je bij de dokterspost weg te houden. Ondanks dat ik vertelde dat ik bloed plaste, werd me gezegd dat ik niet hoefde te komen.’

Markveld kreeg vervolgens een blokkade en kon niet meer plassen. Hij voelde de stollingen onder zijn gordel. “Ik kneep ‘m vervolgens helemaal uit om die stollingen eruit te duwen. Daar sta je dan als volwassen man van 115 kilogram.” Hij vervolgt: “Maar om 23:00 uur heb ik weer gebeld en mocht ik na lang aandringen dan eindelijk komen, met een monstertje van mijn urine. Degene die mij behandelde vertelde me dat ze mij niet katheriseren, omdat mijn blaas niet helemaal vol was, omdat ze anders wat kapot zou kunnen maken. Ze adviseerde me om minder te drinken, maar dat is precies wat ik niet moest doen.”

Camera

Dit vraagt om een nadere toelichting, die Markveld van harte wil geven. “Ik ben vervolgens uit eigen beweging naar de poli van het Diaconesse ziekenhuis gegaan, waar ze mij adviseerden om veel te drinken om mijn blaas te schonen. Nadat de verpleegster het bloed zag, heeft ze mij gekatheriseerd en gespoeld. Met een spuit werd het cluster van stolsel in de blaas gebombardeerd en daarna ging er een camera in mijn plasbuis. Ik was zo blij dat er eindelijk wat werd gedaan, dat ik alles geweldig vond. Op de camera was te zien dat er een tumor in mijn blaas zat. Deze was opengebroken en zorgde voor die bloedstroom.”

Markveld blijft de komende jaren onder controle bij de uroloog en is blij dat alles goed is afgelopen, maar hij is naar de krant gestapt om zijn bezorgdheid te uiten over de dokterspost in Voorhout. “Als de behandeling die ik daar heb gekregen regel is, dan gaan er doden vallen. Die dokterspost is er niet voor om de patiënt te helpen, maar om de huisartsen te verlichten. Ik wil bereiken dat er een omslag komt in hoe de patiënt benaderd wordt. Dat men niet zegt: ‘Nee, tenzij’, waar het gaat om het zien van een patiënt die daar om vraagt, maar ‘Ja, mits.’ Verder kreeg ik op de dokterspost te maken met een jonge arts, die de fout maakt om iemand weg te sturen die een blaas vol bloed heeft. Als zo iemand twijfelt over zijn diagnose, moet hij een collega raadplegen en niet zomaar wat adviseren.”

“Ik sluit niet uit dat er ooit iets mis gaat”

2009-02-05T06:25:00.002+01:00

VOORHOUT – “We hebben jaarlijks 50.000 contacten met patiënten en dan kan het voorkomen dat een handjevol consulten niet goed gaan. De heer Markveld kan zijn kwestie bij de klachtencommissie neerleggen. Als er fouten geconstateerd worden, zijn we gaarne bereid dit ook toe te geven.”

Lex van Wijngaarden, directeur van de Doktersdienst Duin- en Bollenstreek, waar de Dokterspost in Voorhout onder valt, wil niet diep ingaan op één specifiek geval, maar geeft wel uitleg over de werkwijze van de Dokterspost.Van Wijngaarden legt uit: “Wij bieden spoedeisende huisartszorg aan de mensen buiten de reguliere praktijktijden en het gaat dan om zaken die niet kunnen wachten, zoals levensbedreigende situaties of omstandigheden met veel pijn of groot ongemak. Hieronder valt dus bijvoorbeeld niet een verstopt oor: daar kan best een dag mee gewacht worden."

"Om goed geholpen te kunnen worden, dienen de mensen eerst een afspraak te maken via telefoonnummer 0900 334 3678. Ze krijgen dan een assistent aan de lijn die vragen stelt over de ziekteomstandigheid en hulpadvies kan geven. Alle telefonische consulten worden schriftelijk vastgelegd en gecontroleerd door de dienstdoende artsen, zodat de adviezen ook grondig gekeurd worden.”

De directeur ontkent dat de telefonische dienst gebruikt wordt om de mensen bij de Dokterspost weg te houden: “We willen onze kennis van het ziektebeeld verbeteren en daarin krijgen de medewerkers training. Als de mensen aan de andere kant van de lijn te horen krijgen dat ze niet hoeven te komen, is het in feite goed nieuws, omdat dit betekent dat ze niet te maken hebben met een levensbedreigende ziekte.”

Symptomen

Over de klachten van Markveld: “Ik sluit niet uit dat er ooit iets tussendoor schiet; dat kan ook bij dokters het geval zijn. Bij symptomen die niet urgent lijken geven we het advies om later weer contact op te nemen. Wat onze medewerkers betreft: onze aio’s (assistenten in opleiding) zijn in feite afgestudeerde dokters in hun stageperiode. Er is geen enkele reden om ze minder bevoegd te achten. Aio’s werken altijd onder de verantwoordelijkheid van een arts: als ze in hun derde jaar zitten, en dat was het geval bij de heer Markveld, mogen ze zelfstandig werken, waarbij er voor en na de dienst supervisie plaats vindt door de opleider.”

Worden mensen wel eens onterecht weggestuurd? “Nooit met opzet, maar de Dokterspost staat onder druk vanwege de groeiende zorgvraag. In 2,5 jaar tijd is het aantal telefonische consulten met 30% toegenomen en mensen bellen gemakkelijker de dokterspost met niet-urgente vragen. Om dit tegen te gaan versturen we binnen twee weken een informatiekrant aan alles patiënten, die staan ingeschreven bij een van de 89 aangesloten huisartsen. Van de 50.000 consulten hebben we in totaal zo’n 30 klachten ontvangen, die behandeld zijn door de klachtencommissie. Een deel van deze klachten ging ook niet over medische zaken, maar bijvoorbeeld over de wijze van bejegening. Iets meer dan de helft betrof een gemiste diagnose of het niet eens zijn met de wijze van behandeling. Maar als er fouten geconstateerd worden bij de heer Markveld, zijn we gaarne bereid dit ook toe te geven.”

Voor meer informatie: www.dddb.nl.

"Fijnstofhype gelijk aan de mythe van de zure regen"

2009-02-05T06:20:00.003+01:00

Oud-longarts Piet Vooren spreekt zich uit

NOORDWIJKERHOUT – “Ik verwacht dat de fijnstofhype gelijk is aan de mythe van de zure regen waarover in de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw zo voor gewaarschuwd werd. Over twintig jaar zal men het onderwerp ‘fijnstof’ vergeten zijn. In mijn vijftig jaar als arts en veertig jaar als specialist heb ik nog nooit iemand dood zien gaan aan luchtverontreiniging of milieuverontreiniging.” Deze woorden komen van voormalig longarts Piet Vooren (78), die zich keert tegen de in zijn ogen overbodige ophef over het fijnstof.

Door Joep Derksen

Vooren was in die decennia als specialist werkzaam in het Antonius Ziekenhuis in Utrecht en het LUMC in Leiden en heeft zich al die jaren beziggehouden met astma, bronchitis, allergie en de luchtorganen. Hij weet dus waar hij het over heeft. Hij vertelt over de fijnstof: “Wat fijnstof precies is, is niet gedetermineerd. Het zijn een aantal materialen door elkaar, maar voor de helft bestaat het uit zand en zout. Voor het overige betreft het materiaal dat de mensheid zelf ontwikkeld heeft, daaronder vallen dus ook bandenslijtsel, afvaluitlaatgassen en verbrandingsproducten zoals stikstofoxide en NO². Bij het fijnstof zijn er drie onzekerheden: men weet niet waar het uit bestaat en welk bestanddeel van het stof nou echt schadelijk is, men weet niet zeker welke ziektes er door fijnstof bestaan en men weet niet zeker of er ziektes door ontstaan.”

Er zijn wel onderzoeken gedaan naar fijnstof en sterfte en de meest bekende zijn twee studies in de Verenigde Staten. Daar heeft men eerst in zes steden en vervolgens in 151 steden onderzocht dat mensen in een stad waar het fijnstofgehalte hoger is, korter leven. Op deze resultaten valt veel af te dingen, zo legt Vooren uit: “Het is gebleken dat die vroege sterfte met name voorkomt bij de lager opgeleiden en mensen die hun gezondheid niet op peil houden. Mensen die gezond leven, dat zijn vaker ook de hoger opgeleide personen, maakt het niets uit of er fijnstof in de lucht zit: hun levensverwachting blijft dezelfde.”

Kritiek

Ook in Nederland werd een onderzoek gepubliceerd, waaruit werd geconcludeerd dat jaarlijks 18.000 mensen maar liefst 10 jaar eerder dood gaan. “Toxicologen, pathologen en epidemiologen hebben heel veel kritiek op dit rapport. Ik schaar me achter de HAN (Heidelberg Appeal Nederland Foundation). Het is met behulp van extrapolatie (het omzetten van de Amerikaanse resultaten naar de Nederlandse situatie, red.) opgesteld. Men heeft een computerberekening gedaan en de uitkomsten van die 151 steden als uitgangspunt genomen. Er is geen rekening gehouden met het feit dat de leefregels en algemene gezondheid van de Nederlanders beter is dan van de Amerikanen. Daar hebben ze een hoger gemiddeld lichaamsgewicht en hebben ze andere voedingspatronen”, aldus Vooren.

De ex-longarts heeft nog een ander punt: “Men heeft bij dit onderzoek verondersteld dat bij een bepaald gehalte aan fijnstof ook een aantal mensen doodgaat. Dat heet het voorzorgprincipe: als er maar een schijn van gevaar is, moeten we het voorkomen. Er zijn gerespecteerde onderzoekers die hier echter bezwaar tegen maken en ik schaar me aan hun zijde: in de jaren dat ik als longarts werkte, heb ik nog nooit iemand dood zien gaan aan de gevolgen van luchtverontreiniging of milieuverontreiniging. Rokers heb ik wel zien sterven aan longkanker, maar meerokende mensen heb ik echter niet zien sterven aan die ziekte. Ook de collega-longartsen die ik gesproken heb, komen tot dezelfde conclusie. De mensen die echt aan luchtverontreiniging doodgaan, zijn mensen die toch al zwak zijn, bijvoorbeeld 80+ers die al jaren aan chronische bronchitis lijden."

"Ik wil benadrukken dat het streng volgen van het voorzorgprincipe op weinig zekere veronderstellingen is berust. Maar dat voorzorgprincipe heeft wel kostbare consequenties als het zo streng wordt gevolgd, als het nu gebeurt.”SterfrisicoDe Europese regelgeving over fijnstof, waar Nederland zich strikt aan houdt, heeft ook consequenties voor de Duin- en Bollenstreek: “Woningbouw mag niet gebeuren waar het fijnstofgehalte iets te hoog is. Die woningbouw verloopt veel te traag, waardoor de huizen in feite twee keer te veel kosten. Milieuorganisaties als Natuur en Milieu en Greenpeace slaan in extreme mate het alarm over fijnstof, maar ik vraag me af waarom dat is. Het is me duister waarom mensen die actievoeren geen oog ervoor hebben dat ze mensen hun welvaart afnemen”, aldus Vooren.

“Uit de verschillende onderzoeksgegevens haal ik uit dat als je niet rookt en gezond leeft, het fijnstof geen invloed zal hebben op je gezondheid. Inderdaad zijn dat vaker de hoger opgeleiden die gezond leven, een hogere weerstand hebben en minder fysiek belastende arbeid verrichten. Uit de wetenschappelijke artikelen is af te leiden dat als je gezond leeft, je niet ziek wordt door milieuverontreiniging. Het sterfrisico als gevolg van vervuilde lucht is een half procent meer kans op sterfte. Terwijl het bij sigarettenrook in de orde van 700% is. Bij sterfte voor fijnstof is geen longkanker aangetroffen, maar wel hartziekten bij de gevolgen van fijnstof bij de bevolkingsgroepen die fijnstof inademen. Wel is duidelijk dat het bij een laag opleidingsniveau en een vetter dieet meer voorkomt. Als longarts heb ik geen mensen door luchtverontreiniging dood zien.”

“Alle Nederlanders sterven gemiddeld een jaar eerder”

2009-02-05T06:18:00.000+01:00

STREEK – “Statistisch gezien krijgen mensen meer last van de luchtkwaliteit als ze in ongezonde gebieden wonen. Als je kijkt naar de verschillen in luchtverontreiniging en sterfte en je corrigeert door andere oorzaken, komen er heel harde resultaten uit de prestigieuze en doorwrochte onderzoeken.” Karin Blaauw, Beleidsmedewerker voor de Stichting Natuur en Milieu, zet de nodige vraagtekens bij de stelling van de longarts.

Ze stelt: “Je ziet de afgelopen tien jaar een enorme toename voor dit soort onderzoeken, voor een groot deel opgezet door universiteiten. Ook is er een onderzoek voor Clean Air for Europe dat grotendeels betaald is door de EU: ze wilden weten wat de veiligheidsgrenzen zijn en hoe groot de kosten zijn. De resultaten van dit onderzoek betroffen de vraag hoeveel eerder mensen sterven door fijnstof. In Nederland sterven circa 18.000 mensen tien jaar eerder. Alle Nederlanders sterven gemiddeld een jaar eerder. Er zijn ontwikkelingen ingezet die leiden tot verbetering van deze statistische cijfers, maar ondanks al die maatregelen zullen de Nederlanders in 2020 nog steeds gemiddeld zeven maanden eerder overlijden.”

Over de relatie luchtkwaliteit en gezondheid: “Er hangt nooit een kaartje aan longkanker. Dat wil zeggen: het is nooit duidelijk dat deze longkanker veroorzaakt wordt door de luchtkwaliteit. Die arts denkt: ‘Ik zie het niet’, maar bij veel gezondheidsbedreigingen zie je niet aan de ziekte wat de feitelijke oorzaak is.” Klopt het dan niet wat deze longarts zegt: dat een situatie van luchtverontreiniging geen gevolgen heeft voor de mensen die goed en gezond leven? “Studies worden gecorrigeerd op lifestyle. Mensen met lagere opleidingen roken meer en dat wordt gecorrigeerd. In Nederland is onderzocht dat mensen die langs snelwegen wonen behoorlijk last hadden van luchtklachten, daar zitten inderdaad vaak flats en niet de Wassenaarse bevolking.”

Statistisch gezien krijgen mensen er wel veel meer last van als ze in ongezonde gebieden wonen.” Blaauw ontkent dat haar organisatie hierbij uit voorzorg handelt en de situatie ernstiger doet voorkomen dan het is: “Er ligt een relatie vanuit de epidemiologie en er zijn veel studies verricht naar de gevaren van slechte luchtkwaliteit, ook langdurige studies. Bovendien is er een verschil tussen enerzijds korte termijn effecten: de mensen met gezondheidsklachten en/of die overlijden na smogperiodes en anderzijds de mensen die gezondheidsklachten krijgen na langdurige blootstelling. Het cijfer van 18.000 en 1 verloren levensjaar voor NL komt uit de laatste categorie.”

“Fijnstof draagt wél bij aan versneld overlijden”

2009-02-05T06:17:00.000+01:00

STREEK – Ook Eugène van Haaren, persvoorlichter van Milieudefensie, is niet onder de indruk van de stellingen van Piet Vooren. “Het is heel moeilijk vast te stellen of iemand door fijnstof is overleden, maar onderzoek wijst uit dat de levensduur gemiddeld met een jaar of twee verkort wordt in een ongezonde omgeving. Je hebt het hier niet over een gebroken been. Fijnstof dringt heel diep door via je longen in de bloedvaten en dat kan bijdragen aan een versneld overlijden.”

Klopt het dat mensen die gezond leven minder vatbaar zijn voor fijnstof? “Wellicht zijn er bepaalde groepen die meer risico’s lopen, maar dat geldt voor alle aandoeningen. Het is in ieder geval niet gezond om te leven waar vuiligheid in de lucht zit. Leven en wonen in druk verkeer staat gelijk aan het meeroken van 16 sigaretten per dag. Daar is ook van bekend dat het niet zo fijn is. Het probleem is serieus genoeg dat er iets aan moet gebeuren.” Handelt u met uw fijnstofacties vanuit het voorzorgsprincipe? “Dat vinden we vaak een heel goed idee, maar voor fijnstof ligt er veel wetenschappelijk onderzoek aan vooraf. Er zijn Europese regels, waar ook Nederland zich aan moet houden.”

“Wij voeren geen campagne tegen fijnstof”

2009-02-05T06:14:00.000+01:00

STREEK – “Ik ga niet reageren op de uitlatingen van een individueel persoon.” André van der Vlugt, persvoorlichter voor Greenpeace, stelt dat zijn organisatie geen campagne op fijnstof voert.

Piet Vooren, een ex-longarts, die zijn beroep ruim 40 jaar uitvoerde, vertelde eerder dat hij in zijn professionele carrière nog nooit iemand heeft zien overlijden aan milieuverontreiniging of fijnstof. Het sterfrisico als gevolg van vervuilde lucht is een half procent hoger, terwijl het bij sigarettenrook in de orde van 700% hoger is. Bij sterfte voor fijnstof is geen longkanker aangetroffen, maar wel hartziekten bij als gevolg van fijnstof bij de bevolkingsgroepen die fijnstof inademen. Roept Greenpeace vanwege het voorzorgprincipe op om te waken voor fijnstof? Uit onderzoeken blijkt dat gezonde mensen met een goed dieet geen last hebben van fijnstof.

Van der Vlugt reageert: “Ik wil u voor het onderwerp fijnstof graag doorverwijzen naar de Stichting Milieudefensie. Deze stichting voert een campagne op luchtkwaliteit en ze hebben daar zeker de antwoorden die u zoekt. Ik ga niet reageren op de uitlatingen van een individueel persoon. Ik weet niet wie die man is en in welk verband hij zijn uitspraken heeft gedaan. Wij voeren geen campagne op de fijnstof.” Maar kijkend op uw website is er wel allerlei informatie te vinden over de fijnstof. “Wij praten nooit over gezondheidsproblemen. Ik heb u al gezegd dat u zich maar moet richten op Milieudefensie. Die voeren campagne op de fijnstof en verder heb ik u niets meer te zeggen.”

Landmeters protesteren tegen wethouder Gehrels

2009-02-05T06:11:00.001+01:00

AMSTERDAM – De gemeentelijke Landmeetkundige Dienstverlening (LMD) dreigt te verdwijnen en de betrokken ambtenaren die hierdoor hun baan dreigen te verliezen trekken luid aan de bel om dit te voorkomen. Wethouder Carolien Gehrels voert aan dat de LMD met verlies draait en daardoor januari 2009 moet stoppen, maar de medewerkers bestrijden dat: ‘Wij zijn de enige neutrale partij die goed kan controleren dat bouwwerkzaamheden op de juiste manier gebeuren. Hierdoor zijn al veel ongelukken voorkomen, wat de gemeente ongezien miljoenen heeft opgeleverd.”

JOEP DERKSEN

De LMD is een gemeentelijke controledienst, die erop toeziet dat aannemers zich houden aan de vooraf bepaalde bouwafmetingen. Verkeerd geplaatste palen kunnen dramatische en dodelijke gevolgen hebben, vanwege instortingsgevaar. Ook onderzoekt de LMD of er bij bouwprojecten sprake is van planologische vervuiling of stadsbeeldvervuiling en of er leidingen onder het project lopen. Verzakkingen, kades, muren en kerktorens: alles houdt deze dienst in de gaten en alle metingen worden opgeslagen in een uitgebreid archief.

Het zit de landmeters hoog: Rob Kaspers, Peter Scheffer, Martijn Brandt, Rudi Bout en Renvis Selasse hebben al bij meerdere commissievergaderingen ingesproken, maar wethouder Gehrels dreigt toch haar zin door te zetten. Ze vertellen: ‘In eerste instantie zou onze afdeling ondergebracht worden bij de Dienst Persoonsgegevens (DPG), maar het hoofd van deze afdeling moet zich hebben afgevraagd wat hij “met die landmeters moet”. De dag nadat we officieel onder de DPG vielen, werd ons medegedeeld dat onze afdeling zou stoppen.’

Donderslag

Dit bericht kwam als een donderslag bij heldere hemel, aangezien niets erop wees dat de landmeters de deur zouden worden gewezen. Nadat de medewerkers in oktober 2007 hadden ingesproken bij een commissievergadering, ondersteunden alle partijen het belang van de gemeentelijke landmeters voor Amsterdam. Ook de OR is tegenstander van het opheffen van de LMD, terwijl een onderzoek van Tim Lakeman, adviesburo voor ondernemingsraden, concludeert dat ‘het mogelijk is te komen tot een LMD met een positief financieel resultaat.’

Tot nog toe leidt al die steun niet tot het gewenste resultaat, zo vinden de medewerkers: ‘Het advies van Lakeman wordt niet overgenomen en er wordt gezegd dat we ons werk wel aan de aannemers kunnen overlaten. Veel grote aannemers hebben landmeters in dienst, maar je moet dit werk onafhankelijk laten doen. Het gaat vaak om enorme bedragen en de opdrachtgevers zouden bij particuliere landmeters kunnen aangeven wat de metingen moeten uitwijzen. De Landmeetkundige Dienst verricht onafhankelijke en controlerende werkzaamheden, waardoor aannemers landmeetbureaus niet kunnen manipuleren. In het verleden hebben de landmeters diverse problemen voorkomen. De landmeters waren niet betrokken bij de gemaakte meetfouten van bijvoorbeeld de hr-afvalenergiecentrale en de metingen voor de Noord/Zuidlijn.’ De LMD-medewerkers zeggen over dit laatste: ‘Als er verzakkingen zijn, kan onze afdeling dit tegenhouden. En de kans is groot dat er wat staat te gebeuren, want de Beurs van Berlage kraakt nu al.’

Fouten

Deze zaak moet in het juiste perspectief gezien worden, zo vinden de landmeters: ‘We zijn met vijf mensen geen grote gemeentelijke afdeling, maar het gaat niet alleen om ons en de kosten van het afstoten. Als er niet onafhankelijk gemeten wordt en er worden fouten gemaakt, dan gaan de inwoners de kosten die tot in de miljoenen lopen betalen. Net zoals je niet van de slager kunt verwachten dat hij zijn eigen vlees gaat keuren, moeten aannemers niet hun eigen projecten gaan opmeten. Het Bos en Lommerplein is ingestort omdat er geen gemeentemannetje rondliep die het beton controleerde. Wil je dooien op je geweten hebben, dan moet je de controle overlaten aan de particuliere ondernemingen. Inderdaad zijn er particuliere bedrijven die hun diensten goedkoper kunnen aanbieden, maar wij zijn de enige neutrale partij die goed kan controleren dat bouwwerkzaamheden op de juiste manier gebeuren. Hierdoor zijn al veel ongelukken voorkomen, wat de gemeente ongezien miljoenen heeft opgeleverd.”

De vijf medewerkers verzuchten: ‘Bijna niemand weet wat we doen en hoeveel schade we al voorkomen hebben. Bij grote projecten zijn de landmeetkosten minimaal. Voor de veiligheid van heel Amsterdam is het belangrijk dat onze dienst blijft bestaan. Als de plannen van wethouder Gehrels doorgaan, zijn we de eerste hoofdstad ter wereld zonder een eigen landmeetkundige dienst. Dat wordt nog wat als hier in 2028 de Olympische Spelen komen en er vele nieuwe stadions en hotels gebouwd moeten worden.’ Robert Wichink, woordvoerder van wethouder Gehrels, laat weten: ‘Het voorgenomen besluit van wethouder Gehrels wordt over twee weken in het Amsterdams college besproken.’ Wanneer een meerderheid van het college Gehrels steunt in haar beslissing, zal de raadscommissie maandag 29 september over het voortbestaan van de Landmeetkundige Dienst oordelen.

‘Commerciële bedrijven meten ook betrouwbaar’

2009-02-05T06:10:00.000+01:00

AMSTERDAM – Wethouder Carolien Gehrels reageert op de berichten over het opheffen van de afdeling Landmeetkundige Dienstverlening (LMD). ‘Betrouwbare metingen worden al jaren gedaan door marktpartijen en dat weten de LMD-medewerkers dondersgoed.’

JOEP DERKSEN

Gehrels: ‘Toen ik aantrad als wethouder hebben we besloten dat de Dienst Advies en Beheer (DAB) nader bekeken moest worden. We hebben deze dienst gesplitst en op een slimmere manier georganiseerd zonder dat er mensen zijn ontslagen. Dat leverde een bezuiniging op van 4,7 miljoen euro per jaar. De LMD-activiteiten behelzen 2% van de totale DAB en in de afgelopen jaren zijn ze in toenemende mate verliesgevender gaan opereren.’

Ze vervolgt: ‘Oorspronkelijk was de gedachte dat de LMD een kostenneutraal opererende of zelfs winstgevende dienst zou zijn, maar dat bleek na 13 november 2007 (de dag waarop Gehrels de toezegging deed dat de landmeetkundige activiteiten worden voortgezet, JD.) niet het geval. Het is een nieuw feit dat de afdeling de laatste jaren in toenemende mate verliesgevend is gaan werken. Naast betrouwbare metingen zijn ook de tarieven van belang. Het ligt aan de schaal van de diensten en de voortschrijdende technologie, niet aan de mensen zelf.’

Gunstig tarief

Dat particuliere ondernemingen landmeetkundige werkzaamheden uitvoeren, is niets nieuws, zo beargumenteerd Gehrels. Landmeetkundige werken worden nu al aan particuliere bedrijven gegund. De markt kan ook onafhankelijk zijn, zodat ze betrouwbare metingen tegen een gunstig tarief kunnen leveren. ‘Dat is mijn doel, want op dit moment liggen de tarieven van de LMD 40% hoger dan de markt. Het uitvoeren van landmetingen is namelijk geen wettelijke taak en ook nu al voert de LMD maar een heel klein percentage uit van alle metingen. Op de afdeling werken ongeveer 7 fte, dus 10 mensen; dan moet veel uitbesteed worden, zeker gezien de toegenomen specialismen in dit vakgebied’, aldus Gehrels.

De wethouder is het niet eens met de stelling dat de onafhankelijkheid van de landmetingen in het geding komen, als deze door commerciële bedrijven uitgevoerd worden. Er is dan ook geen risico dat projecten verkeerd gemeten worden uit winstbejag. ‘Betrouwbare metingen kunnen door de markt gedaan worden. Dat is ook al jaren de praktijk en dat weten de LMD-medewerkers zelf ook donders goed.’

Kan de LMD ook behouden blijven, door de medewerkers efficiënter en effectiever te laten werken? ‘De LMD-medewerkers zijn goede mensen en er is veel behoefte aan landmeters, bijvoorbeeld bij het Kadaster. Bovendien komen er vanuit de markt veel verschillende vragen naar bepaalde specialismen op het landmeetkundige gebied. Die opdrachten kunnen niet door de LMD-medewerkers uitgevoerd worden.’ Welke waarde heeft het negatieve advies van de Ondernemingsraad voor u? Zijn hun argumenten en weerleggingen steekhoudend genoeg? ‘Dat zullen we over 2 weken bespreken.’

De LMD-medewerkers vertelden dat zij op 8 maart 2008, de dag nadat hun afdeling onder de Dienst Persoonsgegevens (DPG) werd gevoegd, te horen kregen dat de LMD zou worden opgeheven. Is deze informatie correct? Gehrels: ‘Dit verhaal heb ik nooit gehoord en ik kan het me niet voorstellen. We zijn 2½ jaar met deze problematiek bezig geweest en hebben dat buitengewoon zorgvuldig gedaan. Op 13 november heeft het college een besluit genomen om de LMD te behouden, gebaseerd op informatie dat deze afdeling kostendekkend opereerde. Dat bleek later niet zo te zijn. Naar deze kostendekkendheid hebben we een onderzoek gedaan dat vier of vijf maanden duurde.’ Ze besluit: ‘Als gemeente Amsterdam voeren we werkzaamheden uit die professioneel zijn, maar ook goede prijs-kwaliteitsverhoudingen hebben.’

‘Landmeetkundige Dienstverlening moet behouden blijven’

2009-02-05T06:09:00.000+01:00

AMSTERDAM - Ook de ondernemingsraad van de Dienst Persoonsgegevens adviseerde op 10 juli 2008 tegen het voorgenomen besluit tot opheffing van de Landmeetkundige Dienstverlening. ‘Het gaat bij ruimtelijke ordening over zeer grote bedragen en risico’s.’

JOEP DERKSEN

OR-voorzitter Astrid van der Meij de Bie schrijft onder meer: ‘Opheffing is in strijd met eerder gedane toezeggingen door onder meer wethouder Gehrels. Zij schrijft in een brief van 1 november 2007: “Wij hebben besloten af te zien van verder onderzoek naar verzelfstandiging van de landmeetkundige activiteiten”. Op 17 december 2008 schreef wethouder Gehrels: “Wat betreft de landmeters is aan de bezwaren van de OR tegemoet gekomen door vast te stellen dat dit een gemeentelijke taak blijft. Verder heeft ons College de directeur DPG opdracht gegeven een onderzoek te doen naar de beste positionering van deze taak”.’

De OR-voorzitter concludeert hierover: ‘Er mag geen twijfel over bestaan dat hier sprake is van een harde toezegging. De wethouder stelt dat er nieuwe argumenten zijn die de gemeente hebben doen besluiten om op deze toezeggingen terug te komen, maar de argumenten die u aanvoert waren bekend bij de gemeente op het moment dat de toezegging gedaan is.’

De OR weerlegt vervolgens de argumenten van het College. Nieuwe informatie zou volgens het College zijn dat geen enkele andere afdeling zou de LMD willen hebben. ‘Dit argument was echter al op 5 februari 2007 bekend in het eerste rapport van de heer Gravelotte.’ Een ander argument van het College om over te gaan tot opheffing van de LMD waren de negatieve financiële resultaten. De OR stelt: ‘De financiële positie van de LMD is al jarenlang onderwerp van discussie en dus is dit evenmin een nieuw argument. Daarnaast is kostendekkend doorgaan wel degelijk mogelijk, volgens onderzoek dat wij hebben laten verrichten.’

Verbaasd

Ook een ander argument van het College wordt door de OR onderuitgehaald: ‘Er zijn op dit moment goede arbeidsmarktperspectieven voor de medewerkers aanwezig’, stelt wethouder Gehrels. De OR repliceert: ‘Die arbeidsmarktperspectieven waren op het moment dat de toezegging gedaan werd, niet veel anders. We zijn verbaasd over de suggestie die hiermee gewekt wordt. Enerzijds beweert u dat de kwalificaties van de medewerkers onvoldoende zijn, anderzijds stelt u dat er voldoende mogelijkheden op de arbeidsmarkt voor hen zijn.’

De OR waarschuwt: ‘Als de LMD opgeheven wordt, beschikt de gemeente niet langer over een controle-instrument ten aanzien van landmeetkundig werk. Het is van belang een eigen LMD te hebben, want het gaat bij de ruimtelijke ordening om zeer grote bedragen en risico’s.’

‘Landmeters zijn slachtoffer van een politiek spel’

2009-02-05T06:08:00.000+01:00

AMSTERDAM – Alle politieke partijen is om een reactie gevraagd over de landmeterskwestie, maar slechts een partij reageerde. Gemeenteraadslid Laurens Ivens (SP) laat over zijn fractiestandpunt geen misverstand bestaan. ‘Het opheffen van de Landmeetkundige Dienst (LMD) is onverstandig. Zij kunnen de stad veel schade beperken.’

Het raadslid licht toe: ‘Sinds de drama’s van het AfvalEnergieBedrijf en Bos en Lommerplein is dat overduidelijk. Met de komst van de Noord-Zuidlijn zijn de landmeters harder nodig dan ooit!’ Marktpartijen zijn wat Ivens betreft geen serieus alternatief voor de LMD: ‘Nee, het gaat om kwalitatief en onafhankelijk werk. Een commercieel bedrijf moet meer op de kosten en opdrachtgevers letten.’ Is al deze drukte wel nodig? Het gaat met de LMD maar om vijf medewerkers. Bovendien worden er tonnen bespaard op de begroting. ‘Inderdaad; voor weinig geld kunnen we veel ellende besparen.’

Ivens vertelt verder: ‘Ik heb met de medewerkers gesproken. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik me nog nooit met de Landmeetkundige Dienst heb beziggehouden, maar hier speelt zeker iets. Ze doen buitengewoon nuttig werk vanwege hun onafhankelijkheid en kwalitatief goed werk. Maar ze zijn slachtoffer van een politiek spel aan het worden, want niemand wil ze hebben. Dit spel moet ophouden, want met de sompige bodem van Amsterdam hebben wij de landmeters hard nodig. Overal in het buitenland hebben steden eigen onafhankelijke landmeters, maar wij met onze sompige bodem die tot op de laatste vierkante centimeter wordt volgebouwd, zouden de landmeters niet nodig hebben? Dat gaat er bij mij niet in, want ik ben echt onder de indruk van hun verhaal. We gaan ervoor zorgen dat andere raadsleden ook onder de indruk komen, want als zij dezelfde feiten horen, zullen ook zij zeggen dat de LMD moet blijven.’

“Mijn Assepoesterdroom is uitgekomen”

2009-02-05T05:57:00.000+01:00

41ste Oostenrijkse debutantenbal

NOORDWIJK – Buiten stormde het op vrijdagavond 1 februari, maar binnen in Grand Hotel Huis ter Duin, was een pracht aan galakleding, baljurken en rokkostuums. De 41ste editie van het Oostenrijkse Debutantenbal trok 650 mensen van de ‘upper class’ naar Noordwijk. Voor veel van de debutanten zelf was het een sprookjesavond, waarin ze op hun allermooist waren. Hier en daar bloeide inderdaad de liefde op tussen de jonge deelnemers, maar voor jong en oud was het ook een succesvolle netwerkavond.

Door Joep Derksen

Vele VIP’s waren aanwezig op het debutantenbal, waaronder de heer Graaf Festetics de Tolna en de Oostenrijkse Ambassadeur Dr. Wolfgang Paul, maar ook burgemeester Harry Groen, die voor de gelegenheid zijn koninklijke onderscheiding had opgespeld. Terwijl tientallen fotografen plaatjes schoten sprak een aantal hoogwaardigheidsbekleders mooie woorden over de pracht van het samenzijn en de geweldige jonge generatie die klaar stonden om de Hofdans uit te voeren.

Eindelijk was het dan zover en 32 jongens (meest adelborsten) en meisjes (meest van adellijke afkomst en studentes) betraden de dansvloer. De spanning was van de jonge gezichten af te lezen, maar eenieder voerde de Hofdans, waar ze tien weken intensief op geoefend hadden, perfect uit.

Aan een van de 70 tafeltjes zitten de heer en mevrouw Witlam en het echtpaar Von Werdensteir von Maβkrant Wiscup. Ze komen al vele jaren naar het debutantenbal en genieten er intens van: “In feite is het een oerrite waarbij huwbare meisjes van adel toegestaan wordt om naar buiten te treden. Na afloop van het debutantenbal mogen de jongeren elkaar officieel op straat groeten. In feite hebben ze in de hele wereld zulke rites, alleen is dit wat chiquer. Het is natuurlijk veel minder van deze tijd als dat het een eeuw geleden was. De heer Witlam vult lachend aan: “Eigenlijk zijn we hooligans in smoking!”

Assepoesterdroom

Debutante Ilsemarie Postma was opgetogen over de avond: “Het is zeer speciaal hier te zijn, want vanavond is mijn Assepoesterdroom uitgekomen. Ik ben een prinsesje voor een dag!” Ook Charlotte Dijksma is blij: “Het is heel leuk debutante te zijn; niet alleen vanavond, maar ook tijdens het oefenen want er was een goede sfeer.” Jonathan Schmidt en Tessa Heyl zijn aan elkaar gekoppelde debutanten. Hij vertelt: “Ik houd van tradities en dat is ook een van de redenen waarom ik bij de marine zit!” Heyl vult aan: “Het is hier prachtig, we hebben tien weken geoefend en ik was wel wat zenuwachtig, maar dat zijn gezonde zenuwen. Het is gezellig hier te zijn met mijn vrienden.”

Iets verderop staan twee adelborsten en voormalige debutanten te praten met een rechter van de Hoge Raad. Nadat de rechter afscheid neemt, wenden ze zich tot de journalist: “Dat we debutant waren heeft ons leven verrijkt; we hebben niet alleen leren praten met mensen op belangrijke posities, maar het was gewoon ook een mooie ervaring om mee te maken. Als je hier rondkijkt, zie je een groep mensen die hoog opgeleid en enigszins elitair zijn. In het dagelijkse leven kom je hen als officier in opleiding veel minder tegen.”

Iets verderop bekijkt Isabelle Vinkeles Melchers goedkeurend het verloop van de avond: “Ik was zelf debutante in 2003. Het gaat hier om zien en gezien worden en het uitwisselen van naamkaartjes. Iedereen die hier gedebuteerd heeft, kan ook zelf mensen introduceren.” Heeft Melchers nog tips voor jonge mensen die ook graag debutant willen worden? “Je moet het zeker doen, want het is een ervaring voor het leven. Kom vooral omdat je het zelf leuk vind om eens in het middelpunt van de belangstelling te staan. Iedereen kan zich opgeven als debutant, bijvoorbeeld via de website www.hetdebutantenbal.nl. Een damescomité besluit wanneer je mee mag doen.

Relaties

De zaal uitlopend komen de debutanten en de honderden gasten uit in de grote hal op de eerste verdieping en het is direct duidelijk: hier vinden de echte contacten plaats en worden de relaties opgebouwd. In een hoekje laten twee debutanten het echter allemaal langs zich heengaan, want de jongen en het meisje houden elkaars hand vast en hebben alleen oog voor elkaar.

Om half twaalf ’s avonds betreden de debutanten nogmaals de ballroom floor om andermaal de Hofdans te tonen. En allen zijn duidelijk een stuk ontspannener en genieten volop van het moment. Een trotse moeder geniet met volle teugen van haar dochter: “Vooral de weken hiervoor waren voor haar prachtig en hopelijk denkt ze met veel plezier terug aan een prachtige avond met een geweldige jurk.” Heeft haar dochter al de liefde van haar leven ontmoet? De moeder kijkt verschrikt: “Ze is pas 18!”

“Ideale voetbalopstelling is wiskundig te berekenen”

2009-02-05T05:56:00.000+01:00

Nationale Wiskunde Dagen

NOORDWIJKERHOUT – De Nationale Wiskunde Dagen (NWD) vonden op vrijdag 1 en zaterdag 2 februari plaats in de Leeuwenhorst. 680 wiskundedocenten uit het hele land verzamelden zich op deze jaarlijkse conferentie om de nieuwe ontwikkelingen en toepassingen op het wiskundige onderwijskundige gebied met elkaar te delen, zodat ze het vervolgens aan de leerlingen kunnen overbrengen. Op zaterdagmiddag was er voor het eerst een open evenement waarbij alle geïnteresseerden in wiskundige aspecten zich konden verlekkeren aan mathematische spelletjes, grafieken, stellingen en het pokeren.

Door Joep Derksen

Michiel Doorman is wetenschappelijk medewerker en tevens een van de organisatoren van de NWD. Hij vertelt: “Juist door het overbrengen van de nieuwe wiskundige wetenswaardigheden kunnen docenten duidelijk maken dat wiskunde niet alleen gaat om het oplossen van vergelijkingen en ingewikkelde sommen, maar dat het de oplossing is voor allerlei toepassingen voor bijvoorbeeld klimaatmodellen of de meest ideale voetbalopstelling.” Hij licht toe: “Op basis van honderden statistieken die je met elkaar vergelijkt, kun je bepalen wat de meest optimale opstelling van het Nederlands elftal is. Je houdt dan rekening met bijvoorbeeld de individuele tegenstander waar je tegen moet voetballen, het andere team als geheel, de grassoort, het weer en nog vele andere elementen.”

Over de NWD: “De lezingen hebben vaak een humoristische noot. Zo was er iemand die zichzelf ook heeft leren jongleren en hij beschrijft zijn trucs op een wiskundige manier. Juist door gebruik te maken van een wiskundige analyse van ballen gooien is hij nieuwe trucs voor het jongleren op het spoor gekomen en heeft daarmee de jongleerwereld voorgoed veranderd. Naast de inhoudelijke lezingen over thema’s als ‘wortels van wiskunde’, ‘helden van de wiskunde’, ‘weerwiskunde’ en ‘periodieke bewegingen’, kunnen de deelnemers zich ook bemoeien met spelletjes die met logisch redeneren te maken hebben, zoals Sudoku. Zo leer je dat logisch redeneren direct functioneert wanneer je een spel speelt. Ook zijn spelletjes af en toe ook gewoon leuk om te doen.”

Rijk

Lopend door de gangen en naar de grote zaal kunnen de vele wiskundige geïnteresseerden kennismaken met allerlei nieuwe spelletjes, zoals Khet, Frustr8tor en Pentago. Meiliasari Samikin, docente in Indonesië, probeert een van de spelletjes uit. Ze geniet van het evenement: “Als leraar krijg ik hier nieuwe ideeën. Wiskunde is een heel rijk vak, dat je op veel verschillende manieren kunt uitvoeren.”

Verrassend genoeg staat er iets verderop ook een pokertafel gereed. Eric van Lit, student wiskunde en columnist voor Poker Magazine, legt uit waarom: “We laten hier zien hoe bruikbaar poker is om wiskunde heel praktisch toepasbaar te maken. Je kunt namelijk wiskundig beredeneren hoe groot de kans is dat je een paar uitgedeeld krijgt van de dealer.” Is poker een gokspel? “Nee, het is een kansspel, maar hoeft geen gokspel te zijn. De professionals spelen het spel als volgt: ze willen niet zo gelukkig mogelijk zijn in het spel, maar zo min mogelijk ongelukkig zijn en deze kans minimaliseren.”

Voor meer informatie: www.cafemobius.nl en www.fi.uu.nl/nwd.

Burger klaagt niet over welstandscommissie

2008-01-31T11:26:00.000+01:00

LISSE – In de eerste maand van 2008 is het jaarverslag 2006 van de welstandscommissie Dorp, Stad & Land (DSL) openbaar gemaakt.

Wethouder Guus Mesman (PvdA): ‘Het jaarverslag voldoet aan de wensen van de welstandscommissie; ze geven zelf aan dat ze voldoende relevante plangegevens ontvangen, al hebben ze ook de wens om bij grote plannen eerder in het proces van een adviesaanvraag betrokken te worden. Op deze manier zouden ze in een vroegtijdig stadium advies kunnen geven over de architectuur en bijvoorbeeld de inpassing in een wijk.’

Mesman trekt de volgende conclusies: ‘Er is een beter welstandbeleid en een betere communicatie tussen de commissie, ambtenaren, burgers en aanvragers.’ Waaruit blijkt dit? ‘Er zijn geen klachten van burgers ontvangen over de welstandscommissie.’

Amnesty Teylingen voert actie

2007-12-27T07:35:00.000+01:00

Handtekeningen inzamelen tijdens kerstmarkt

WARMOND – De werkgroep Teylingen van Amnesty International was tijdens de kerstmarkt aanwezig om met het inzamelen van handtekeningen steun te verkrijgen voor de in de gevangenis gezette journalist Sakit Zahidov. Zahidov (47) is vader van vijf kinderen en schrijft een satirische column in de oppositiekrant ‘Vrijheid’ in Azerbeidzjan. Hij zit nu een gevangenisstraf uit van drie jaar, als gevolg van een rechtszaak waar geen buitenstaanders werden toegelaten.

Medeoprichtster van de Teylingse afdeling, Anjo Gijsen, vertelt: ‘Onze afdeling bestaat zo’n anderhalf jaar en we zijn begonnen als een groep enthousiaste collectanten, verspreid over de drie kernen. Voor de 10 december actie van Amnesty staan we op de kerstmarkt in Warmond, maar we hebben iedere keer een andere actie in een andere kern. Onze schrijfacties lopen heel goed en ook verkopen we vandaag veel kerstkaarten. In Voorhout en Sassenheim hebben we al in totaal 90 collectanten lopen, alleen zouden we nog meer collectanten in Warmond willen hebben.’

Over de Azerbeidjaanse journalist vertelt Gijsen: ‘Deze schrijfactie is opgezet voor alle politieke gevangenen in Azerbeidzjan. Regeringen vinden namelijk altijd wel een reden om iemand gevangen te zetten. Amnesty houdt deze kaartactie, zodat de gevangenen weten dat er mensen met hen bezig zijn en ze meer hoop krijgen dat het goed komt.’

Tot slot: kan Gijsen de naam noemen van de betreffende journalist? Ze is even stil, loopt vervolgens naar de kraam en pakt een van de vele kaarten op waarop mensen hun handtekening kunnen zetten. ‘Ik zal je zeggen waarom ik de naam niet weet, want die is onuitspreekbaar’, verontschuldigt ze zich. ‘Kijk maar, kun jij dit opzeggen?’, wijst ze naar de tekst ‘Biz Sizin Haqqinizda Fikirlashirik'. Dit blijkt echter te betekenen ‘We denken aan je’, zo laat de Nederlandse tekst eronder weten.

Wethouder Teylingen wil kattenoverlast aanpakken

2007-12-08T20:22:00.000+01:00

TEYLINGEN – Wethouder Bert Homan van de gemeente Teylingen wil een algeheel gemeentelijk beleid voor huisdieren die ook in de openbare ruimte lopen. “Katten schijten niet in de eigen tuin, maar in die van de buren.” Hij deed deze onthulling naar aanleiding van het opstellen van nieuw beleid over huisdieren dat in het eerste of tweede kwartaal van 2008 wordt vastgesteld.

Homan legt uit: “We gaan kijken naar de hondenlosloopgebieden en hondenuitlaatgebieden en gaan hierover in conclaaf met hondeneigenaren en niet-hondenbezitters. Daarnaast is het aanpakken van het kattenbeleid een charmante gedachte: je doet namelijk wel wat met honden, maar je laat andere huisdieren liggen. Op dit moment bestaat er geen aanlijngebod voor katten, maar daar kunnen we wel over nadenken.”

Dat Homan met zijn ‘knuppel in het hoenderhok’ katteneigenaren in de gordijnen zal jagen, lijkt evident. “Natuurlijk zijn katten andere dieren dan honden en bewegen ze zich op een heel andere manier”, realiseert zich ook de wethouder zelf. “Maar het is soms wel heel erg makkelijk wat er gedaan wordt door de katteneigenaren. Ze hebben dan een kattenluikje in de deur waarmee die dieren te allen tijden naar buiten kunnen. Katten schijt niet in de eigen tuin, maar wel in andermans tuin. We gaan dus het hondenbeleid evalueren, maar we gaan ook zeker verder kijken: het gaat hier om huisdieren die ook in de openbare ruimte lopen en daar gaan we zeker over nadenken.”

Constructie in belastingsfeer zaait twijfel rond PPO-terrein

2007-11-02T03:40:00.000+01:00

Door Joep Derksen

LISSE – Wat in de wandelgangen de ‘kwestie-Van Rheenen’ wordt genoemd, blijft opspelen. Onlangs uitten geïnformeerde betrokkenen zich over afspraken op belastinggebied en vermeende malversatie. De gemeente en Romeyn Projectontwikkeling zouden inzake het PPO-terrein gebruik hebben gemaakt van een juridische constructie, die twijfel oproept bij deze kenners.

Zo blijkt uit gemeentelijke documenten de reden waarom Romeyn op 11 december 2006 uitstel aangevraagd heeft voor ‘het transport van het voormalige Tuinbouwschool complex. De BTW schade zou, zonder uitstel enorm zijn.’ Dit blijkt uit een brief van L.B. Romeyn aan het college van burgemeester en wethouders. Een geheim gemeentelijk document, ondertekend door het voltallige college, zegt naar aanleiding van dit verzoek: ‘Stel het transport en de betaling van het voormalige PPO-terrein met Romeyn Projectontwikkeling uit tot 31 januari 2007. Stem in met de aanleg van een tijdelijke ontsluiting van de CNB nieuwbouw door Brabander Bouw, conform bijgaande offerte ad. 22.550 euro ex BTW. Stel voor alsnog als voorwaarde voor uitstel van het transport dat Romeyn in dat geval de kosten (ad. 22.550 euro ex BTW) voor de ontsluiting van de CNB op zich moet nemen, als voorwaarde voor het gevraagde uitstel van het transport.’

Voordeliger

De reden voor dit op collegebesluit wordt toegelicht: ‘In de koopovereenkomst met Romeyn projectontwikkeling (Romeyn) is ruimte gelaten voor Romeyn om bewerkingen aan het perceel uit te voeren om levering in bouwrijpe staat mogelijk te maken. Dit is voor zowel de gemeente als Romeyn financieel voordeliger. Het uitstel van het transport en de betaling van het voormalige PPO-terrein tot 31 januari 2007 gebeurt als levering in de BTW sfeer en dat levert Romeyn een groot financieel voordeel van 600.000 euro op ten opzichte van een levering in de overdrachtsbelastingsfeer. Voor de gemeente levert dit ruim 100.000 euro btw-voordeel op’, zo concludeert het rapport.

Een ingewijde geeft zijn reactie: ‘Het is zeer opmerkelijk dat een gemeente aan deze constructie meewerkt. Doel van het uitstel is om de overdrachtsbelasting te omzeilen, want die is niet terug te vorderen. De btw daarentegen is wel terug te vragen, maar daarvoor is het nodig dat Romeyn bewerkingen aan het perceel voor zijn rekening heeft gepleegd en die bewerkingen waren nog niet gebeurd. De oplossing waarmee men komt, is de aan te leggen inrit voor rekening van Romeyn te laten komen. Het voordeel voor hem is, dat zijn bedrijf geen zes procent overdrachtsbelasting hoeft te betalen. Op een bedrag van 6,7 miljoen is dat enkele honderdduizenden euro. Ja, dan kun je die inrit van 22.500 euro wel voor je rekening nemen.’

‘Dit is een leuke constructie, maar het is natuurlijk niet legaal, want deze inrit is voor rekening van de CNB. Het is nog maar de vraag of er geen malversaties zijn gepleegd.’

‘Duizenden euro’s worden in het water gegooid’

2007-08-24T08:46:00.000+02:00

VOORHOUT – Uiteraard is ook verantwoordelijk wethouder Bert Homan om een reactie gevraagd over het nieuws van de aanwezige rugstreeppadden. De eerste vraag aan hem was: “Bent u er nog steeds van overtuigd dat er geen rugstreeppadden zitten in de volkstuinen van Elsgeest?”, waarop Homan antwoordde: “Voor zover ik weet wel, want dat is aangetoond in het onderzoek dat hiervoor is uitgevoerd.”

Op het bericht dat er inderdaad rugstreeppadden zijn aangetroffen, reageert Homan laconiek: “Ongetwijfeld is dit het geval. Het zou best kunnen dat ze er zijn, maar het hoeft geen leefgebied te zijn. Het gebied moet interessant zijn voor het dier en dan komt het in aanmerking voor extra bescherming. We hebben extra maatregelen genomen en dat er enkele exemplaren voorkomen, kan best komen door de hele ritsen leefgebieden waar ze voorkomen. Het hangt af van de leefomgeving: in sommige gebieden kunnen ze wel leven en in andere niet. Het ministerie stelde vast dat dit terrein niet een echt waardevol leefgebied is en de verwachting was niet dat deze padden zouden worden aangetroffen. De idee was dat het terrein van de volkstuintjes niet interessant is voor de voortplanting: hele hordes dieren kunnen hier niet leven. Ze hebben bepaalde sloten en waterpartijen nodig om zich voor te planten en daar was volgens het bureau dat het onderzoek uitvoerde geen sprake van.”

Voortplanten

Toch zijn er jonge rugstreeppadden aangetroffen: een duidelijk teken dat de dieren zich wel kunnen voortplanten. Hoe verklaart de wethouder dit? “Dat is leuk nieuws voor de pad. Het is mooi dat een dier wat niet verschrikkelijk veel voorkomt, zich blijkbaar toch hier kan voortplanten: dat betekent dat het een goede omgeving is. Het dier stoort zich dus niet aan wat wij doen: we gaan dus niets aan veranderen aan de activiteiten die wij ondernemen. Voor de rest ga ik af op wat specialisten tegen me zeggen. Ik blijf zeggen dat we alle mogelijke moeite doen om daar waar we aan het werk zijn zoveel mogelijk dieren te beschermen. We doen daar volgens mij voldoende aan en doen al het mogelijke om meer of minder bedreigde diersoorten zoveel mogelijk te ontzien.”

Had de gemeente toch een ontheffing moeten aanvragen voordat er met de werkzaamheden voor het voetbalveld begonnen werd? Homan: “Een ontheffing aanvragen was niet nodig en zoals we toen gehandeld hebben was correct. Uit dat onderzoek kwam naar voren dat er geen ontheffing nodig was. We hebben ook nog steeds geen ontheffing aangevraagd en kunnen gewoon doorgaan met onze activiteiten. We zijn namelijk aan alle kanten in het gelijk gesteld, ook door de AID.”

Enigszins kregel vervolgt hij: Deze kwestie kost de burgers alleen maar geld. Qua eer en geweten doen we alles wat we moeten doen, zowel het bestuur als de gemeentelijke medewerkers. Er worden kritische vragen gesteld en men gaat door tot het uiterste, maar keer op keer blijkt dat de gemeente gelijk heeft. Vele duizenden euro’s worden hierdoor in het water gegooid en ik vraag me af of de rugstreeppadden daarmee gered zijn. Het enige wat je bereikt in de publieke opinie en de ogen van de mensen is dat ze denken: ‘Moet dat nou?’ Overigens ben ik een groot voorstander van het behoud van dieren en we doen er als gemeente alles aan.”

Rugstreeppadden wél in Elsgeest

2007-08-24T08:44:00.000+02:00

VOORHOUT – Er blijken wel rugstreeppadden te zitten op het terrein van Volkstuinvereniging Elsgeest. Ondanks officiële onderzoeken van ‘landelijk gerenommeerde bureaus’ die aangaven dat deze beschermde diersoort niet aanwezig kon zijn, bewees een onderzoek van de Woensdagkrant het tegendeel. Bioloog en jurist Jos Huizer, die de gemeente Teylingen al meerdere malen had gewezen op de aanwezigheid van de rugstreeppadden, nam Joep Derksen mee om samen naar deze beestjes op zoek te gaan. Na enig rondwandelen werden een paar exemplaren aangetroffen.

Voor het nieuwe voetbalveld van Foreholte heeft deze ontwikkeling naar alle verwachting geen gevolgen, zo laat Huizer weten: “Niemand is erbij gebaat om de situatie in de oude vorm te herstellen: de voetballers niet, de gemeente niet en de padden niet, want degene die daar zaten, zijn al lang dood en begraven. Maar nadat ik door de gemeente Teylingen in de media zowat voor gek ben verklaard, is nu overduidelijk aangetoond dat de rugstreeppad hier wel degelijk zit. En we hebben ook jonge exemplaren gezien, dus dat betekent dat de beestjes zich voortplanten en de volkstuinen dus een levensvatbare omgeving voor hen is. Dit heeft tot gevolg dat eventuele toekomstige ontwikkelingsplannen in dit gebied een groot probleem zijn, want de padden kunnen nergens meer heen. Het is dan nog maar de vraag of ontheffingen verleend worden.”

Gaat Huizer actie ondernemen nu de aanwezigheid van de rugstreeppadden onomstotelijk vaststaat? “Het is nu aan de AID (Algemene Inspectie Dienst, red.) of hier wat mee gedaan wordt. Dit kan bijvoorbeeld zijn in de vorm van een boete of middels natuurcompensatie, zoals de aanleg van een vijver.” Hij verzucht: “Het is jammer dat de gemeente niet eerder geluisterd heeft. Ik roep hen hierbij dan ook op om meldingen over beschermde diersoorten voortaan serieus te nemen. Houd je aan de Flora en Faunawet en laat gedegen onderzoek uitvoeren.”

Nat

De gemeente kan haar borst nat maken, want ook op de locatie van de voormalige sporthal De Gaasbak nabij het station heeft Huizer rugstreeppadden ontdekt. Hij heeft de gemeente benaderd met het verzoek een flora- en faunaonderzoek uit te voeren, maar heeft hierop een negatief antwoord gekregen van Hendrik de Vries, afdeling Ruimtelijke Ontwikkeling: “Omdat de locatie binnen het stedelijk gebied ligt, hebben wij geen redelijk vermoeden dat beschermde diersoorten op de locatie aanwezig zijn. Om de aanleg van de parkeerplaatsen op deze locatie mogelijk te maken, hebben wij een vrijstelling verleend volgens artikel 17 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Voor deze (tijdelijke) vrijstellingsprocedure is een flora- en faunaonderzoek niet verplicht.”

Huizer ontkent deze zienswijze ten stelligste. ‘Dit artikel geldt niet voor de rugstreeppad. Inderdaad bestaat er een vrijstellingsregeling voor beschermde diersoorten, maar dat gaat niet op voor de rugstreeppad. Ik ben bang dat, tegen de tijd dat de gemeente erachter komt dat er inderdaad beschermde diersoorten in onze gemeente voorkomen, er geen een meer over is. Dat er nu nog altijd rugstreeppadden zitten op de locatie van de voormalige Gaasbak kunt u ’s avonds zelf beluisteren. Uw gedachte dat er geen beschermde diersoorten aanwezig kunnen zijn, omdat het terrein binnen het stedelijk gebied ligt, is foutief. Rugstreeppadden komen (althans in Voorhout) zelfs in tuinen voor.”

‘Mooie ikonen dragen artistieke kwaliteiten in zich mee’

2007-08-22T10:09:00.000+02:00

Russische ikonen in Huis ter Duin

NOORDWIJK – Voor de 35ste keer wordt een ikonenexpositie gehouden en ook dit maal vindt het plaats in Grand Hotel Huis ter Duin. Organisator en eigenaar van de ikonen is Ingrid Zoetmulder, expert en beëdigt taxateur. Niet minder dan 150 mensen bezochten de officiële opening op vrijdag 27 juli en ook in de daaropvolgende dagen keken vele bezoekers hun ogen uit.

Door Joep Derksen

Zoetmulder legt uit wat haar aantrekt in ikonen: ‘In de wereld van ikonen openbaart zich een enorme rijkdom. Je stapt in een cultuur waar je je thuis voelt.’ Door de eeuwen heen zijn er veel ikonen gemaakt, maar slechts weinige zijn ondertekend. Zo hoort het ook te zijn, vindt Zoetmulder: ‘Een ikoon is er gewoon en het doet er niet toe wie het gemaakt heeft. Ik ben altijd op zoek naar ikonen die niet alleen een religieus aspect hebben, maar ook artistieke kwaliteiten in zich meedragen.’

De wereld van ikonen is een almaar veranderende wereld, zo maakt Zoetmulder duidelijk. ‘35 jaar geleden bezat ik voornamelijk Griekse ikonen en nu heb ik bijna alleen nog maar Russische ikonen. Ik verwacht dat ook deze ikonen, met het verbeterde economische klimaat weer hun weg terug vinden naar het moederland. Over 35 jaar is het niet meer mogelijk een dergelijke tentoonstelling te organiseren.’

Schildering

De meeste ikonen die te zien zijn in de expositie hebben een waarde tussen de 3.000 en 26.000 euro en vinden hun oorsprong in de 16de tot en met de 19de eeuw. Ook is een ikoon uit het einde van de 19de eeuw voor het laatst in Nederland te zien, want Zoetmulder schenkt dit exemplaar, een schildering gemaakt op een dun plankje, aan het Tretyakov Museum in Moskou.

Bakkeleien de experts wel eens over wat een mooie ikoon is? ‘Het is niet per sé hoe ouder, hoe mooier. Met kenners onder elkaar weet je waar je het over hebt, want anders kun je een ikoon ook niet taxeren. Natuurlijk kan de individuele appreciatie anders zijn, maar je kunt wel zeggen dat iets goed is.’

De oude Russische ikonen zijn tot en met 12 augustus, dagelijks van 11:00 – 18:00 uur, te bewonderen in Grand Hotel Huis ter Duin, Koningin Astrid Boulevard 5, 2202 AB Noordwijk aan Zee. Voor meer informatie: www.zoetmulderikonen.nl.

‘Managers verdienen te veel en artiesten krijgen wurgcontracten’

2007-08-22T10:07:00.000+02:00

Artiest Rob Ronalds spreekt zich uit in interview

VOORHOUT – Niemand minder dan Rob Ronalds, de bekende zanger en entertainer, die grote faam behaalde met zijn optredens in het tv-programma Ab Normaal, trad zaterdag 11 augustus op in Hotel Café Restaurant Boerhaave. Meer dan 250 mensen gingen volledig uit hun dak op zijn vrolijke en swingende muziek. Ronalds is een artiest in hart en nieren en maakt van zijn hart geen moordkuil. Hij vertelt over zijn activiteiten en wat hem bezielt.

Ronalds: “Dit is niet mijn eerste optreden in Voorhout, want met het Pinksterweekend trad ik op in De Tulp. Jaarlijks heb ik zo’n 120 optredens in Nederland, Spanje, Hongarije, Turkije en Oostenrijk. Het is heerlijk om te zingen voor mensen die in vakantiestemming zijn! Daarnaast vind ik het juist heel fijn om op ‘kleine’ locaties op te treden: je bent dan veel meer contact met de mensen. Al is een optreden in het Gelredrome natuurlijk ook een mooie ervaring.”

Veel mensen kennen Ronalds ook van zijn hit ‘Hey baby’ en hij heeft nu een nieuwe single uitgebracht, getiteld ‘Bloed, zweet en de vlieger’. Het lied heeft een tekst die gaat over bloed, zweet en tranen en wordt gecombineerd met de muziek van ‘De vlieger’. Hiermee heeft hij echter de toorn van Rachel Hazes, weduwe van André Hazes opgewekt, want zij wil dat deze plaat uit de handel wordt genomen. Zij heeft hiervoor platenmaatschappijen ingeschakeld om de druk op de zanger op te voeren. Dit stoort Ronalds enigszins: “Ik ben al zoveel jaren bezig en nu lijk ik een hit te gaan scoren en dan wordt het me zo moeilijk gemaakt om de bovenste plaatsen in de hitlijsten te bereiken.” Hij ziet er echter ook de positieve kant van in: “Ik ben nog altijd in voor een duet met Roxeanne Hazes.”

Het artiestenvak zit hem in het bloed en sommige ontwikkelingen ziet hij met lede ogen aan: “Met programma’s als Idols en Popstars krijgt Nederland 14 miljoen zangers en 1 miljoen toehoorders. De winnaars uit deze shows krijgen wurgcontracten, waardoor de managers teveel geld overhouden en de artiesten veel te weinig.”

Zou Ronalds ook zijn eigen real life soap willen hebben? “Mijn vrouw Brigitte ziet dat niet zitten, maar ik zou het wel leuk vinden als dat gebeurde tijdens de 3,5 maand per winter die ik in Oostenrijk doorbreng. Er gebeurt dan genoeg, want naast het optreden verzorg ik bijvoorbeeld ook videoclips voor andere artiesten.”

Voor meer informatie: www.robronalds.nl.

Burgemeester: 'Val ik even door de mand!'

2007-08-22T10:04:00.000+02:00

Door Joep Derksen

STREEK – Na een uitgebreide inleiding en uitleg over vijf hoofdthema’s gaf Floris Marcus van het bureau RBOI de aanwezige politici en ambtenaren van de drie gemeenten de opdracht mee om samen te gaan brainstormen over het verbeteren van de omgeving.In de werkgroepen moest gediscussieerd worden over de vijf thema’s Wonen, Werken, Mobiliteit, Landschap en Greenport. Burgemeester Drs G. Goedhart leidde de ‘Werkgroep Geel’ in, waar naast enkele ambtenaren ook Hillegom-raadslid Daan Wiebes (CDA), Hillegom-wethouder R. van Zuijlen (BBH) en Lisse-raadslid Marianne Bergman (CDA) discussieerden.

Over het thema ‘Greenport’ dienden de werkgroepleden te discussiëren over het wel of niet omzetten van de Zwetterpolder voor compensatie onttrekking bollengrond. Voorafgaand aan dit onderdeel van de discussie wilde gespreksleider Goedhart eerst weten waar de Zwetterpolder nu precies lag. Er viel een doodse stilte onder de aanwezigen: niemand die het wist.

Van lieverlee ging een van de ambtenaren naar een andere kamer om aan de werkgroep aldaar te vragen waar de Zwetterpolder gelegen was. Hij was tien seconden weg en er was een bulderend gelach te horen uit de belendende kamer. Bij terugkomst kon de ambtenaar mededelen dat de Zwetterpolder in Noordwijkerhout blijkt te liggen: de thuisgemeente van burgemeester Goedhart. Die reageerde met een lach: ‘Val ik even door de mand!’

Hoeveelheid papier schrikt af

2007-08-22T09:58:00.000+02:00

Commissie Regionale Zaken geen schaduwparlement

Door Joep Derksen

LISSE – Op woensdag 20 juni vond de eerste vergadering plaats van de nieuwe commissie Regionale Zaken. Een stuk geschiedenis werd dus geschreven, al was de publieke belangstelling nihil. Het voltallige college was wel aanwezig, afgezien van wethouder Adri de Roon (D66), die een andere afspraak had.

Voorzitter Paula van Elburg vertelt waarom deze commissie door de gemeenteraadsleden ingesteld: ‘We vinden het zinnig om een aparte commissie regionale zaken te hebben, waarbij nadrukkelijk de samenwerkingsverbanden met accent op Holland-Rijnland, de samenwerking met Hillegom, Lisse en Noordwijk, maar ook het onderwerp veiligheidsregio te bespreken. Dit zijn de onderwerpen die nadrukkelijk aan de orde komen.’

Direct na de opening van de vergadering ontspon een discussie over de insteek van de commissie en bezwaarden de deelnemers zich over de grote hoeveelheden papierwerk dat ze thuisgestuurd hadden gekregen. Commissielid Ad van Zelst (Nieuw Lisse) verzuchtte: ‘Waarom zijn we aan deze commissie begonnen? Met zo’n pak papier voor je snufferd, ga je op je achterhoofd krabbelen en vraag je je af wat we gaan doen. We moeten warm lopen, maar niet meteen in de papiervijver springen. Zijn betoog werd ondersteund door commissielid Hans Bet,tevens PvdA-fractievoorzitter en huisarts: ‘Het is fysiek onmogelijk om deze stukken door te lezen en als je het wel doet, wordt je fysiek overspannen. Dat moet je absoluut niet doen. We moeten niet als een schaduwparlement controleren en allerlei duistere stukken doornemen.’

Wethouder Bas Brekelmans schoot de raadsleden te hulp: ‘In andere gemeenten zijn er wel raadsleden in deze regio die de taken op zich hebben genomen om de stukken van het Algemeen Bestuur van Holland Rijnland door te lezen. Hier is een tip: laat je vooral niet afschrikken door de dikke stapel, maar kijk naar de cover letter, net zoals wij doen. Een van onze ambtenaren levert het ambtelijk advies; lees ook dit advies door en dan weet je wat wellicht een controversieel onderwerp is. Op basis daarvan kun je wat vragen stellen.’

Vandalen doen gemoederen hoog oplopen bij volkstuinders

2007-08-22T09:56:00.000+02:00

VOORHOUT – Vandalen hebben weer toegeslagen op de volkstuinvereniging Elsgeest. Op zaterdagochtend omstreeks 04:00 uur gooiden de criminelen ruiten in van tuinhuisjes, vernielden beplantingen en hulpstukken en smeten een compleet huisje in het water. Aan de sporen van het uiteengedreven kroost was duidelijk te zien dat een van de onverlaten in het donker een nat pak had opgelopen omdat hij in de sloot was gesodemieterd. De eigenaren van de volkstuinen zijn laaiend: enkele leden hebben zich bij het bestuur aangemeld om weer ’s nachts te gaan posten.

Door Joep Derksen

Voorzitter Wim Meijles: “Ik hoorde het lawaai op zaterdagochtend en belde de politie. Ze vertelden dat ze snel een auto zouden sturen en ontraadden me sterk dat ik er zelf naar toe ging. Wellicht was dat ook beter, want ik was in alle staten en ik wilde op dat moment dat ik een geweer had!”

Een tuinder grijpt Meijles bij de arm: “Ik kwam hier op half zes vanochtend aanlopen en ik kreeg er de tranen van in mijn ogen toen ik dit vandalisme zag. Dit is al de vierde week achter elkaar!” Een ander verzucht: “Ze hebben een bosmaaier en twee waterpompen van mij in het water gegooid: die kunnen nu nooit meer gebruikt worden!” Meijles zegt tegen de verslaggever: “Ik houd de mensen niet meer lang in de hand, als het zo doorgaat.”

Even later komt burgemeester Sander Schelberg poolshoogte nemen. Hij zegt: “Dit is alweer de zoveelste herhaling van de vernielingen. De politie controleert al meer, want de aanpak van deze criminaliteit heeft onze hoogste prioriteit. Zodra een melding binnenkomt, gaat de politie hier direct naar toe. Dat de gevoelens hoog oplopen kan ik begrijpen, want deze tuintjes zijn vaak het grootste bezit van de mensen. Wel wil ik verzoeken om eventuele acties uiteindelijk aan de politie over te laten, want recht in eigen hand nemen heeft geen zin: daar krijg je alleen maar zelf problemen mee.”

Toon Hoogervorst en Gerrit den Haan zijn een andere mening toegedaan: “Wat je in jaren opbouwt, wordt in een kwartier naar de kloten geholpen. Zet ons maar in als koppel voor de nachtwacht! Dat moet je met vier of zes man doen en niet in je eentje, want die hele troep vandalen moet opgepakt worden. Dit moet afgelopen zijn!”

De secretaris van de volkstuinvereniging Elsgeest, Stan van Oers, reageert hierop: “Ik zou mensen niet willen adviseren het recht in eigen hand te nemen. Je weet niet hoe groot de groep vernielers is en of de nachtwachters zich bij een confrontatie in de hand kunnen houden. Als bestuur willen we niet verantwoordelijk zijn voor als er wat gebeurd.” Over een ding waren Van Oers en Schelberg het eens: “We hebben altijd het sportpark en de recreatie open willen houden, maar we moeten eens met de belanghebbende rond de tafel gaan om te kijken of we deze visie nog altijd hebben.” Van Oers deed er een schepje bovenop: “Op dit moment zou ik het liefste Elsgeest willen afsluiten.”

Hans Keune: "Muziek is het begin van onze beschaving"

2007-08-22T09:44:00.000+02:00

Zondag 12 augustus: Dag van de Romantische Muziek

STREEK – “Zonder muziek zou de beschaving niet zover gekomen zijn, als waar we ons nu bevinden. In dat kader is de Dag van de Romantische Muziek een goed initiatief.” Hans Keune, directeur en oprichter van het Kunstencentrum Coöperatief U.A. ’t Muzenhuis, leeft van en voor de muziek. “Je kunt mij niet vragen muziek op te geven, want je kunt ook niet van anderen verwachten dat ze ophouden met eten. Muziek is niet alleen romantiek, het is ook erotiek!”

Door Joep Derksen

“Er gaat geen dag voorbij, dat ik niet achter die kist met bouten en moeren zit”, zo omschrijft Keune zijn liefdesrelatie voor de piano. “Ik heb 19 jaar in de auto’s gezeten, maar auto’s zijn dooie dingen, terwijl muziek leeft: er zit geen swing in autobanden. Muziek is mijn trouwste minnares.” Deze passie heeft Keune er onder meer toe gebracht om ’t Muzenhuis op te zetten, een regionaal centrum voor klassieke, lichte populaire, jazz- en popmuziek. Maar ook andere muzen als dans, tekenen, schilderen en talen kunnen jonge en minder jonge leerlingen bijgebracht worden. “Bij de start van ’t Muzenhuis zaten 20.000 aan het conservatorium afgestudeerde musici zonder arbeid. Ik wilde dit aanbod linken met de vraag naar muziekdocenten. We zitten nu op zes locaties in Lisse, Sassenheim, Voorhout, Santpoort en Haarlem (2).”

’t Muzenhuis geeft muziekles aan leerlingen in het Rijnlands Museum, de KTS en de Startbaan. “Vanaf de allerkleinsten tot volwassenen brengen we hen kennis bij van zang tot piccolo tot trompet, nu al bijna 20 jaar lang. Zoals je weet, zijn er negen verschillende muzen, onder meer de literatuur, kunst en poëzie. In Haarlem en Santpoort starten we met het onderwijzen van schilderen, tekenen en dichten. Momenteel zijn we bezig met het vinden van een geschikte eigen locatie in Sassenheim. We groeien uit ons jasje en zodra de juiste locatie gevonden is, waarvoor we best wel wat ondersteuning van de gemeente Teylingen willen krijgen, starten we in september met buitenschoolse opvang voor kinderen uit de groepen 3 t/m 8. Deze opvang is cultureel gericht, waarbij ieder kind een middag in de week kan spelen met muziek, dans, streetdance, ballet, of beeldende kunst als tekenen en schilderen. Voor alle duidelijkheid: de buitenschoolse opvang vindt iedere schooldag plaats, maar het moet niet zo zijn dat de leerlingen gedumpt worden: vandaar dat ieder kind hiervoor een dag in de week tussen half vier en half zeven ingeschreven kan worden.”

Aantrekkingskracht

Wat is de aantrekkingskracht van de muziek? “Muziek is het begin van onze beschaving! Wanneer heb je het allereerste contact tussen ouder en kind? Dat is als de moeder begint te zingen tegen haar pasgeboren baby. De hoge en lage tonen zorgen voor de eerste vormen van communicatie. Muziek is dan ook een spreektaal vol emotie. Als je vrolijk bent, ben je in de mood voor vrolijke muziek. Ben je in een romantische sfeer, dan wil je romantische muziek horen en ben je verdrietig, dan wil je verzwelgen in treurige muziek. Muziek is het zout in de pap van de beschaving: of je nu een van de stammen in Afrika bezoekt of het Wiener Symphoniker: overal wordt muziek gemaakt.”

Onderzoek wijst uit dat kinderen slimmer worden door het in aanraking komen met muziek, zo vindt Keune. “Als een kind van jongs af met muziek bezig is, draag je dit je hele leven mee: daar kan geen pilletje tegenop! Maar laat je niet verleiden tot harde muziek, want alleen bij romantische muziek voelen kinderen zich senang: romantische muziek geven de jongeren een gevoel van vertrouwdheid en veiligheid.”

Orkestmuziek

Keune’s eigen voorkeuren voor de stijlen van muziek zijn heel breed: “Ik ben romanticus pur sang en geniet van Billy Joel, Frank Sinatra, Chopin en Charles Aznavour (met het nummer ‘She’). Orkestmuziek is overigens niet mijn stijl en het echte muzikale genie aller tijden vind ik Johan Sebastiaan Bach.RomantischOver de Dag van de Romantische Muziek: “Iedere muziek kan romantisch zijn: dat hangt af van de persoonlijke gebeurtenissen die iemand meemaakt op het moment dat hij of zij deze muziek hoort. Het is een puur emotioneel gebeuren, waarvan de een iets prachtig kan vinden, terwijl de ander het niet om aan te horen vindt. Er bestaat niet zoiets als slechte muziek, al komt de Housemuziek aardig in de buurt. Ik durf niet te zeggen wat goed en slecht is en kan alleen oordelen wanneer verkeerde akkoorden gebruikt worden.”

Keune is een gepassioneerd man, in alles. Zo ageert hij tegen het subsidiesysteem dat in Nederland gehanteerd wordt en als het aan hem ligt, gaat dit systeem volledig op de schop. “Muziekscholen worden gesubsidieerd, waarbij het uitgangspunt lijkt te zijn dat je meer subsidie krijgt, als je meer leerlingen hebt. Het moet juist andersom zijn: de leerlingen en hun ouders moeten gesubsidieerd worden zodat het kind kennis kan maken met de muziek. Juist zo stimuleer je dat minder draagkrachtigen kunnen toetreden tot een voor hen nieuwe wereld.”

Met 66 jaar denkt Keune nog altijd niet aan stoppen: “Wat mij veel plezier doet is als ik zo’n ukkepukje zie met een gitaar om zijn nek. En als ik dan door mijn knieën ga en ik vraag hem waarom hij gitaar wil spelen, krijg ik een heel goed verhaal te horen van dat kind: zoiets geeft me vleugels: het is schitterend wanneer kinderen zo serieus omgaan met de muziek: dat is het enige wat me op de been houdt! Het leven van ieder kind wordt verrijkt met de muziek.” Hij zegt met een gevoeld voor understatement: “Elke musicus met het hart op de goede plaats gaat van hoogtepunt naar hoogtepunt, maar de grootste teleurstelling is als talenten om zeep worden geholpen door de eigen ouders, die de wil niet op kunnen brengen om hun kind naar de muziekschool te brengen.”

Momenteel werken 46 docenten bij ’t Muzenhuis en nieuwe docenten zijn altijd welkom. Voor Lisse is Keune bijvoorbeeld op zoek naar gitaardocenten. “En als we voldoende deelnemers krijgen, willen we ook beginnen met het opzetten van een kinderkoor en een volwassenenkoor. Zij gaan zingen met, op en in een lichtere genre van muziek: een zogeheten popkoor dus. Ook willen we les geven in muziekgeschiedenis voor 55+ers.” Hij benadrukt: “Wij als muziekschool geven onderwijs en als zodanig moeten we ook geen muziekkorps opzetten. Maar van de andere kant vind ik ook dat deze muziekkorpsen geen eigen instructeurs moet hebben van gemeenschapsgeld, want ’t Muzenhuis is er voor om deze muziekles te geven!”Voor meer informatie: Kunstencentrum Coöperatief U.A. ’t Muzenhuis, T: 0252 422 733, E: hanskeune@muzenhuis.nl, W: www.muzenhuis.nl.

‘Monumentencommissie voelt zich niet betrokken bij beleid’

2007-08-22T09:42:00.000+02:00

LISSE – Wim Bosch is lid van de Monumentencommissie, die dinsdag 10 juli bijeen kwam. Heel symbolisch zat hij aan de ene kant van de tafels en de rest van de commissie + wethouder Guus Mesman (PvdA) aan de andere kant. Desgevraagd doet Bosch een boekje open over zijn visie op de monumentencommissie.

“De commissie moet zich niet aan de leiband van de wethouder laten leiden. Vaak is het credo: ‘Wiens brood men eet, diens woord men spreekt. Maar we zijn onafhankelijk en moeten beseffen dat de wethouder adviseur is en geen lid van de commissie. De situatie nu is niet prettig: een aantal leden van de commissie zijn vaktechnici en weten niet wat er precies aan de hand is. Ze pikken een centje mee doordat ze lid zijn van de commissie, maar de verhalen achter de panden in Lisse kennen ze niet. Je moet niet alleen vaktechnisch bezig zijn, maar ook de historie kennen. Overigens is het ook niet goed om alleen besluiten te nemen op grond van emotie. Een juiste balans is nodig. Natuurlijk kan het zijn dat de nieuwe leden door nieuwigheid en bangigheid geen flater willen slaan. Maar ik vind dat ze het echt helemaal verkeerd doen.’

Een van de onderwerpen op de afgelopen vergadering was het project Grotenhof. Bosch vertelt: ‘Ik heb de commissie uitgenodigd om naar Grotenhof te gaan en het met eigen ogen te bekijken. Alleen de heer Hoogkamer was het met me eens, maar de anderen hadden geen tijd. Dat is een slecht teken, want het is veel beter om de locatie ter plekke te zien dan te kijken naar zo’n gelikte presentatie op PowerPoint.’

Bosch maakt zich grote zorgen over de voortgang van het bestemmingsplan centrum. ‘Dit schiet voor geen meter op en moet voorrang krijgen in de afhandeling. Het monumentenbeleid is al geaccordeerd in september 2005. In april is de geheime lijst opgesteld met gebouwen die mogelijk als monument worden aangewezen. Dinsdag vertelde Mesman ons dat we een gekuiste lijst krijgen: wij als commissie worden er niet bij betrokken. Zoals het nu gaat is geen goede zaak.’

De kritiek op de wethouder is niet mals: ‘Op dit moment heb ik problemen met de manier waarop Mesman dit probleem aanpakt. Ik heb het gevoel dat achter onze rug afspraken gemaakt wordt waar de monumentencommissie niet bij betrokken wordt. De commissie is echt ontevreden, want ons is al ter ore gekomen dat Harry Mens niet alleen het pand de Verwondering heeft gekocht, maar ook de Wagenschuur. Dit antieke pand staat op de genomineerde lijst, maar de sloop gaat gewoon door. Alles gaat zo teloor als we niet razendsnel actie ondernemen.’

Gemeenten: liever minibussen dan grote, lege vervuilers

2007-08-22T09:31:00.000+02:00

“Openbaar vervoer moet grotere flexibiliteit hebben”

STREEK – Het laten rijden van grote dieselbussen met weinig of zelfs helemaal geen passagiers is een onnodige belasting van het milieu. “De gemeenten die vallen onder het samenwerkingsverband Holland-Rijnland willen een grotere flexibiliteit wat betreft de inzet van het openbaar vervoer.” Dit maakte wethouder Gerrit van der Meer (PvdA) van de gemeente Teylingen vorige week desgevraagd bekend. “Het inzetten van minibussen zou een van de onderdelen van een dergelijke flexibilisering kunnen zijn”, zo drukt de wethouder zich voorzichtig uit.

Door Joep Derksen

Door de Duin- en Bollenstreek rijden de hele dag dieselbussen die zorgen voor een zekere uitstoot van fijnstof. Steeds meer mensen valt het op dat deze bussen in de daluren leeg of bijna leeg rondrijden. Wanneer deze bussen minder dan vijf passagiers vervoeren, dient de vraag zich automatisch aan of het milieu er niet beter bij gediend is om kleinere bussen met een maximum aantal aan zitplaatsen van 20 personen in te zetten. Zeker in de daluren loopt de busreiziger dan geen risico dat er te weinig zitplaatsen zijn, terwijl de rijdroute dezelfde blijft, tegen lagere brandstofkosten voor Connexxion.

Aanbesteding

Van der Meer haakt hier op in: “Het is ons als bestuur al langer opgevallen dat er weinig mensen in de grote Connexxion-bussen zitten: niet alleen in de daluren, maar ook op piekuren. Tot nog toe hebben wij als gemeente Teylingen hier nog geen beleid in opgesteld. Maar in het portefeuillehoudersoverleg verkeer en vervoer dat we in HR-verband voeren, hebben we dit najaar een vergadering. Tijdens deze bijeenkomst bespreken we onze gewenste randvoorwaarden voor de nieuwe aanbesteding van het openbaar vervoer in onze regio. Uit dit overleg zou wel uit kunnen komen dat je naar wat vormen van flexibilisering toe gaat. Minibussen zouden daar een van de onderdelen van kunnen zijn.”

Voorafgaand aan de gemeenteraadsverkiezingen voor de gemeente Teylingen hebben meerdere partijen, waaronder de PvdA, een plan gelanceerd voor de inzet van minibusjes. Van der Meer zegt hierover: “Dit plan staat los van de Connexxion-lijnen, want het ging ons erom om minibusjes tussen de drie kernen van Teylingen te laten rijden. Een suggestie hierover staat in het collegeakkoord en we gaan ons hier voor 2010 over buigen.”

Bezettingsgraad

Desiree van Kollenburg, woordvoerder Connexxion Corporate Communicatie ontkent dat de ingezette bussen bovenmatig leeg rondrijden: “Voor de regio Duin- en Bollenstreek geldt dat de bezettingsgraad over het algemeen goed is. In de daluren is de bezetting ongeveer 2/3 van de bezetting tijdens de spits. Exacte cijfers zijn lastig te geven omdat er sprake is van een dynamische bezetting; gedurende de rit fluctueert het aantal reizigers. In verband met concurrentiegevoelige informatie kunnen we geen specifieke cijfers over bezettingsgraden openbaar maken. Connexxion stimuleert het reizen in de daluren met het streek dalurenkaartje, waarmee je voor 2,20 euro een enkele reis binnen de regio kunt maken.”

Milieuvriendelijkheid

Ze vervolgt: “Er wordt op dit moment met gemeentes overlegd voor verlenging van contracten. Op dit moment wordt niet overwogen om met kleinere busjes (minibusjes) te rijden. Op zich is het zo dat kleinere bussen minder uitstoot geven, maar dat is niet het enige wat de milieuvriendelijkheid bepaalt. Dat heeft ook te maken met frequentie en rijgedrag. Wanneer je vaker met een bus moet rijden om hetzelfde aantal passagiers te vervoeren, is dit slechter voor het milieu. Voor de Duin- en Bollenstreek stemmen we het materieel af op het gebruik in de spits. We proberen overigens wel zo schoon mogelijk te rijden door gebruik te maken van roetfilters en Euro 5 Diesel motoren. Wij proberen zo schoon en efficiënt mogelijk te rijden. Onze materieelkeuze is afhankelijk van vervoersvraag en wensen van de opdrachtgever.”

“Ik geniet veel meer van mijn vrouw-zijn dan van mijn man-zijn.”

2007-08-22T09:21:00.000+02:00

7 augustus: Internationale transgenderrechtendag

STREEK – Er heerst nog altijd een taboe over transseksualiteit en travestie. Een travestiet verkleedt zich graag als iemand van de andere sekse. Transseksuelen zijn mensen die ervan overtuigd zijn dat ze in een verkeerd lichaam zitten: een man voelt zich een vrouw en een vrouw voelt zich een man. Er zijn maar heel weinig mensen die bereid waren te vertellen over wat transgenderrechtendag voor hen betekent, maar Paulien Benschop (55) doet een boekje open in een openhartig interview.

Door Joep Derksen

In Nederland zijn tussen de 150.000 en 400.000 travestieten. Veelal worden juist de extraverte travestieten op televisie getoond, maar er zijn legio mannen die zich prettig voelen met het dragen van vrouwenkleding onder hun eigen kleding. Daarnaast wordt het aantal transseksuelen geschat op 32.000 mannen die vrouw willen worden en 16.000 vrouwen die man willen worden. Paulien vertelt over haar jarenlange gevecht tegen haar innerlijke gevoelens en de operatie die ze dit jaar heeft ondergaan.

Paulien: “Al op zesjarige leeftijd verstopte ik mijn piemeltje en zat ik met de poppen van mijn zusje te spelen. Toen ik tien jaar was, dacht ik dat ik gek was, want ik voelde me een meisje. Al die jaren in mijn leven heb ik me nooit in mijn vel gevoeld. Jarenlang heb ik dat proberen te compenseren door keihard te studeren, werken en carrière te maken. Ik leerde op mijn 17de een meisje kennen en was echt verliefd op haar. Ik dacht toen: ‘Dan ben ik toch een jongen’, maar nu weet ik dat ik in feite lesbisch ben, want ik heb gewoon niets met mannen.”

Ze vervolgt: “Mijn huidige ex was op de hoogte van mijn gevoelens, maar ik heb altijd bezworen dat ik ooit wat met deze gevoelens zou doen. Totdat ik negen jaar geleden een burn-out kreeg, waardoor ik gedwongen thuis kwam te zitten en al mijn gedachten op me af kwamen. Toen kwam ik erachter dat ik mezelf beduveld en ontkend heb. Samen met mijn partner heb ik bij verschillende psychiaters en psychologen hulp gezocht, maar na drie jaar was voor mij de maat vol. Ik kon het niet meer volhouden om mezelf te verloochenen. Dus ging ik regelmatig hele weekenden weg, naar plaatsen door heel Nederland, om als Paulien de straat op te kunnen. In eerste instantie voelde ik me hier heerlijk bij, maar dit was ook geen oplossing voor de lange termijn. Ik genoot namelijk veel meer van mijn vrouw-zijn dan van mijn man-zijn.”

Knoop

Ze vervolgt: “Ik hakte de knoop door en koos ervoor om Paulien te worden. Mijn ex had me altijd laten weten dat ze van me hield, maar niet met een vrouw getrouwd wilde zijn. Hierom zijn we niet meer bij elkaar. Mijn twee zoons hebben het er wel moeilijk mee en hoewel ik geniet van mezelf als vrouw ontneemt hun verwijdering mij een stuk van mijn plezier. Zij beseffen helaas niet dat de artsen mijn karakter niet hebben weg kunnen opereren: ik ben nog altijd dezelfde persoon en exploreer hooguit mijn zachte kanten wat meer.” Paulien’s oudste zoon is enkele keren bij haar langs geweest en bracht de laatste keer in januari ook haar kleinzoon mee. Beide zonen bellen nog wel: “Mijn stem is niet veranderd en telefonisch ben ik nog steeds hun vader,” legt Paulien uit. “Ik geloof niet dat ze snappen dat ik nu gelukkiger ben. Mijn allerliefste wens is dat ik ooit met mijn zonen en hun families verenigd kan zijn.”

Paulien is al jaren lid van en secretaris voor de Vereniging Landelijke Kontaktgroep Travestie en Transseksualiteit (LKG T&T). “In deze functie ben ik zoveel mensen tegengekomen die hetzelfde traject doorgaan als ik nu heb afgesloten. Zoveel verhalen heb ik gehoord van mensen die het veel erger getroffen hebben: verlies van familie, vrienden en baan. Maar ook mensen die goed gesteund worden in hun keuze door de directe omgeving.”

“Mijn bewustwordingsproces verliep in eerste instantie in de kast: ik bleef op de slaapkamer boven en verkleedde me als vrouw. Pas na jaren durfde ik het huis uit te gaan. Ik bezocht bijeenkomsten van de LKG T&T op verschillende locaties in Nederland. Heerlijk was dat: ik kon daar echt mezelf zijn met gelijkgestemden.”

Make-up

Het is geen sinecure om je als geboren man te verkleden tot vrouw, zo merkt Paulien ook bij deze bijeenkomsten. Ze heeft een advies: “Voordat je vrouwenkleding gaat dragen en make-up gaat kopen, moet je eerst bekijken hoe vrouwen van je eigen leeftijd zich kleden, hoe ze lopen en welke make-up ze gebruiken. Ga je niet als 18-jarige vrouw verkleden als je zelf 50 jaar bent! Onze vereniging organiseert naast de uitgaansfeestelijkheden ook workshops hoe je je moet kleden en hoe je moet lopen. Daarnaast helpen de leden elkaar ook met vragen als: ‘Hoe vertel ik het mijn partner en collega’s.’

Paulien’s operatie vond plaats op 7 februari van dit jaar. Het was een gecombineerde vaginaplastiek operatie en een borstvergroting. De mannelijke geslachtsdelen werden verwijderd en een ruimte werd gemaakt voor de artificiële vagina. Vervolgens moest Paulien vijf dagen plat liggen en ze mocht niets anders nuttigen dan astronautenvoedsel. Persdruk moest namelijk koste wat het kost voorkomen worden omdat anders de vagina los zou kunnen raken.

De grootte van de borsten heeft Paulien zelf kunnen uitkiezen, al verliet ze zich vooral op het advies van de chirurg: “Hij is een expert en ik wilde zo overtuigend mogelijke borsten hebben en geen Vannessa-exemplaren. Mijn borsten hebben nu een vorm die bij mijn lichaam past.” Woensdag 11 juli was een feestdag voor Paulien: haar geboorteakte is na een lange juridische strijd aangepast en bij ‘geslacht’ staat vermeld dat Paulien een vrouw is. Dit had wel tot gevolg dat ze een nieuw paspoort moest aanvragen, want het oude was per direct ongeldig: ook in het nieuwe paspoort komt de bevestiging dat Paulien echt geen man meer is.

De gemiddelde leeftijd van transgenders die in de openbaarheid treden ligt boven de 35 jaar. Maar ook zijn er pubers die met hun ouders bijeenkomsten van de LKG T&T bezoeken. Paulien: “Dat is hartverwarmend: ik zou er veel voor over hebben gehad als ik ook deze gelegenheid had gekregen!”

Isolement

Over de internationale transgenderrechtendag zegt Paulien: “Deze dag is vreselijk belangrijk. Ik heb een missie en wil de weg banen voor anderen zodat emancipatie kan plaatsvinden voor transseksuelen en travestieten die niet extravagant willen zijn. De emancipatie van transgenders wil ik op de politieke en maatschappelijke kaart zetten, zodat mensen deze situatie gewoon gaan vinden. De manier waarop de genderregistratie plaatsvindt, moet ook vereenvoudigd worden. Dat is lastig, maar daarom gaan we onder meer open dagen organiseren in buurthuizen. Mensen kunnen dan praten met transgenders en ervaren welke gevoelens er achter een besluit om van sekse te veranderen steken. Aan mensen die worstelen met hun gevoelens wil ik adviseren dat ze uit hun isolement komen. Ze moeten niet direct op straat stappen in vrouwenkleding, want dat werkt alleen maar averechts. Ga eerst praten met een persoon die je vertrouwt en dat hoeft niet per sé je partner te zijn. Leg ook contacten met anderen die kennis van zaken hebben met vergelijkbare omstandigheden. Ga bijvoorbeeld naar de website van de LKG T&T en probeer je gevoelens te verwoorden in de chatruimte. En als je negatieve reacties krijgt, moet je daar niets van aantrekken: laat je niet ontmoedigen en blijf jezelf ontdekken!”

Welke ervaringen heeft Paulien opgedaan als vrouw zijnde? “Voor sommige mannen ben je een overloper en ze kijken anders naar je. Soms slaan ze je over in gesprekken, maar tegelijkertijd wordt je als vrouw kritischer bekeken op je uiterlijk. Ik heb de luxe dat ik het van twee kanten heb kunnen bekijken en wat me tegen viel is dat het leven iets duurder is geworden. Een pak met stropdas is toch heel wat goedkoper dan jurkjes met topjes en kousen, bijpassende make-up en lippenstift. Het staande plassen mis ik niet, want op het toilet doe ik dat al jaren zittend. Alleen is het in hoge nood achter een boom wel makkelijker om staand te plassen.”

Voor meer informatie: www.lkgtent.nl of email: info@lkgtent.nl. Op 11 november vindt het transfusionfestival plaats in Casa 400 in Amsterdam, waar transgenders, hun partners en hun kinderen voor zijn uitgenodigd. Op deze dag vinden allerlei activiteiten plaats, zoals workshops, amateurtoneel, pottenbakken, schilderen, discussieforums, dans en samen heerlijk eten. Kijk ook op: www.transfusionfestival.nl.

“De nachten en rugklachten zullen we zeker niet missen”

2007-08-22T09:14:00.000+02:00

Verloskundigen Oortwijn en Reitsma houden ermee op

NOORDWIJK – Na 25 jaar samen de praktijk in Gezondheidscentrum Wantveld gevoerd te hebben, komt er een einde aan een verloskundetijdperk: Loes Oortwijn (57) en Yvonne Reitsma (54) geven de verloskundetang door aan hun opvolgers Birgit Romme en Els Larsen, die vanaf 1 juli de praktijk runnen met Maaike Smulders en Jitske Visser.

door Joep Derksen

Yvonne werkt al 33 jaar als verloskundige en Loes viert dit jaar haar 35-jarig jubileum. “We proberen vanaf 1995 al minder te werken, maar dat is ons nooit gelukt met de 24-uurs werkdagen die we hebben”, lacht Loes. Na gezamenlijk meer dan 5.000 kinderen ter wereld gebracht te hebben, zullen ze het werk ongetwijfeld gaan missen, maar niet alle aspecten ervan. “De nachten zullen we zeker niet missen! En ook de rugklachten en andere lichamelijke ongemakken hoeven wat ons betreft niet meer op te spelen.”

Wat maakt het vak van verloskundige nu zo aantrekkelijk? “Je bent zelfstandig, hebt veel sociale contacten en bent met de mensen bezig op het medische gebied. Overigens is het vak verloskunde wel erg veranderd. Natuurlijk is de bevalling zelf niet gewijzigd, maar we moeten veel meer protocollen volgen en zijn de cliënten mondiger en veeleisender geworden. Ze vragen veel meer tijd van je en vertellen: ‘Ik wil de bevalling zo en zo laten verlopen’. Ons antwoord is dan: ‘Krijg eerst maar eens de weeën en dan zien we wel verder’.

Zeefje

Die wensen zijn namelijk vaak onderhevig aan trends”, zo leggen Yvonne en Loes uit. “De tijd van de baarkruk ligt gelukkig weer achter ons, maar we zitten volop in de aanvragen voor een badbevalling. Dat hebben we echter nog nooit gedaan, want probeer maar eens je benen gespreid te houden in een ligbad! Bovendien vertellen we de mensen dat als ze echt een onderwaterbevalling willen ondergaan, ze het zwembadje dan ook wekenlang voorafgaand aan de verwachte bevallingsdatum gevuld moeten hebben staan in hun huis. Dan zie je de vaders al twijfelachtig kijken. Als de moeders dan nog hoop hebben, informeren we de vaders dat zij tijdens de bevalling achter hun vrouw moeten zitten met een zeefje in de hand. Dit zeefje moet hij gebruiken om eventuele ontlasting op te vallen.” Yvonne: “Zoals gezegd hebben we nog nooit een onderwaterbevalling gehad!”

Ook andere nieuwerwetsigheden vinden weinig genade: “Wat dacht je van de fase van de ideeën van de Franse arts Le Boyer: die vond dat je in ’t donker moest bevallen met alleen kaarsjes om je heen, terwijl je enkel mocht fluisteren. Zo moesten we ook een keer een onderwaterbevalling verzorgen, waarbij niet gesproken mocht worden en een bandje met onderwatergeluiden afgespeeld werd.”

Wat zijn leuke ervaringen? “Wanneer de mensen door het bed zakken, maar dat is redelijk standaard geworden in de loop der jaren”, zo lacht Yvonne. “De vader staat klaar met de camera, de vrouw zakt door het bed en ik probeer het hoofdje van het kind dan recht te houden. Of die keren dat iemand met een ladderwagen het huis uitgedragen wordt. Op het moment zelf is het spannend, maar achteraf lach je erom.”

Welke wens hebben de ervaren vrouwen voor de verloskunde? Loes: “Bij ons ligt het aantal thuisbevallingen op 70%. Landelijk is dat veel minder. We hopen dan ook dat het thuisbevallen blijft bestaan en hebben dat zelf ook gestimuleerd. Thuis bevallen is toch het leukst en redelijk risicovrij omdat de ziekenhuizen in Leiden dichtbij zijn.”

De verloskundigenpraktijk Noordwijk is te bereiken op: Wantveld 9, 2202 NS Noordwijk, T: 071 361 9393, E: verloskundigen@wantveld.nl. Binnenkort gaat ook de website de lucht in: www.verloskundigen-noordwijk.nl.

“Wie helpt aan de opbouw in andere landen is onze maat”

2007-08-22T09:11:00.000+02:00

Vrijdag 29 juni: Nederlandse Veteranendag

STREEK – Op 29 juni is het Nederlandse veteranendag; voor veel mensen een vaag begrip, maar voor tienduizenden veteranen een gedenkwaardig evenement, dat eer doet aan de tijd dat ze voor het vaderland gevochten hebben. Daan Fasseur (78) en Bram Cebol (81) vertellen over het belang van veteranendag. “Ik ben er trots op dat ik heb getracht orde en vrede te brengen!”

door Joep Derksen

Iedere derde dinsdag van de maand organiseren de VOMI (Vereniging Oud Militairen Indië en Nieuw Guineagangers) en de Bond van Wapenbroeders een bijeenkomst in café-restaurant De Engel. Zestien oud-strijders met een gemiddelde leeftijd van 80 jaar zitten op dinsdag 19 juni bij elkaar: niet alleen om oude herinneringen op te halen, maar ook om de verbondenheid met elkaar weer eens te voelen.

Fasseur, die als chauffeur naar Indië is gegaan als onderdeel van de AAT (Aan- en Afvoertroepen), vertelt: “Veel mensen staan er niet bij stil dat niet alleen de soldaten uit de tweede wereldoorlog of in Nederlands-Indië veteranen zijn. Er zijn ook veel jonge veteranen die bijvoorbeeld zijn uitgezonden naar Korea, Libanon, Irak of Afghanistan en we hopen dat zij ook deze veteranensoos komen bezoeken.”

Cebol heeft maar liefst drie jaar gediend in Indië. In 1947, 1948 en 1949 was hij lid van de infanterie: bataljon 4-8RI (Regiment Infanterie), om precies te zijn. “Ik heb overal gezeten in Batavia en ben van provincie naar provincie getrokken.” De sympathieke man wil niet praten over gevechtshandelingen, maar vertelt wel over zijn andere ervaringen: “We zijn met 800 man vertrokken en daarvan zijn er 15 gesneuveld. Dat is heel weinig, maar het zijn er wel 15 teveel. In totaal zijn ruim 6.200 Indiëgangers gesneuveld.” Hij gaat terug in zijn herinneringen: “Waarom moeten we elkaar afslachten? Ik weet daar wel het antwoord op: als er geschoten wordt, schiet je uit lijfsbehoud terug. Ik heb ervaren hoe het is als een kameraad van je valt: op dat moment weet je niet meer wat je doet. Het eerste wat je dan doet is een kogel in de kamer duwen en dan ga je schieten, want je kameraad ligt naast je op de grond!”

Schandalig

Cebol en Fasseur vinden de houding die de Nederlandse overheid tientallen jaren had ten opzichte van de Indiëgangers schandalig: “Terug in Nederland moesten we het maar zelf uitzoeken. We werden niet erkend en aan ons lot overgelaten. We werden altijd in het verdomhoekje gezet, maar als veteranen blijven we strijden! We willen namelijk dat meer scholen onderwijs geven over de Indiëgangers, zodat het werkelijke verhaal wordt verteld. Wij gingen naar Indië in opdracht van de Nederlandse regering om daar orde en vrede te brengen. Gewonde mensen die we tegenkwamen, namen we mee en verpleegden we in de kampongs.”

Pas twee jaar geleden kregen alle Indiëgangers eerherstel: “We hebben nu allemaal en veteranenspeld, die we in 2005 per post ontvingen. Het is toch schunnig dat deze niet door de burgemeester zelf werden uitgereikt?!” Op 7 september vindt dit jaar de herdenking plaats voor de Indië-gesneuvelden en enkele dagen daarvoor, op 4 september, eren de veteranen van de afdeling Zuid-Holland Noord onder meer de 26 Leidse gevallenen.

Er is een groot verschil in de wijze waarop de soldaten in de jaren ’40 werden uitgezonden en nu, zo vertelt Fasseur: “We kregen een traininkje van een aantal weken, maar wat we leerden was vaak niet passend voor de situatie in Indië. Zo kreeg ik rijles om een truck goed te kunnen besturen, maar bij aankomst moest ik opnieuw leren rijden, omdat ze daar aan de linkerkant van de weg rijden.” Hij vervolgt: “Alle missies zijn verschillend: wij zaten vroeger in kleine hutjes en kregen tweedehands spullen van de Britten. Nu krijgen de soldaten prachtig materiaal en de meest moderne voorzieningen. Maar een ding blijft hetzelfde: “Alle jongens die helpen aan de opbouw in andere landen, zijn mijn maten, want ik weet wat ze meemaken.” Aan jongens en meisjes die nog moeten worden uitgezonden, geven de veteranen het volgende advies: “Houd je hersens bij elkaar. Letterlijk!”

Ouder

Wat betekent de veteranendag voor deze gedecoreerde mannen? Cebol: “In wezen heel veel, maar het is moeilijk om dat te omschrijven. We worden allemaal een dagje ouder, maar zolang we nog samen met anderen kunnen herdenken, zijn we één grote familie. We hebben allemaal dezelfde rottigheid meegemaakt, die we een klein beetje weggeduwd hebben. Zo gaat dat vaker: de leuke dingen onthoud je en de rotte dingen stop je weg.” Fasseur en Cebol zijn het over een ding absoluut eens: “Onze liefste wens is dat veteranendag zo lang mogelijk kan blijven bestaan en dat we het samen en in goede gezondheid kunnen beleven. Maar de tijd schrijdt voort: we begonnen met 800 man in Indië en daar zijn er nu nog maar 150 van over.”

Voor meer informatie over de veteranensoos die elke derde dinsdag van de maand wordt gehouden in café-restaurant De Engel te Lisse, of om lid te worden van VOMI of de Wapenbroeders, kan contact worden opgenomen met Daan Fasseur (071 576 3244) of Bram Cebol (a.cebol@veteranen.nl).

Inwoners Voorhout laten recht op inspraak lopen

2007-08-22T08:54:00.000+02:00

VOORHOUT – Al jaren wordt er in het bollendorp gesproken over hoe weinig groen er in deze plaats te vinden is. ‘Daar moet de politiek wat aan doen!’ en ‘Naar ons wordt niet geluisterd!’ zijn leuzen die vaak te horen zijn op verjaardagen, in kantines of aan de bar. Op maandag 11 juni was het dan zover: alle inwoners van Voorhout konden naar het bestuurscentrum komen om hun groene ideeën aan verantwoordelijk groen-wethouder Bert Homan te vertellen.

Homan zat er samen met zijn ambtenaren en een budget van 160.000 euro per jaar te wachten op de massa’s mensen die ongetwijfeld van deze unieke gelegenheid gebruik zouden maken. Niet minder dan 17 Voorhouters lieten hun gezicht zien. Een schril contrast met de informatieavond over de Kaag van een week eerder waar meer dan 150 Teylingers hun democratische inspraakrechten gebruikten voor een verbetering van het gemeentelijke beleid.

Bij de informatiebijeenkomst over het groenverbeterplan werd aan de aanwezigen uitgelegd dat de 1,6 euroton per jaar gebruikt werd voor de inrichting van de openbare ruimte: het aanleggen en onderhouden van heesters, gras, bos en eenjarig perkgoed. Doel is het verbeteren van de centrumgebieden en woongebieden met ‘kleur en fleur’ met een ‘netjes, strak en hoogwaardig uiterlijk’.

Medewerkers van het bureau Oranjewoud waren door Voorhout gefietst en hadden al een paar voorzetjes gemaakt voor verbeterpunten. Actiepunten die aan de gemeente geadviseerd zijn waren het verwijderen van te hoge heesters bij kruisingen, het verbeteren van waterbeleving en het beter onderhouden van rommelige heestervakken. Ook (half)vergane bielzenbalken worden vervangen.

De Voorhouters kregen de gelegenheid om de eigen wensen aan te geven, zodat wethouder Homan en zijn team keuzes kon maken uit de ideeën.Gesproken werd over verbetering van speelveldjes, wandelgroenlocaties en meer groen op en rond schoolpleinen, maar ook het verdwijnen van 130 bomen, waaronder enkele historische exemplaren, passeerde de revue. De aanwezigen konden een formulier invullen met hun voorstellen en alternatieven.

Maar, en nu komt het, ook de 15.157 Voorhouters die niet op de avond zelf aanwezig waren krijgen nog een kans om hun ideeën naar voren te brengen: mail uw idee voor een beter groenbeleid naar Peter Quist, beleidsmedewerker Groen: p.quist@teylingen.nl, of bel hem via: 0252 783 300.

Regen zorgt voor verzuim bij bouw speelruïne Oosthoutpark

2007-08-22T08:51:00.000+02:00

Voorhout – Het leek een goed initiatief, zes leerlingen van het derde leerlaar van het Teylingen College, sector KTS, die meehelpen een speelruïne te bouwen in het Oosthoutpark.

De vakkundige vrijwilliger René van der Voet was er klaar voor om de kinderen te begeleiden. Het bedrijf HB Bouw had alle materialen gratis aangeleverd zodat de zes jongeren op maandag 7 mei aan de slag konden. Houten plaatjes, klompjes geheten, werden door Van der Voet in het beton geboord, zodat de jeugd kon gaan metselen en de gemeente Teylingen had een persbericht uitgestuurd. Kortom, niets kon een succesvol jongerenproject in het water doen laten vallen.

Behalve dan regen, de ouderen onder ons kennen het nog: dat natte spul dat uit de lucht komt vallen. De zes aanstaande metselaars schitterden door afwezigheid op het afgesproken tijdstip, 08:30 in de ochtend. En anderhalf uur later was er nog altijd niemand. Van der Voet wachtte om 10:00 uur nog altijd op de enthousiaste metselaars...

Combinatie muziek en preek maakt jeugd enthousiast

2007-08-22T08:47:00.000+02:00

Rijnsburg – De dienst van Jeugdkerk FreeForever vindt iedere eerste zondag van de maand plaats in Sporthal Middelmors. Op 6 mei stroomde de kerk vol met meer dan 400 jongeren en waren bijna alle plaatsen bezet. Voorafgaand aan de dienst zitten de jongens en meisjes afwachtend op hun stoel, maar vanaf de eerste opzwepende klanken van de FreeForever band is het een feest en gaat iedereen uit het dak.

door Joep Derksen

Vincent heet eerst iedereen welkom en vraagt wie er die avond voor het eerst is. Enkele tientallen handen gaan de lucht in en direct krijgen ze een warm applaus van de andere kids. Vincent spreekt de nieuwelingen toe: “Ik hoop dat God jullie leven gaat veranderen!”

Achter het podium hangt een spandoek met het opschrift ‘Christ has made us free (forever). De FreeForever band begint te spelen en de jongeren deinen, springen en dansen mee op de opzwepende muziek, waarbij gezongen wordt over het goede van de Heer. Op teksten als: ‘So amazing, unchanging, You are the greatest one, we praise You for what You have done’ en ‘You have rescued me, sing it out, Jezus is alive’, wordt het publiek wild enthousiast.

Eveline (14) zegt tussen twee nummers door: “Het is hier verschrikkelijk leuk, er speelt een goede band en het is gezellig. Je voelt God gewoon hier en beleeft Hem op je eigen manier samen met je vrienden.” De 21-jarige Kees roept luid: “Ik ben hier omdat Jezus leeft!”

Ook Stefan (13) is enthousiast: “Hartstikke goed is dit, zeg. We luisteren naar goede muziek en er is een goede sfeer waarin je God kunt leren kennen. Dat is namelijk uiteindelijk wel het doel waarom we hier zijn.” Mandy (16) en Jedidja (17) komen vaker naar de Jeugdkerk: “Om te geloven en God te aanbidden. We zien dit als een kerk, maar wel veel leuker dan de andere kerken. We kunnen hier lekker springen en uit ons dak gaan. Op deze manier prijzen we de heer veel meer.”

Preek

Corjan Matsinger van de Youth For Christ houdt zijn preek, ondersteund met een slideshow. Vaak is het muisstil als hij praat en jongeren die beginnen te fluisteren worden gesusht door de kinderen om hen heen. De 31-jarige Matsinger leest niet voor uit een bijbel, maar steekt een vlot verhaal af. Deze dienst is zijn insteek dat de jongeren als potentieel gezien moeten worden en niet als overlast zoals ze vaak worden bekeken. “Ik daag jullie uit om deel uit te maken van een leger dat licht en vrijheid brengt, een leger van jonge mensen die ervaren wat vrijheid van materialisme is. Om in zee te gaan met de Levende, want dat kan je vrijheid brengen. Ik ben op zoek naar rebellen, revolutionairen, vrijheidsstrijders in de goede zin van het woord. God kan iets doen aan je negatieve zelfbeeld of je moeilijke positie omdat je ouders uit elkaar gaan!”

Aan het eind van de dienst besluit hij: “Ik heb genoeg geouwehoerd. Als jij je doods voelt en ver van God, zwaai dan met de witte vlag. Dat is de moeilijkste stap, maar ga naar ons follow-up team dat aan de zijkant klaar staat en laat hen vertellen over en je begeleiden op je weg naar God.” Deze avond had het follow-up team het rustig, maar dat verschilt per dienst, zo legt begeleider Koos Duivenvoorde uit: “God werkt niet altijd zichtbaar, maar in de harten van de mensen.”

Na de dienst staan Arenda (15), Xander en Peter buiten bij elkaar. Zij zijn nog niet geraakt door God: “Het is mijn eerste keer maar ik vond het nogal saai. Het gebed duurde langer dan de preek”, vertelt Xander. Arenda twijfelt of ze een volgende keer zal gaan. “Of ik terugkom? Dat ligt eraan wat mijn vriendinnen doen.”

“Ik houd niet van science fiction, maar ga voor het echte werk”

2007-08-22T08:41:00.000+02:00

Space Expo selecteert kandidaten voor Space Camp

Noordwijk – Wie was de eerste geboren Nederlander in de ruimte? Inderdaad: Lodewijk van den Berg, die enkele maanden voor Wubbo Ockels in 1985 aan boord was van het Spacelab 3. Dit feitje en veel andere wetenswaardigheden waren gesneden koek voor de deelnemers aan de selectie voor het International Space Camp (ISC) 2007 in Amerika. Meer dan zestig kinderen uit het hele land kwamen op hemelvaartsdag naar het Space Expo om de eerste stappen te zetten voor het verwezenlijken van hun droom: astronaut worden.

door Joep Derksen

Laurens van Driel (15) staat al ruim voordat het Space Expo open gaat te wachten. “Sinds ik vijf ben, droom ik er al van om astronaut te worden. Ik zit op een tweetalige opleiding en ben goed in de techniek. Ik wil naar Mars. Of verder…” De 17-jarige Vanity Biervliet wil de eerste vrouwelijke Surinaamse astronaut worden: “Het boeit me om dingen in de ruimte te onderzoeken. Ik ga ervoor want the sky is the limit!” Ook Fleur Lotte (17) lijkt het wel leuk om de eerste vrouw op Mars te zijn, een zogeheten Marstronaut. Ze is met haar ouders helemaal uit Almere gekomen voor de kans om naar het ISC te kunnen. “Ik houd niet van science fiction, maar ga meer voor het echte werk.”

Gevoel

De coördinator voorlichting van het Space Expo, Hans van der Lande, neemt de kandidaten in twee verschillende groepen door het selectieproces. In de eerste ronde staan de jongeren bij elkaar en moeten voor het beantwoorden van de vragen naar een vak met ‘ja’ of ‘nee’ lopen. Van der Lande dringt er bij de kinderen op aan om geen ‘kuddegeest’ te hebben: “Volg gewoon je eigen gevoel!”

Bij de eerste vraag van de halve finale gaat het echter al fout. Op de vraag: ‘Om astronaut te worden, kun je gewoon reageren op een advertentie in de krant’, antwoorden alle kandidaten ‘Nee’. Het blijkt echter ‘Ja’ te zijn, want zo is Wubbo Ockels ook astronaut geworden. Gelukkig kregen alle deelnemers een herkansing en na een twintigtal vragen bleven vier kandidaten over, waaronder Fleur, Vanity en Laurens. Zij kregen in de tweede halve finale sterke concurrentie van onder meer Maurice Boon (17) uit Bovenkarspel en Yvonne du Pon (17) uit Vollenhoven.

Motivatie

Uit de gesprekken waarin de kandidaten hun motivatie moesten aangeven, kwamen Maurice en Yvonne als beste naar voren. Van der Lande vertelt over de keuze: “Maurice (17) is een nuchtere Noord-Hollander, die heel naturel over kwam en geen praatjes had. Deze uitverkiezing kan hij als stimulans gebruiken. Yvonne (17) vertelde dat ze ooit piloot hoopt te worden. Eigenlijk wil ze astronaut worden, maar voor zichzelf had ze besloten dat die kans zo klein was, dat ze haar doelstellingen had bijgesteld. Wij hebben er alle vertrouwen in dat zij Nederland goed kunnen vertegenwoordigen, mede vanwege hun interesse in andere culturen.”

De andere kinderen reageerden teleurgesteld en dat vond Van der Lande begrijpelijk. “De andere kandidaten hebben Space Camp helemaal niet nodig, die komen er zo ook wel, dus Vanity kan nog altijd de eerste vrouwelijke Surinaamse astronaut worden!”

De winnaars mogen vanaf zaterdag 21 juli maar liefst acht dagen ervaren wat het is om in een simulator te zitten en onderwater een gesimuleerde ruimtewandeling te maken en tegelijkertijd een watersurvivaltraining te volgen.

Elvis Sergo maakt toch het onmogelijke mogelijk

2007-08-22T08:32:00.000+02:00

VOORHOUT - Meer dan vijftig jazzliefhebbers verzamelden zich in Hotel Cafe Restaurant Boerhaave voor het muziekpodium. Ze werden absoluut niet teleurgesteld, want het Wouter Kiers Trio gaf een staaltje jazz van jewelste weg.

Op zijn tenorsaxofoon speelde Kiers naar hartelust jazznummers die hij kent van grote saxhelden als Eddie Lockjaw Davis, Arnett Cobb en Illinois Jacquet. Niet te vergeten ook Maarten Kruiswijk op drum en de hammondorganist Elvis Sergo. Kruiswijk heeft meegewerkt aan niet minder dan zestien cd's en de bezoekers van het muziekpodium konden goed horen waarom. Elvis bespeelt de voetbassen van het orgel op een door hem bestudeerde techniek. Hierdoor sluiten de accordeonpartijen en melodieen naadloos aan op het karakter van de hammondorgel. Dit alles leidde tot de verzuchting van een van de toehoorders: 'Wat die man met zijn voeten doet, is bijna niet mogelijk!'

De kosten van public relations

2007-08-22T08:31:00.000+02:00

Teylingen – De communicatieafdeling van de gemeente draaide vorige week op volle toeren. Alle lokale en regionale media kregen een uitgebreid persbericht waarin de steun beleden werd aan de trekvaart en haar 350-jarig bestaan.

Een citaat: “De gemeente Teylingen geeft het 350-jarig bestaan van de trekvaart financiële steun. Samen met Erfgoedhuis Zuid-Holland, museum De Zwarte Tulp (in Lisse, red.), Cultuurhistorisch Genootschap Duin- en Bollenstreek, diverse fondsen en gemeenten langs de trekvaart worden vanwege het jubileum diverse exposities en culturele en toeristische evenementen tussen Haarlem en Leiden georganiseerd. Om de 350 jaar lange bijdrage van de trekvaart aan de streek te vieren, zijn er diverse activiteiten gepland in het gebied tussen Haarlem en Leiden. De gemeente Teylingen draagt hier financieel aan bij.”

Dit was nog maar een derde van het persbericht, dus als je het belang van een gemeentelijke prestatie afweegt aan de lengte van zo’n bericht, moet het wel een grote financiële aderlating zijn, zo verwacht je dan. Toch staat het bedrag waarmee Teylingen financieel bijdraagt niet genoemd in dat bericht. Hoe zou dat nou komen? Een telefoontje biedt opheldering: de gemeente heeft in haar begroting waarin miljoenen euro’s omgaan een gaatje gevonden van maar liefst 750 euro. Voorwaar! Een hele prestatie!

Nou gaat het natuurlijk om het gebaar en dat is mooi, want een beetje extra aandacht voor de trekvaart mag dit jaar gezien het historische belang en de mogelijke toekomstige toeristische ontwikkelingen van die vaart niet ontbreken. Ook zijn er veel verenigingen die blij zijn met 750 euro.

Maar moet daar dan zoveel poeha over gemaakt worden? Dat lijkt tegenwoordig namelijk een trend in gemeenteland. Zou het kunnen zijn dat er cursussen gegeven worden aan bestuurders en medewerkers waarop verteld wordt om al je successen, hoe klein ook, te communiceren naar de media? Voor de niet zo goede lezer: dat was een retorische vraag die met ‘Ja’ beantwoord kan worden.

Een conclusietipje: natuurlijk mag positief nieuws naar buiten komen en het is voor het bestuur ook fijn om dat te kunnen vertellen, maar doe het dan wel met mate. Of, wat voor de pers dan weer fijn zou zijn: als er negatief nieuws is, pak dan ook breed uit met uitgebreide persberichten die aan alle media verstuurd worden!

"Een sloot zonder vis is een dooie sloot"

2007-08-22T08:27:00.001+02:00

Streek – Meer dan 1.000 mensen zijn lid van de hengelsportverenigingen HSV ‘De Sportvisser’, HSV De Arnoud en ‘De Vrije Visser’. Velen van hen gooien ook graag een lijntje uit in de Trekvaart, waarbij de grootste geluksvogel of beste visser snoeken van meer dan een meter lang te pakken kan krijgen. Tom van Schie, voorzitter van ‘De Sportvisser’ en Piet Vlag, voorzitter van De Arnoud, vertellen over hoe belangrijk de Haarlemmer Trekvaart is voor de vissers en de hengelsport. Met een vleugje vissershumor: “De vis groeit het hardst in het café.”

door Joep Derksen

‘De Sportvisser’ bestaat 58 jaar en haar 475 leden houden zich bezig met zowel het zeevissen als het strandvissen, waaronder ook het hengelen in de binnenwateren valt. De 420 leden van De Arnoud vissen in meertjes, sloten en watertjes. “Wij zijn zout en zoet en zij zijn zoet”, lacht Van Schie. Beide verenigingen zien een flinke toename in het aantal leden, maar dat heeft ook te maken met landelijke wetgeving, zo legt Vlag uit. “Sinds 1 januari van dit jaar moet je in feite lid zijn van een visvereniging om een sportvisakte te ontvangen. Door alle restricties mag je in de Bollenstreek bijna nergens vissen, tenzij je lid bent van een hengelsportvereniging.”

Wat is er nu zo leuk aan dat vissen? Daar hebben de beiden wel een antwoord op: “We houden van de natuur en als je aan de waterkant zit te vissen, dan probeer je te winnen van die vis die daar ergens in het water zit te bedenken of die wel of niet gaat bijten. Het is in feite het jagersinstinct dat is terug te voeren naar de tijd van Adam en Eva. Wanneer je daar zit te wachten tot het bijtmoment, kun je lekker je kop vrijmaken. Op een gegeven moment zie je alleen nog maar je dobber en zijn dat drijvende stukje en jij de enige dingen in de hele wereld.”

Fosfaten

Tijdens het maken van de foto vliegen ganzen voorbij, kabbelt het water rustig en begint het zachtjes te regenen. Van Schie kijkt de ganzen na en zegt genietend: “Kijk, zo gebeurt er altijd wat in de natuur. Heerlijk toch!” De Trekvaart wordt veel benut door de vissers: het water is van een goede kwaliteit en dat komt de visstand ook ten goede. Vlag legt uit: “Door het verbod om fosfaten in het water te storten is het water een stuk helderder geworden. De witvis en brasem hebben zich explosief uitgebreid en ook de aantallen snoek zijn gigantische verbeterd. Ook worden grotere vissen gevangen, al groeit de vis het meest in het café.” Van Schie vult aan: “Dat klopt, de karperstand is goed en de voorn is zich ook aan het herstellen, alleen is het met de palingen nog niet goed gesteld. Twintig jaar geleden vingen we tientallen palingen en glasalen op een dag, maar nu niet meer. Ze lijken gewoon verdwenen te zijn.”

Aan de Trekvaart zelf kan dat niet liggen, zo vinden beiden: “Het is heel mooi, variabel water en vrij rustig bovendien. Kortom, ideaal om rustig in te vissen. De waterkant zelf is echter iets te smal en dat is een nadeel. Het verkeer op de weg ernaast aan de westkant van de Trekvaart rijdt er veel te hard en dat komt onze veiligheid niet ten goede. We hebben dan ook een voorstel gedaan om veertig visplatformpjes van een vierkante meter te plaatsen langs het water tussen de Fagelbrug en de Piet Gijzenbrug, maar tot nog toe hebben we nul op ons rekest gekregen.”

Stofzuigers

Vissen is plezier voor twee, zou je kunnen zeggen: de visser zelf die het goed naar zijn zin heeft en de vis, die blij is dat hij weer terug in het water wordt gezet nadat die gevangen is. “We merken echter wel dat er steeds meer Polen zijn die hier komen vissen en zij nemen alles dat ze vangen mee. Het zal dan ook een goede zaak zijn dat de controles in Nederland worden geïntensiveerd, want we kunnen het ons niet veroorloven dat de snoek en andere soorten uit het water verdwijnen”, zo kanten de voorzitters deze problematiek aan. “Snoeken zijn de stofzuigers en opruimers van het water en onze leden beseffen dat terdege. De regels van onze clubs zijn hier ook duidelijk over: alle gevangen vis moet direct worden teruggezet. We geven ook trainingsavonden hoe je een vis het beste behandeld nadat je hem gevangen hebt.”

Na vele jaren van kritiek van milieuorganisaties is vissen weer een algemeen geaccepteerd verschijnsel, zo vertellen de voorzitters. Visprogramma’s die regelmatig op TV te zien zijn, dragen hier ongetwijfeld aan bij als is het ene programma het andere niet, zo vindt Vlag: “Dat programma op Discovery (Rex Hunt gone fishing –red.) is een aanfluiting!”

Voelen vissen dan niets van het haakje in hun bek? “Een vis is een koudbloedig beest en 70% van de wetenschappers zijn het erover eens dat een vis geen pijn voelt. Dat een vis spartelt als die aan een haakje zit, komt omdat hij angst heeft, want een vis kan wel stress signaleren. Van pijn is echter geen sprake.” Van Schie vervolgt: “Wij houden van de natuur en door onze hobby zorgen wij ook voor verbetering van de waterkwaliteit. Als we een riooloverstroming zien, dan geven we dat door aan de betreffende autoriteit. Ook houden we regelmatig schoonmaakacties van en in de Trekvaart.”

Armoedig

De aanleg van natuurlijke oevers langs de Trekvaart krijgt de handen op elkaar van de vissers: “Dat is een goede zaak, want het geeft extra paaigelegenheden voor de vissen. Vooral snoek paait het liefst op ondergelopen graslanden. Bovendien ziet het er een stuk beter uit zo, want die volkstuintjes werden toch een beetje armoedig. Met de nieuwe zogeheten biorand groeit er weer van alles en nog wat. In dat kader is het ook goed dat knelpunten voor de vismigratie in kaart zijn gebracht, zoals de sluizen in Katwijk en IJmuiden. Zonder vis heb je namelijk een dooie sloot en dan gaan de ratten overheersen en krijg je rottend water. Voor alle duidelijkheid: wij willen niet meer vis om beter te vissen, maar we willen levend water hebben!”

In dat kader helpen de visverenigingen ook regelmatig bij het redden van vissen in vijvers. Wanneer botulisme is geconstateerd vanwege gebrek aan zuurstof, dan spuit de brandweer vanaf een bepaalde hoogte vers water in dit watergebied. De verenigingen werken dan met man en macht samen om de vissen te redden. Ook aan de Trekvaart denken ze aan de natuur: “We laten geen vislijnen, vishaken en flesjes achter. Ook onze jeugdleden brengen we respect bij voor de natuur, zodat ze geen rotzooi achterlaten.

En wat is nu de beste visstek in de Trekvaart? “Zonder twijfel zijn dat drie plekken tussen de Fagelbrug en de Piet Gijzenbrug.” Waar die locaties precies zijn, laten de voorzitters zeer wijselijk even achterwege. Als de meer dan 500.000 vissers die lid zijn van een vereniging op die plekjes af zou komen, zou het een beetje druk worden op die locaties.

Voor meer informatie: www.hsvdesportvisser.nl en www.dearnoud.nl.

Zaterdag geen vergaderdag

2007-08-22T08:26:00.000+02:00

Lisse – De gemeenteraden van Hillegom, Lisse en Noordwijkerhout moeten een gezamenlijke datum vaststellen voor een conferentie waarin onder meer de voortgang van de samenwerking wordt besproken. Het voorstel dat aan het presidium werd voorgelegd op maandag 2 april was om op zaterdag 9 juni bij elkaar te komen. In verband met de drukke agenda’s die al vol stonden met veel vergaderingen, zou een zaterdagochtend een goed alternatief zijn. ‘Onacceptabel vonden de politici unaniem: ‘Dit is onbespreekbaar’. De aanwezige wethouder Adri de Roon liet zich ontvallen: ‘Zo graag willen we die samenwerking nu ook weer niet!’

“Waarom patiënt behandelen als hij het toch niet redt?”

2007-08-22T07:59:00.000+02:00

Eerste Kamerlid Dupuis pleit voor vrij beschikbare euthanasiepil

Noordwijk - Op woensdag 28 maart kwamen ruim dertig geïnteresseerden naar het hotel grand café “Heeren van Noortwyck”, waar VVD-Eerste Kamerlid Heleen Dupuis een gloedvol betoog hield over de positieve kanten van het ouder worden en oud zijn. Daarnaast gaf ze haar enigszins controversiële meningen over het recht om het eigen sterfmoment te bepalen.

De toehoorders in de Gelagkamer, die voornamelijk een VVD-achtergrond hadden, luisterden geboeid naar haar pleidooi om in de toekomst minder geld te besteden aan het beter maken van ouderen, maar meer te investeren in zorg voor de mensen en preventie van ziekten. “Vrouwen worden gemiddeld 81 en mannen 77 jaar en hiervan zijn ze gemiddeld maar 60 jaar gezond. Laten we deze termijn verlengen: op dat vlak heeft de geneeskunde nog heel veel te doen!”

Euthanasiepil

De politica fulmineerde tegen het negatieve imago van ouderen: “Het is dwaas om te spreken over het ouderenprobleem, want ouderdom is niet problematischer dan wat we met de jeugd van doen hebben. Ouderen zijn actief in de samenleving en doen veel vrijwilligerswerk.”

Als voormalig hoogleraar in de medische ethiek liet ze ook blijken een groot voorstander te zijn van vrij bezit van de ‘euthanasiepil van Drion’. Een middel om zelf het moment van overlijden te bepalen. De nieuwe regering wil hier niet over praten en dat maakt Dupuis ‘heel boos’. “Het is heel ernstig dat politieke partijen andere mensen hun geloofsopvattingen opdwingen op een onderwerp dat mensen persoonlijk aangaat. Zo kreeg ik onlangs een rondleiding op de intensive care van een ziekenhuis. Een arts vertelde me: “Deze patiënt redt het niet”, waarop ik hem vroeg: “Waarom ligt hij dan hier voor € 2.000 per dag op kosten van de samenleving?” We moeten de discussie aangaan en verlicht praten over de dood van bejaarden.”

Bosbelasting

Ook de media moest eraan geloven, want “die journalisten bestaan uit jonge mannen en vrouwen die er geen idee van hebben wat ouder zijn is.” Zelf meende Dupuis wel enige oplossingen te kunnen bieden aan de kosten van de vergrijzing: “Als je een Bosbelasting invoert, dan alleen voor inkomens van boven de € 100.000 per jaar. Maar eventuele maatregelen die de AOW beperken, moeten niet nu ingevoerd worden, maar pas over dertig jaar, zodat de mensen zich erop kunnen instellen.”

Zelf bereikt de 61-jarige binnen enkele jaren haar pensioengerechtigde leeftijd, maar ze ontkende dat ze de filosofie “na ons de zondvloed” hanteerde: “Je kunt nu niet ingrijpen in de AOW, omdat de ouderen niet meer kunnen bijverdienen: zij hebben hun werkzame leven gehad.”

Een van de toehoorders was Peter Reddingius en hij was onder de indruk van het betoog. Ik ben zelf op leeftijd en ben het er helemaal mee eens dat er een pil van Drion moet zijn wanneer je iets mankeert en het leven niet meer ziet zitten. Het gemeenteraadslid voor de Progressieve Combinatie, Hans van de Berg, was ook aanwezig in de zaal. Hij was wat kritischer: “Ik had toch gehoopt op wat meer oplossingen die aangedragen zouden worden voor het benutten van mogelijkheden. Bijvoorbeeld door het meer inzetten van ouderen als adviseurs. Maar de avond zelf was een goed initiatief.”

Bedenker Carlo Rambaldi opent tentoonstelling over ET

2007-08-22T07:56:00.000+02:00

Noordwijk – De man die vele mensen recht in het hart geraakt heeft is Carlo Rambaldi, de drievoudig Oscarwinnaar en geestelijk vader van het hartverwarmende ruimtewezentje ET donderdag 5 april opende hij zijn expositie van 30 schilderijen in het Space Expo. Tot 6 juni kunnen de bezoekers genieten van een speciaal vakantieprogramma over buitenaards leven en ook oog in oog staan met de originele Extra Terrestrial die miljoenen harten voor altijd gestolen heeft.

De Italiaan Rambaldi is in zijn jonge jaren geïnspireerd geweest door Pablo Picasso. Hoewel hij zijn grootste bekendheid kreeg met ET, het onschuldige, tedere en liefhebbende ruimtewezentje, beschouwd hij zijn bijdrage aan de film ‘King Kong’ in 1976 als zijn grootste meesterwerk: “Dit was mijn eerste film in Amerika en ik won gelijk een Oscar!” liet het genie weten.

De expositie werd door Rambaldi geopend, samen met twee look-a-likes van Elliott, het jongetje dat ET al fietsend naar zijn ruimteschip bracht en zijn zusje Gertie. Na het doorknippen van het rode lint werd ET’s ontwerper verrast door een goed georkestreerd optreden van de Graaf Florisschool. Na meer dan een half uur onder zilverkleurige doeken gewacht te hebben op het moment gaven ze een ode aan de film, met als hoogtepunt uiteraard de beroemde woorden: “ET phone home!” Rambaldi was duidelijk geanimeerd: “Bella, bella!” klonk het uit zijn mond. Wie weet of hij nieuwe inspiratie opdoet uit dit optreden…

Schminken

Docente voor groepen 1 en 2, Marga Klaver, keek trots naar haar leerlingen: “De ouders en leerkrachten zijn al de hele dag bezig geweest de kinderen te schminken en te verkleden. Ter voorbereiding op deze dag heeft de jeugd ook de ET-film gekeken, behalve dan de jongsten. Aan hen heb ik alleen de leukste momenten laten zien en niet de droevige ogenblikken.”

Ook wethouder De Lange kijkt tevreden terug op het evenement: “Voor Noordwijk is dit een goede vorm van promotie en dat is ook een van de redenen waarom we meebetalen aan dit evenement met een bedrag van rond de 15.000 euro. Juist deze bijzondere tentoonstelling in combinatie met de vakantietijd en informatie over de ruimtevaart kan veel kinderen en volwassenen in contact brengen met kunst.” De wethouder zag in zijn jeugd ook de film, maar onthult niet of hij gehuild heeft: “Het was een prachtige film en wie is er niet mee in aanraking gekomen tijdens de opvoeding?”, verwoordt hij het diplomatiek.

Een speciale speurtocht over buitenaards leven kan tot 6 juni bekeken worden in het Space Expo, Keplerlaan 3, 2201 AZ Noordwijk. Voor meer informatie: www.space-expo.nl.

"Een goed huwelijk is een kwestie van geven en nemen"

2007-08-22T07:42:00.000+02:00

Echtpaar Jue-Vlieland viert diamanten bruiloft

Noordwijk – Cor Jue en Dicky Jue – Vlieland zijn op 1 mei niet minder dan 60 jaar getrouwd. “Op de dag van de arbeid, want dan was het gemakkelijker om te onthouden”, lacht Cor (81), zoon van de bekende artiest Willy Alfredo. Met familie en vrienden wordt het heuglijke jubileum op de bewuste dag gevierd met een intiem feest bij hun zoon thuis, met aansluitend een etentje bij de Heeren van Noortwijck.

Door Joep Derksen

Het begon allemaal met een sigaretje, zo vertelt Dicky (79): “Ik stond met mijn zus na de zwemles met een pakje sigaretten in de hand en Cor liep in zijn legeruniform langs. Hij zei: ‘Zo, de dames roken er goed van!’ en we hebben samen een sigaretje gerookt.” Cor vond Dicky wel erg interessant en besloot de volgende dag naar haar op zoek te gaan. Probleem was echter dat Dicky haar echte naam niet had gezegd, dus Cor ging op zoek naar ene Elly. Hij had vernomen dat deze Elly bij ene meneer Kreups bekend was en vroeg deze man ook of hij Elly kende. Die man legde vriendelijk uit: ‘Ik ben dan wel kreupel, maar ik heet Van Duin!’ Toch gaf Van Duin de gouden tip, waardoor Cor toch nog op het juiste adres Dicky de hand kon schudden.

Vanaf dat moment ging het snel, want na een week bracht Cor zijn vriendin naar zijn moeder toe. “Het was liefde op het eerste gezicht”, vertelt Dicky: “Ik zei gelijk: ‘Dat is hem’ en hij is het nog steeds!” Vanwege een baby die op komst was, moest het jonge paar trouwen. Om een inkomen te krijgen pakte Cor van alles aan: banketbakker, bramenzoeker, staatsbosbeheerder, tramconducteur, hij hielp in Zeeland in 1953 na de overstroming en was jarenlang verkoper in de airconditioningbranche: geen werk was hem te gek om voor zijn vrouw en dochter te zorgen.

Geven en nemen

Wat is nu het geheim om 60 jaar bij elkaar te kunnen blijven? Cor: “Zij praat veel en regelt alles, ook wat het geld betreft. We lachen veel samen en doen geen onbetamelijke dingen zoals schelden, vloeken of slaan.” Dicky vult aan: “Je begint met elkaar en krijgt na verloop van tijd foutjes te zien en die moet je samen oplossen. Wij konden lachen en kregen kinderen. Een goed huwelijk is een kwestie van geven en nemen en niet elkaar kleineren waar anderen bij zijn.”

De hoogtepunten van hun huwelijk waren zonder twijfel de geboorte van hun dochter Leuni en zoon Cock. Groot verdriet heeft het echtpaar nog altijd om het verlies van Leuni, die op 56-jarige leeftijd is overleden, “aan een ziekte waarvan ik de naam niet wil noemen.” De vele chemotherapieën bleken niet te helpen en Dicky en Cor voelen de pijn nog iedere dag. “Een kind verliezen is het ergste dat er is en ik ben nog wel eens kwaad op God”, zo vertelt Dicky. “We voelen ons schuldig als we lachen en het verlies van Leuni heeft ervoor gezorgd dat ik me niet kan binden: afscheid nemen doet mij teveel pijn.”

Dicky en Cor kijken elkaar aan en 60 jaar van emotie en liefde worden in een blik gevangen. “Ach, weet je wat het is; het komt toch neer op leven en laten leven. De 60 jaren zijn voorbij gevlogen”, vertelt Cor. “Maar ik maak nog altijd bruinere jus dan jij!”, kwinkslagt Dicky.De liefste wens van het stel is om gezond te blijven en nog een poosje bij elkaar te zijn. Ook hopen ze ooit nog een keer de mooie bergen te zien in het Oostenrijkse Tirol.

Bokken zijn getuige van aanzoek Prins Johan I

2007-08-22T07:39:00.000+02:00

Voorhout – De meer dan 100 aanwezigen waren dinsdagavond 20 februari getuige van een absoluut unicum, tijdens het Bokverzuipen in ’t Wapen van Voorhout. Prins Johan I vroeg zijn partner Jan-Willem, met wie hij al 24 jaar lief en leed deelt, op zijn knieen ten huwelijk. De totaal verraste en dolgelukkige nieuw-verloofde zei onmiddellijk “Ja!”. De gehele raad van elf feliciteerde de nu ex-prins en zijn partner klapzoenend met zijn verloving.

Stijn: ‘Ik wil leren!’

2007-08-22T07:33:00.000+02:00

Ouders strijden voor speciaal HAVO/VWO op VOS niveau

Streek – Stijn van de Brug is tien jaar, wil heel graag naar school, maar dreigt in augustus buiten de boot te vallen. Zijn ouders Herman en Gonny strijden om hem op een HAVO/VWO-opleiding voor het Voortgezet Speciaal Onderwijs (VSO) te krijgen. Een opstartbedrag van 100.000 euro is benodigd van de 12 gemeenten, maar er zit weinig schot in de besprekingen. Met een noodoproep hopen de ouders Holland Rijnland tot snelle actie te kunnen bewegen.

Door Joep Derksen

In heel West-Nederland, van Den Haag tot en met de Duin- en Bollenstreek, is slechts een school waar maar 30 leerlingen terecht kunnen. Deze school is gevestigd in Den Haag en kinderen uit die regio krijgen voorrang van plaatsing. Ouders van leerlingen die het speciaal basisonderwijs volgen spreken deze week in de gemeenteraden in de Duin- en Bollenstreek in om te pleiten voor de komst van een HAVO/VWO-opleiding in deze regio.

De faciliteiten kunnen geregeld worden, daar ligt het niet aan. Het enige dat nodig is, is een opstartbedrag van 100.000 euro om de jeugd die toch al moeilijke jaren in petto hebben, goed onderwijs te geven. Wanneer dit door de twaalf gemeenten van Holland Rijnland op tafel wordt gelegd, is dit een bedrag van 8.333 euro. Dat is een schijntje vergeleken met de 50.000 euro die het college van Lisse wilde uittrekken voor een fotogeniek kunstwerk of de 142,5 miljoen euro die de twaalf gemeenten ophoesten voor infrastructurele veranderingen. Toch komt het er maar niet van, want de stroperigheid van het bestuur blinkt niet uit in daadkracht.

Belachelijk

Herman: ‘Het is toch belachelijk dat er geen HAVO/VWO-onderwijs is voor kinderen die een aangepast leerprogramma, rust en structuur nodig hebben. Iedereen beaamt dit ook, maar er gebeurt niets. Er is wel VMBO-onderwijs in Oegstgeest, maar een jongen als Stijn heeft een intellectuele uitdaging nodig, die hij daar niet zal krijgen.’ De woorden van de vader worden ondersteund door een officiële rapportage van de Nederlandse Intelligentietest voor Onderwijsniveau (NIO): ‘Stijn behaalt, gemeten met de NIO, een op bovengemiddeld niveau liggend resultaat (IQ 120). Het tekstbegrip ligt op een gemiddeld niveau en de rekenkundige kennis is bovengemiddeld. Stijn scoort op alle onderdelen gemiddeld hoog op het niveau van VWO.’

Bang

Gonny vertelt bijna wanhopig: ‘Alle vriendjes van Stijn weten al naar welke school ze toegaan en Stijn is bang dat hij vanaf deze zomer thuis moet zitten. We kunnen onze zoon niet vertellen waar hij straks heen gaat en of er überhaupt wel onderwijs voor hem is.’ Herman vult aan: ‘Overleg met instanties als de VSO, onderwijsconsulenten, het RECWest, de Leo Kannerschool en de Pleysierschool heeft opgeleverd dat een nevenvestiging voor kinderen als Stijn op korte termijn op meerdere manieren mogelijk is. Haast is echter geboden en een oplossing zal geld kosten. Ik vraag, nee smeek, de gemeenten in Holland Rijnland de eigen financiële verantwoordelijkheid te nemen en huisvesting te realiseren voor het VSO met HAVO/VWO-niveau binnen de Leidse regio.’

Het laatst woord is aan Stijn zelf: ‘Zorg alstublieft voor een goede school voor mij. Ik wil heel graag naar school: iedere dag!’

Geen mening

2007-08-22T07:29:00.000+02:00

Sanneke Nulkes presenteerde zich donderdag 1 maart tijdens een bijeenkomst van VVD-kopstukken in partycentrum De Kleine Engel (Heereweg 461) als nummer elf op de VVD-kandidatenlijst voor de Provinciale Statenverkiezingen van woensdag 7 maart.

De pas 24-jarige ging in op de slogan ‘Help de regio verzuipt’. Ze vertelde: ‘Ik wil me sterk maken voor de aanpak van files, woningbouw voor jongeren, verkorten wachtlijsten jeugdhulp en behoud van de natuur.’ De logische vraag was hoe Nulkes dat wilde bereiken: heeft ze concrete plannen? ‘Nee, ik wil vooral luisteren naar de mensen die veel meer ervaring hebben dan ik.’ Maar als u zo hoog op de lijst staat, zult u toch wel eigen ideeën hebben? Wat vindt u bijvoorbeeld van het plaatsen van geluidsmeetinstrumenten in de Bollenstreekgemeenten, om de geluidsoverlast van het vliegverkeer te meten? ‘Daar heb ik geen mening over en wil ik geen antwoord op geven. Ik laat me geen woorden in de mond leggen. Vraagt u me maar wat anders!’

“Laat mij maar lekker mijn ding doen en mooie ontwerpen maken”

2007-08-22T07:27:00.000+02:00

Jorry Rosman wint Europese ontwerpwedstrijd

Voorhout – De beste ontwerper van een Valentijnskaart in Europa is de Voorhouter Jorry Rosman. Met zijn digitaal ontworpen Valentijnskaart versloeg hij honderden concurrenten uit 13 landen. Op de kaart ligt een blood elf (uit het spel World of Warcraft: WOW) een tikje uitdagend tussen herfstbladeren, met daaronder de woorden: “Wanna Play?”. De ontwerpwedstrijd was uitgeschreven door het bedrijf Blizzard Entertainment, dat videogames als WOW uitbrengt.

door Joep Derksen

Jorry (19) is pas een half jaar bezig met het digitaal tekenen, concept arts zoals hij het noemt. Hij heeft een roerige tijd achter de rug, want hij beëindigde zijn studie biologie in het eerste jaar en werd daarna aangenomen op de Hogeschool voor Kunsten in Rotterdam, waar hij in september kan beginnen.

Hij houdt zich niet bezig met het WOW-spel, waarvoor de Valentijnskaart is ontworpen: “Het digitaal tekenen is mijn hobby en dat neemt al genoeg van mijn tijd in”. Een vriend van hem attendeerde Jorry echter op de prijsvraag en stimuleerde hem hieraan mee te doen. Jorry wilde wel eens weten wat andere mensen behalve vrienden en familie van zijn concept arts vonden en besloot mee te doen. “De mensen om je heen zeggen: ‘Wat ben je goed!’, maar met deze contest word je werk door onafhankelijke personen beoordeeld.”

Bloemen

Vorige week kreeg hij een enorme bos bloemen en tot Jorry’s grote verrassing bleek dat zijn ontwerp uitgekozen was tot beste digitale valentijnskaart van Europa. Een geweldige prestatie, maar de gelukkige winnaar blijft er heel rustig onder. “Het resultaat was beter dan verwacht, zeker omdat dit de eerste keer was dat ik aan een tekenwedstrijd meedoe.”

Zijn ontwerp, een blood elf, is een van de rassen in het WOW-spel, maar hij heeft het (vrouwelijke) figuur zelf ontworpen en in slechts 20 uur creëerde Jorry de winnende Valentijnskaart! Van tevoren bedacht hij hoe hij de kaart eruit wilde laten zien: “Ik wilde niets doen met hartjes en roze, maar meer inspelen op de interesses van de juryleden, die ongetwijfeld voor het grootste deel mannen zijn. Vandaar ook de wijze waarop de blood elf geportretteerd is en de slogan “Wanna play?”, wat op twee manieren uitgelegd kan worden.

Jorry dankt zijn talent aan zijn oma, daar kwam de familie zo’n vijf jaar geleden achter. Zijn moeder had wat waterverf gekocht en binnen een paar uur had Jorry een prachtige tijger in de jungle geschilderd. Vol bewondering laat zijn trotse moeder het bewuste werkstuk zien tijdens het gesprek. Jorry kijkt naar zijn eigen werk en oordeelt: “Tja, ik ben perfectionistisch en zie honderden dingen die niet goed gegaan zijn.”

Rembrandt

Ongetwijfeld ligt een grote toekomst voor deze concept artist te wachten. Zullen de mensen over 300 jaar nog net zo over hem praten als men nu over Rembrandt spreekt? “Ik wil me absoluut niet vergelijken met Rembrandt, maar het zou wel mooi zijn, inderdaad. Digitale kunst heeft de toekomst en voor de toekomst wil ik mijn eigen stijl ontwikkelen en steeds verrassende ontwerpen maken. Als je het namelijk over een andere boeg gooit, spring je eruit. De mogelijkheden zijn ongelimiteerd en ik hoop dat ik met een mooie portfolio een beetje bekend wordt in de wereld.”

Zijn nieuwe studie begint in september en tot die tijd maakt hij ontwerpen voor particulieren en bedrijven, zoals opdrukken, en ontwerpen voor posters en reclame-uitingen. Maar ook anderen weten hem te vinden: “Iemand wilde een yinyang-tatoeage hebben, met daarop een vrouw als engel en een man als duivel. Deze tekening heb ik ontworpen en hij was laaiend enthousiast en loopt nu met een tattoo van mijn tekening rond. Dat is toch wel een bizar idee.” In tegenstelling tot wellicht veel jongeren is rijk worden niet zijn ideaal: “Laat mij maar lekker mijn ding doen en mooie ontwerpen maken, dan ben ik gelukkig.”

Mensen of bedrijven die geïnteresseerd zijn in het werk van Jorry kunnen met hem contact opnemen: jorryrosman@hotmail.com of via zijn website: www.jr-artworks.com.

‘We hebben geen echte romanschrijvers gehad’

2007-08-22T07:24:00.000+02:00

Kees van Kooten blijft geliefd

Lisse – Kees van Kooten, de schrijver die ook bekend is van zijn jarenlange karaktertypetjes in ‘Van Kooten en De Bie’ trok op zaterdag 17 maart een volle zaal in De Kleine Engel. Op 14 maart opende Van Kooten het Boekenbal, in het kader van de Boekenweek die tot en met 24 maart zal duren, met als thema: ‘Lof der zotheid’, het geschrift dat Erasmus in 1509 opstelde. Het was de eerste keer dat Van Kooten voorlas uit zijn nieuwe boek ‘Episodes’, dat een ode is aan zijn eerste kleinzoon Roman. ‘Ik was het niet van plan, maar blijkbaar herhaalt de geschiedenis zich, want ook over mijn dochter Kim, Roman’s moeder, verhaalde ik regelmatig.’

Door Joep Derksen

Voorafgaand aan de avond is Van Kooten zeer kalm en hij neemt rustig de tijd om de journalist te woord te staan. Het thema van de boekenweek is dit jaar de humor. Op de vraag of de humor in de Nederlandse literatuur op sterven na dood is, antwoordt de schrijver van tientallen boeken: ‘Dat hangt van je persoonlijke gevoel voor humor af. Je hebt grote namen als Hermans, Campert, Grunberg en Reeve en eerlijk gezegd ken ik geen schrijver zonder humor. Als je dit aspect niet beheerst, ben je namelijk geen schrijver. Zelf vind ik de waanzin van het menselijke leven al behoorlijk humoristisch.’

Toch is Nederland wel achtergebleven op bepaalde onderdelen van het literaire vlak, zo vindt Van Kooten: ‘We hebben geen echte romanschrijvers gehad, met als mogelijke uitzondering Dimitri van Hulst. In het buitenland zijn mensen opgestaan als Dominik Hasek en Charles Dickens. Gelukkig worden mensen als Godfried Bomans en Simon Carmiggelt eindelijk weer gewaardeerd.’ Hij onderkent een trend: ‘De columnisten vervangen de romanschrijvers: teksten moeten actueel en satirisch zijn; daar komt geen humor meer bij kijken.’

Humor

Zijn eigen humor omschrijft hij als volgt: ‘Samen met Wim de Bie maakte ik gebruik van typetjes om een komische draai te geven aan de werkelijkheid, zodat op deze manier de mensen door het origineel konden heenkijken.’ De laatste vraag is wanneer Van Kooten zijn meesterwerk zal schrijven. Of heeft hij dit al gedaan? Hij moet even lachen en zegt bescheiden: ‘Ik heb geen fantasie, maar maak gebruik van taal en korte pastiches om commentaar te geven op de werkelijkheid. Ik schrijf over emotioneel ingrijpende fases in mijn leven, zoals over de dood van mijn moeder in ‘Annie’. Ik ben blij dat geschreven te hebben, maar ik kan zelf niet oordelen over een meesterwerk. Laat dat maar aan anderen over.’

Van Kooten vertelt tot slot over zijn boek: ‘Episodes gaat over mijn kleinzoon en Epi is de naam die Roman mij gegeven heeft. Vandaar ook de titel: Odes van Epi: Epi’s odes. Overigens is Roman niet vernoemd naar mij of mijn werk, maar naar de plaats waar hij verwekt is: St Roman in Frankrijk.’

Bijzonder

De 200 mensen in de zaal zijn getuige van een bijzondere avond, waarin Kees van Kooten citeert uit werk van anderen en de toehoorders meeneemt in een labyrint van literatuur. Hij onderwijst de toehoorders: ‘Humor bestaat uit scherts, satire, ironie en de hyperbool; een vorm van overdrijving. Het wezen van de lach is de per ongeleuk humor. Dat wil zeggen: onbedoeld leuke humor, zoals versprekingen en babylonische spraakverwarringen.’ Hij vervolgt: ‘Ook de zwarte humor, waarin het genie Arnon Grunberg, met zijn nihilistische bestaansopvattingen en nietsontziende eerlijkheid een meester in is, draagt bij aan de Nederlandse literatuur.’

In het tweede deel leest Van Kooten voor uit Episodes en vergast de mensen op een aantal Kooteriaanse uitspraken. ‘Ik schrijf over Roman zodat hij later kan lezen hoe ik hem heb ervaren; dan zal ik hem later niet met mijn verhalen vervelen.’ En wat dacht u hiervan: ‘Roman gaf mij de naam Epi en ik ben nog nooit zo blij geweest met een naam. Als Roman er niet was geweest, zou ik nooit hebben geweten hoe ik diep van binnen en in wezen heet.’ Aan het eind van de avond introduceert de aimabele schrijver een nieuwe term voor de Nederlandse literatuur: ‘Ik voel weer een vlaag bejaardenpaniek opkomen!’ Hij sluit af met een doordenker: ‘Tijd mag niets minder zijn dan zonder meer besteedde liefde.’

“Zo wordt het hele gezin er beter van”

2007-08-22T07:19:00.000+02:00

Lauraine staat nier af aan haar partner Jeroen

Voorhout – Lauraine van der Vorst en Jeroen van Jaarsveld zijn voor altijd met elkaar verbonden. Niet alleen vanwege hun twee kinderen, maar ook omdat Lauraine een van haar nieren heeft afgestaan aan haar partner Jeroen. Hiermee heeft ze voorkomen dat Jeroen voor de rest van zijn leven drie keer per week gedialyseerd moet worden. Deze heldin nam een risico met haar eigen gezondheid “zodat we er alle vier beter van zouden worden”.

door Joep Derksen

Jeroen en Lauraine zijn sinds 1995 bij elkaar en wonen al jaren in Voorhout. Al negentienjarige leeftijd was bij Jeroen de erfelijke ziekte “familiaire cystenieren” ontdekt, wat inhield dat zijn nieren langzaam maar zeker achteruit zouden gaan. Nog vele jaren kon Jeroen, die in februari zijn 39ste verjaardag vierde, redelijk normaal leven. Wel was hij veel sneller vermoeid dan andere mensen, wat het ondernemen van allerlei activiteiten toch enigszins bemoeilijkte.

Vorig jaar kwam echter het nieuws dat de overcapaciteit van Jeroen’s nieren gedaald was naar 15%, zodat het moment was gekomen om op zoek te gaan naar een levende donor, die haar of zijn nier wilde afstaan. Een ontvangen nier van een levend iemand heeft namelijk een veel grotere kans om aan te slaan bij degene die dit orgaan ontvangt. Twee mensen stelden zich beschikbaar: Jeroen’s vader en Lauraine. Helaas kon zijn vader Jeroen niet helpen omdat hij prostaatkanker bleek te hebben. Lauraine (37) vertelde: “Nadat ik de beslissing had genomen om donor te worden, heb ik ook geen moment meer getwijfeld. Jeroen is de vader van mijn kinderen en we willen samen met hem verder!”

Onder druk

Lauraine had dezelfde bloedgroep als Jeroen en ook haar weefsel kwam overeen: “Ik werd onderworpen aan een heel scala van onderzoeken: hoe was mijn gezondheid? Passen de nieren? Foto’s werden gemaakt van mijn hart en longen en ook kreeg ik een MRA scan. We werden beiden psychologisch begeleid door het LUMC, waarbij nadrukkelijk gecontroleerd werd of ik niet op de een of andere manier onder druk gezet werd om een nier af te staan. Maar daar was totaal geen sprake van!”, zegt ze terwijl ze Jeroen liefdevol aankijkt.

Op 21 februari vond de operatie plaats, waarbij Lauraine’s rechternier in Jeroen’s lichaam werd geplaatst. Jeroen merkte direct dat het helemaal goed zat: “Toen ik wakker werd zei ik gelijk: “Hij werkt!”. Ik had het niet meer koud, voelde geen kramp en had geen jeuk; kwalen waar ik vaak last van had. Ik merkte gelijk dat het anders was en heb nu veel energie in het hoofd. Mijn lichaam moet weliswaar nog veel energie opbouwen maar door veel te gaan fitnessen hoop ik weer conditie te kunnen opbouwen.”

Voor Lauraine verliep het herstel wat lastiger: “Mijn lichaam moet zich namelijk instellen op een leven zonder rechternier. Gemiddeld hebben mensen zo’n 3 maanden nodig om te herstellen, maar het kan ook langer duren. Maar ik ga zeker weer fulltime werken!” zegt ze gedreven.

Geluk

De operatie is succesvol verlopen, maar hoe zou Lauraine hebben gereageerd bij een negatief resultaat? “Dan wist ik voor mezelf dat ik in ieder geval alles had geprobeerd”, antwoordt ze rustig. Hoe voelen ze zich nu alles achter de rug is? Lauraine: “Dat onze nieren matchten, was puur geluk en ik vind het een prettig idee dat ik dit heb kunnen doen.” Jeroen vult aan: “Ik wil nu veel meer dingen doen en begin met meer huishoudelijke taken op me te nemen. Koken vind ik leuk en de vaatwasmachine inruimen doe ik met groot plezier.”

Heeft deze stap in hun leven hun relatie ook veranderd? Toch wel, zo bekent Jeroen: “Mijn houding ten opzichte van Lauraine is wel iets anders. Bij onenigheid denk ik bij mezelf: “Het is eigenlijk niet belangrijk”. Ik kan nu meer relativeren.” Lauraine kijkt Jeroen op dat moment verwachtingsvol aan. Jeroen vangt de blik op en zegt snel: “Dat gevoel gaat ongetwijfeld slijten!”

Rennen en vliegen

Het laatste woord is aan Lauraine: “We zijn ontzettend blij met de kleine dingen die we hebben. Het is goed te realiseren wat echt belangrijk is en niet alleen maar te rennen en te vliegen.” Ze voegt hier aan toe: “Ik hoop dat mensen die dit verhaal lezen ook willen overwegen donor te worden. De wachtlijst voor 1.088 nierdialysepatiënten voor een donornier bedraagt vier jaar. Jaarlijks stellen maar zo’n 200 levende donoren zich beschikbaar, op een bevolking van 16 miljoen mensen. Natuurlijk hoef je niet donor te worden, daarover moet iedereen zelf beslissen. Maar overweeg in ieder geval om te doneren na het overlijden, want met jouw dood kun je andere mensen het leven redden.” Ze is even stil en besluit: “Je kunt tijdens je leven natuurlijk altijd bloed afstaan, want ook hier red je mensenlevens mee.”

Na alle vreugde rond de geslaagde operatie moesten Jeroen en Lauraine uiteindelijk toch weer een grote tegenslag verwerken. Jeroen’s vader overleefde de strijd tegen de kanker niet en is vorige week naar zijn laatste rustplaats gebracht. Voor meer informatie: www.nierstichting.nl.

De Bokken brengen fruitmanden en bloemen naar zieken

2007-08-22T07:16:00.000+02:00

Voorhout – Dat carnaval niet alleen draait om leut, drinken en feesten, bewijzen de Bokken, want zo’n 250 zieken, families die persoonlijke drama’s hebben meegemaakt en sociaal geïsoleerden kregen persoonlijk een fruitmand en een bosje bloemen overhandigd door leden van C.V. de Bokken. Het is ontluisterend te merken hoeveel stil leed verscholen gaat achter de deuren in het Bokkendorp.

door Joep Derksen

Op een van de tien auto’s die afgelopen zondag de mensen bezochten die een steuntje in de rug kunnen gebruiken zitten Plony en Rob. Samen met Wil Homan heeft Plony van Leeuwen de lijsten van mensen samengesteld die een attent gebaar overhandigd krijgen. Niet minder dan 13 adressen door heel Voorhout staan op de lijst en hoewel het emotioneel soms zwaar kan zijn, kijkt Plony toch altijd weer uit naar deze bezoekjes: “Van nature ben ik betrokken bij de mensen en het is leuk om bij hen langs te gaan.” Een andere vrijwilliger, Henk, vult aan: “Je brengt niet alleen een fruitmand, maar kunt de naasten soms ook troosten of bemoedigende woorden influisteren.”

Rob vertrekt met zijn auto volgeladen met bloemen en fruit. Het eerste adres is aan de Leidschevaart en de ontvangster op leeftijd is helemaal beduusd van dit presentje. “Goh, da’s de eerste keer dat ik een fruitmand krijg.” Plony antwoordt ad rem: “Eens moet de eerste keer zijn!” Bij het volgende adres doet een man met twee loopstokken de deur open. Hij en zijn vrouw die niet goed te pas is, zaten al te wachten op het jaarlijkse bezoek.

In het derde huis dat bezocht werd, was niemand thuis, dus deze mensen kregen een dag later het presentje. Op naar het volgende adres, een kranige 87-jaar oude dame, die misschien niet alles meer goed kan verstaan, maar haar ontgaat weinig. Ze wilde wel even weten hoe die drie mensen precies heetten die in haar huis kwamen, en van welke familie ze waren!

Tranen

De echtgenote van de man die last had van reuma was tot tranen toe geroerd bij de komst van Plony en Rob. De eerste reactie van de man was: “Ik had liever dat ik bij jullie op bezoek kon, want dat zou betekenen dat er met mij niets aan de hand was.” Het contrast met het volgende adres kon moeilijk groter zijn, want daar was het een gezellige boel, waar de gestebrengers niet alleen koffie, maar ook een kop dampende soep werd aangeboden. Hun overbuurvrouw, waar Rob en Plony vervolgens langsgingen, had pas geleden vernomen dat ze vanwege kanker een chemokuur krijgt. Op zo’n dag krijg je verhalen te horen die diep ontroerend zijn. Plony: “Aan het eind van de dag moet je je emoties wel weten te verwerken. Gelukkig kan ik dat goed.”

Nog vele huizen met groot en iets minder groot leed volgden en de Bokken bewezen nog maar eens een keer overduidelijk een ware steunpilaar van de Voorhoutse gemeenschap te zijn!

'Stunt’ Noortukkers brengt mensen niet aan het lachen

2007-08-22T07:13:00.000+02:00

Noordwijk – Het blijft lachen met die Noortukkers. In een doorzichtige poging om mee te liften op het succes van X-factor benaderde deze carnavalsvereniging de pers met de mededeling dat afgelopen zondag een voorronde van dit zangprogramma zou plaatsvinden.

Marion Kuijper schrijft in haar persbericht: ‘Jarenlang was het traditie om tijdens de carnavalsdagen een stunt te bedenken en dit jaar is weer een stunt van stal gehaald. Kosten noch moeite zijn gespaard om dit tot een succes te maken.’

Nou vallen de kosten van een email sturen naar de verschillende media nog wel mee en de ‘stunt’ was ook geen doorslaand succes. Slechts vier mensen meldden zich aan voor de ‘X-faktor auditie’ in De Bob aan de Grent. Nadat Prins Lacus was binnengekomen en had uitgelegd dat het een stunt betrof, ging eenieder zijn eigen weg en over tot de orde van de dag. Van lieverlee werd er maar karaokemuziek opgezet.

Ook de prins en zijn gevolg waren snel vertrokken, zodat niemand de bezoekers opving die speciaal voor dit evenement naar De Bob waren gekomen en teleurgesteld werden door dit activiteitje van de Noortukkers.

Het is weer lente!

2007-08-22T07:08:00.000+02:00

Voorhout - Voorzichtig sieren de eerste bloemen het landschap. De Boerhaavetuin begint er ook alweer fleurig bij te staan, met tientallen bloemen die de kopjes opsteken. Hoezo broeikasprobleem? Wat is het probleem om te genieten van Moeder Natuur? De lente komt er alweer aan, en na de winter die toch minimaal een dag heeft geduurd, werd het ook hoog tijd!

Adamas Inloophuis: een haven van rust voor mensen geconfronteerd met kanker

2007-08-22T07:06:00.000+02:00

Nieuw Vennep – Als journalist heb je het privilege om soms, heel soms, in aanraking te komen met iets heel bijzonders. Het Adamas Inloophuis valt onder deze categorie. Kinderen en volwassenen die op de een of andere manier met de ziekte kanker te maken hebben, kunnen zomaar binnen lopen. Je hoeft geen afspraak te maken, maar kunt gewoon met iemand spreken, of juist niet, want je kunt ook naar de stiltekamer gaan, waar niet over kanker gesproken mag worden. Donderdag 14 februari was de openingsdag van het Adamas Inloophuis.

Door Joep Derksen

Een van de initiatiefnemers is Lisserbroeker Lily Nieuwenhuizen, zelf een voormalig kankerpatiënte. Samen met medecoördinatoren Cees Dercksen en José Kortekaas, 24 vrijwilligers en de hulp en ondersteuning van de gemeente Haarlemmermeer en veel sponsors heeft zij het inloophuis in iets meer dan een jaar opgezet. Zelf is ze helemaal beduusd van alle spontane reacties en blijken van hulp die de betrokkenen hebben ontvangen. ‘De gemeente Haarlemmermeer heeft de startsubsidie geregeld en ook Achmea en het VSB-fonds hebben een steentje bijgedragen. Alle meubelen in het inloophuis zijn geschonken door de bedrijven van Woonboulevard Cruqius. Ook schilders, tuiniers en bouwmedewerkers verrichtten gratis hun diensten. Daar krijg ik het nog steeds koud van!

Adamas is een combinatie van een inloophuis, waar ook psychische begeleiding mogelijk is. Een unieke plek in de regio’s Haarlemmermeer, Duin- en Bollenstreek en Kennemerland. Eigenlijk is het onvoorstelbaar dat een dergelijk initiatief pas nu van de grond is gekomen, want een op de drie mensen kent iemand die de strijd met kanker gevochten heeft.

Continuïteit

Lily: ‘Mensen met kanker en hun naasten kunnen hier altijd binnenkomen, maar ook mensen die gewoon wat algemene informatie willen. Voor iedereen hebben we een luisterend oor en we werken behoeftegericht. We vragen de mensen: wat zou je willen?’

Ook zijn therapeuten aanwezig, die kunnen helpen met praktische problemen die ontstaan nadat iemand komt te overlijden. Een man die moet leren koken bijvoorbeeld, omdat zijn vrouw dat altijd voor hem gedaan had, of een vrouw die plotseling alle financiële zaken zelf moet regelen.

Het Adamas Inloophuis is een project dat in ieder geval twee jaar zal duren, maar daar mag het absoluut niet bij blijven, vindt ook Lily: ‘Mensen die kanker hebben en genezen worden verklaard door het ziekenhuis vallen in een gat. Dat weet ik zeker, want het is mij ook overkomen. Je lichaam is dan misschien hersteld, maar het psychische deel heeft absoluut hulp nodig. Mijn allerliefste wens is dat de continuïteit van Adamas gewaarborgd wordt. Dat we echt een plek kunnen zijn waar mensen kunnen helen en hun eigen weg kunnen vinden.’

In het huis zelf kunnen creatieve workshops gevolgd worden of yoga beoefend worden. Kinderen kunnen onder meer streetdancen, koken, naar een poppenspel kijken, djembé spelen, bezig zijn met make-up, schilderen of simpelweg een film kijken.

Voor meer informatie: www.adamas-inloophuis.nl. Adamas kan sponsors en vrijwilligers goed gebruiken. Telefoonnummer: 0252 680 233.

Regionale uitvaart-toptien

2007-08-22T07:03:00.000+02:00

Streek – In de afgelopen tijd zijn weer veel lijsten en lijstjes de revue gepasseerd. Het verscheiden van 2006 herinnert de mensen ook weer aan het tijdelijke van het bestaan. Vandaar dat contact is opgenomen met meerdere uitvaartverenigingen om de regionale uitvaart top tien te weten te komen. Hieronder volgt een lijst van de in de Duin- en Bollenstreek meest gedraaide nummers tijdens begrafenissen en crematies.

Uit het onderzoek bleek dat er lokaal behoorlijk wat verschillen bestaan. Zo worden in Katwijk veel nummers gevraagd van onder meer Piet Veerman (Sailing home) en Guus Meeuwis (Haven in zicht). Daarnaast is in deze vissersplaats Christelijke muziek het meest gevraagd. In 80% van de uitvaartdiensten komt een of meerdere van deze gezangen voor:

- Neem Heer mijn beide handen en leid uw kind (Gezang 232)
- Veilig in Jezus’ armen (Johannes de Heerbundel 523)
- Wat de toekomst brengen moge mij geleidt des Heren hand (Gezang 300)

De onderstaande lijst is samengesteld met dank aan Dodenzorg Lisse, Sint Barbara, Noordwijk, Uitvaartverzorging Uitendaal, Haarlem, Teylingen Uitvaartonderneming, Voorhout en Pastor M. van de Woude-Naujoks.

Top 10:

1. Religieuze (achtergrond)muziek
2. Andrea Boccelli & Sarah Brightman, Time to say goodbye
3. Verschillende uitvoeringen, Ave Maria
4. Marco Borsato, Het water
5. Vivaldi, Vier jaargetijden
6. Andre Hazes, De vlieger
7. Frans Bauer, Trein naar niemandsland
8. Mozart, Verschillende stukken
9. John Newton, Amazing grace / Mieke Telkamp, Waarheen, waarvoor
10. James Last, Verschillende stukken

Plannen aanpak Oosthoutpark vinden instemming omwonenden

2007-08-22T06:57:00.000+02:00

Hangjongeren en honden blijven gemoederen verhitten

Voorhout – De gemoederen liepen hoog op tijdens de informatieavond over de reconstructie van het Oosthoutpark, vorige week maandag. De ontwerpplannen zelf werden door de 30 aanwezigen met enthousiasme ontvangen, maar een discussie over het hondenuitlaatbeleid en hangjongeren deed wethouder Homan rood aanlopen.

door Joep Derksen

Het begon allemaal nog rustig. Klaas Kiekebos van het bureau Donker gaf een presentatie hoe het park zo ingericht gaat worden, zodat het aantrekkelijk is voor alle inwoners van Voorhout. Natuurspeelplekken voor de jeugd, sport- en spelgelegenheden voor de tieners en open natuur waarin het goed toeven is voor volwassenen. Na dertig jaar van weinig onderhoudsactiviteiten aan het bestaande park wordt de situatie binnen enkele maanden hard aangepakt. Homan: ‘Het park dat er nu ligt, is niet ideaal. Het is zelfs onplezierig om er te verblijven. Ons doel is een mooi, interessant park te hebben waar je ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds met veel plezier kunt verblijven.’

Sociale controle

De wens voor een natuurspeeltuin werd in 2005 al geuit door de Voorhoutse jeugd en de gemeenteraad heeft geluisterd. Kiekebos vertelde welke veranderingen er gaan komen in het anderhalf hectare grote park: ‘Door het verwijderen van heesterbeplanting komen er grote, open ruimtes, wat de sociale controle versterkt. Ook door het aanleggen van open water van zo’n 40 cm hoog wordt de ecologie in een groter geheel ingebed. Midden in het water liggen eilandjes, die verbonden worden door rotsen en palenbruggetjes. Op het grootste eiland komt een ruïne van klinkers en deze is bereikbaar met een trekvlot.’

Hij vervolgt: ‘Grote delen van het park zijn vanaf de Kalmoeshof goed zichtbaar. Er komt een hoofdpad rondom het hele park waar mensen kunnen wandelen en kinderen kunnen skeeleren en met kleine fietsjes kunnen rijden. Er komt een vissteiger, een kabelbaan die over het water heengaat wordt aangelegd, maar ook een boomstammenlabyrint, klim/klautertoestellen, picknickbanken, taludglijbanen en kruipbuizen. De oudere jeugd kan zich vermaken op en rond het basketbalveld, waar ze ook met hun fietsen en brommers kunnen komen. Het wordt onmogelijk om met deze vervoersmiddelen in het centrale gedeelte van het park te komen. Maar er blijft voldoende gelegenheid voor de kinderen om op het gras in het park te voetballen. Naast het basketbalveld komt een kinderdagverblijf.’ Kiekebos besluit: ‘Aan de randen van het park is er de mogelijkheid om honden aangelijnd uit te laten.’

Vet cool

De toehoorders, meest omwonenden van het park, waren enthousiast over de wijze waarop de groenlocatie wordt aangepakt, of zoals een moeder het zei: ‘Namens mijn kinderen wil ik zeggen dat dit een vet cool plan is!’ Wel waren er wat zorgen over het open water. ‘Daar kunnen kleine kinderen in vallen!’ Iemand anders had nog een probleem: ‘Dit wordt wel erg mooi, maar betekent dit dan dat het een regionale aantrekkingskracht krijgt? Waar moeten dan de auto’s parkeren?’ De wethouder antwoordde hierop: ‘Het park heeft een duidelijke functie voor de wijk. Mensen kunnen er naartoe wandelen en fietsen. Het is niet de bedoeling dat mensen uit Sassenheim naar het park komen; het moet geen massatoerisme worden.’

Een van de grootste discussiepunten was de hondenuitlaatplek, die in twee zones aan de rand van het park zal komen. De bewoners van de Waterlelieweg wilden deze looproute niet bij hen voor de deur en de mensen in de Kalmoeshof zagen het uitzicht op honden die hun behoefte doen ook niet zitten. Dit ergerde een hondenbezitter: ‘Ik betaal hondenbelasting, maar wij hondenbezitters worden weer in het verdomhoekje geschopt.’

Hangjongeren

Een andere bezoeker uitte zijn bezwaren over de hangjongeren: ‘Die verblijven tot diep in de nacht in het park. Ik vind bierflesjes en wietresten en als de politie dan eindelijk komt is de jeugd verdwenen, of hebben ze de flesjes verstopt. Het zijn dan wel ‘onze’ kinderen en je moet ze de ruimte geven, maar ’s nachts gooien ze mijn vuilnisbak om. Ik belde de wijkagent en die zei dat hij alleen van 09:00 tot 17:00 werkt.’ Homan antwoordde: ‘Ik kan het me niet voorstellen dat een overheidsdienaar dit heeft gezegd, maar het zou onacceptabel zijn. Ik geef u mijn mobiele nummer zodat u kunt aangeven wanneer dit weer gebeurt.’ Dit leidde tot scepsis uit de zaal: ‘Er wordt toch niets gedaan. Al jaren niet!’ De wethouder schoot uit zijn slof: ‘U mag mij zeven dagen in de week bellen op 06 5383 0223: u kunt dit nummer straks in de krant lezen. Maar als u mij een keer onterecht belt, dan bent u aan de beurt!’

Over enkele weken ligt het definitieve ontwerp ter inzage. De werkzaamheden voor het park zelf moeten april afgerond zijn.

‘Uiteindelijk gaat dat inhoudsloze gebeuren en dat overmatige drankgebruik je tegenstaan’

2007-08-22T06:51:00.000+02:00

Op pad met politie Lisse tijdens uitgaansavond

Lisse – Er wordt nogal wat afgemopperd in onze samenleving. Favoriet gespreksonderwerp tijdens verjaardagen is de vermeende ‘bonnenjacht’ van de politie en de gedachte dat de hermandad niet de overlast en criminaliteit aanpakt. Ook in Lisse is het geklaag over uitgaansoverlast niet van de lucht. ‘Wat doet de politie hiertegen?’ wordt vaak gevraagd. Het Witte Weekblad ging afgelopen zaterdagavond op pad met Roland van Amerom, wijkagent en Igor Buijck, politievrijwilliger, om zelf te zien hoe de politie optreedt tijdens uitgaansavonden. Het werd een lange nacht…

Joep Derksen

Om 12 uur ’s nachts zaten vier agenten in het politiebureau bij elkaar om de aankomende activiteiten door te nemen. Net als op iedere uitgaansavond worden voornamelijk de Kanaalstraat, Kapelstraat en Grachtweg in de gaten gehouden. Ook houdt de politie de 12 hangplekken extra in de gaten en kijkt of de horeca de sluitingstijden goed aanhoudt. Op allerlei uitingen van geluidsoverlast zullen de agenten direct reageren. Na de sluiting van de uitgaansgelegenheden, om twee uur ’s nachts, komt veel jeugd van de Heereweg en de Schoolstraat richting dit uitgaansgebied in het centrum wat ook weer voor onrust en opstootjes kan zorgen. ‘Dat is ook weer een moment waarop de politie extra alert is’, zo vertelt Van Amerom.

Kort voor enen rijden Buijck en Van Amerom richting het centrum van Lisse, waar het politiebusje al snel door rondhangende groepen jongeren rijdt. Plots stopt Buijck abrupt en springt van Amerom uit de wagen. Hij loopt op een groepje 16-jarigen af en vraagt een puber of hij een flesje bier in de handen heeft. De jongen ontkent stellig, maar moet uiteindelijk toegeven dat hij in zijn hand achter zijn rug toch deze alcoholische versnapering verstopt heeft. Alcohol op de openbare weg nuttigen is strafbaar en de poging om de politie op het verkeerde spoor te zetten, komt de tiener op een boete van 50 euro te staan. De jongen ondergaat het gelaten.

Hangjongeren

De twee agenten krijgen een oproep om naar het bruggetje bij Lisserbroek te gaan, waar hangjongeren overlast veroorzaken. Aangekomen op de plek des onheils zitten vier tieners aan het water en ogenschijnlijk filosofisch te mijmeren. Ze hebben allen hun identiteitsbewijs bij zich en een overtreding kan niet geconstateerd worden, zodat Van Amerom en Buijck weer in de auto stappen. Maar niet voordat de vier dringend geadviseerd werd om Lisse achter zich te laten en richting huis te gaan.

Verder gaat het weer naar de volgende stop: een discotheek waar het hoogtepunt overduidelijk geweest is. Enkele tientallen jongeren bevinden zich nog op de tweede verdieping. Onmiddellijk als de agenten hun gezicht laten zien, stapt een licht beschonken jeugdige op Van Amerom af om te zeggen dat de agent een ‘toffe gozer is’ en dat hij zijn leven heeft gebeterd. Weer een andere puber, met een kettinkje, oorbellen en een wazige blik, komt naar Buijck met een lege bierpul in de hand. Hij wil de agent informeren dat hij onschuldig was aan het feit waarvoor hij twee weken geleden werd opgepakt. Buijck hoort het vriendelijk aan en de jongen verlaat met zijn vrienden het etablissement.

Terug bij de Kapelstraat staat er een groep jeugdigen luid de gebeurtenissen van de afgelopen nacht te bediscussiëren, onderwijl ongetwijfeld de buurtbewoners hierbij wakker houdend. De agenten verzoeken de kids vriendelijk door te lopen, maar niet iedereen wil luisteren: ‘Maar meneer, mijn fiets zit aan een andere fiets vast.’ Van dit soort smoesjes willen de agenten niets horen: ‘Doorlopen!’ Nog geeft de tiener het niet op: ‘Nog even wachten, hoor.’ ‘Opzouten nu!’ dreigt Van Amerom. ‘Maar meneer…’ Verder komt de hardleerse jongen niet. Hij krijgt een bekeuring voor het niet luisteren naar de opvolgingen van de politie. Dat werkt, want na ontvangst van het bonnetje vertrekt hij gedwee met zijn vrienden huiswaarts. De volgende dag zal hij twee katers moeten verwerken.

Vechtpartij

De portofoon gaat af: in de 1ste Havendwarsstraat is een vechtpartij gaande. Het slachtoffer laat een bebloede lip zien aan de agenten en noemt de naam van de persoon die hem dit heeft aangedaan. In eerste instantie is de dader niet te vinden, maar later in de nacht meldt de jongen die geslagen heeft zich zelf bij het politiebusje. Als het slachtoffer officieel een aanklacht indient, zal dit incident voor hem een vervolg krijgen. Maar deze nacht krijgt de jongen het advies om met de jongen waar hij onenigheid mee had te praten, om er samen uit te komen.

De volgende halte is jongerencentrum Magnifiosi, waar een alternatieve middentwintiger de agenten hooghartig staat op te wachten. Een psychologisch kijkspel tussen de bebaarde, met kettingen behangen man en Van Amerom begint, met het voorspelbare eindresultaat. De man druipt af, in zijn kielzog vele jaren jongere pubers meenemend.

Terug bij de Kapelstraat wordt het politiebusje staande gehouden door een uitbater van een etablissement die heetgebakerd roept: ‘Waar waren jullie nou!? Voor mijn tent waren twee groepen jongeren die niet in mijn zaak zijn geweest aan het vechten. Mijn uitsmijters hebben de zaak opgelost, maar jullie waren in geen velden of wegen te bekennen. Er staat daar een hele club die weer zo los kan gaan: ga daar effe kijken!’ Van Amerom laat de man afkoelen en vertelt achteraf: ‘Zo gaat dat. Je komt een aantal keren langsrijden en dan hebben ze het gevoel dat je hen controleert op het te lang open blijven. Maar wanneer er ongeregeldheden uitbreekt, willen ze je wel in de buurt hebben.’

De vechtpartij zelf ging tussen groepen Hillegommers en Lissers. Een van de grootste raddraaiers werd eruit gehaald en in het politiebusje geduwd. Buijck reed de auto weg uit het centrum, terwijl Van Amerom een gesprek voerde met de tiener en hem vroeg waarom hij zich zo opstelde. ‘We moeten de reputatie van Hillegom hooghouden, want dat doen we al dertig jaar!’ zei de achttienjarige. Zijn eigen gedrag verexcuseerde hij met het feit dat hij ADHD had. ‘Ze noemen me dan ook pillen. Niet omdat ik drugs slik, maar om mijn ADHD te beheersen.’ Vervolgens vertelt hij in een minuut zijn levensverhaal: ‘Ik ben een typisch voorbeeld van een hangjongere, heb op duizenden internaten gezeten, ben in de jeugdgevangenis gekomen en heb een shitjeugd gehad.’ Hij komt er genadig van af en wordt met een waarschuwing aan de rand van Lisse gezet.

Inhoudsloos

En zo gaat het tot vier uur in de nacht door. Brallende jongeren, met name de jongens, gaan tegen de agenten aanhangen en proberen allemaal de lolligste te zijn. Intellectuele conversaties zijn ver te zoeken. Buijck vertelt: ‘Uiteindelijk gaat dat inhoudsloze gebeuren en dat overmatige drankgebruik je wel tegenstaan. Wat dat betreft maakt de politie te weinig gebruik van de mogelijkheden die de Algemene Politie Verordening (APV) ons biedt.’ Het wordt al snel duidelijk wat Buijck bedoelt, want even later staan de agenten weer in de Kapelstraat om een nieuwe groep beschonken feestgangers te manen door te lopen naar huis. De jeugd loopt 30 meter verder en staat dan weer stil om de luide gesprekken te vervolgen. ‘Nu merk je dat we te weinig menskracht hebben’, legt Buijck uit. ‘Met een aantal agenten meer kun je die jongens sneller laten doorlopen. Wat dat betreft ben ik een voorstander om veel sneller het bonnenboekje te pakken: wie niet luisteren wil en blijft staan, moet maar voelen!’

En dit was nog een rustige avond, zo vertellen de twee agenten. Ze maken van de gelegenheid gebruik om te vertellen wat ze graag zouden willen zien. ‘Hopelijk zal de jeugd erkennen dat drank zoveel kapot maakt en zorgt voor al dat onzinnige gedrag. Met wat meer respect voor ons agenten, kan veel overlast voorkomen worden.’ Een eventuele verruiming van de sluitingstijden van de uitgaansgelegenheden zien de agenten wel zitten: dan komt die jeugd niet allemaal op hetzelfde moment naar buiten. Als je de regel vasthoudt, dat de mensen voor 01:00 uur binnen moeten zijn en ze vervolgens zo lang mogen blijven als ze willen, zal dat een hoop overlast schelen, want de jeugd gaat dan verspreidt over de nacht naar hun eigen bed.’ Aangekomen bij het politiebureau staat de twee harde werkers nog minimaal een uur werk te wachten: ‘Alle binnengekomen meldingen moeten we in het systeem zetten, waarna wij of onze collega’s maandag er nog eventuele follow-up aan geven.’

Teijlingen staat weer op de kaart

2007-08-22T06:47:00.000+02:00

Teijlingen – Een zeer kleine stap voor de mensheid, maar een grote sprong voor alle Teijlingers, inderdaad: met een lange ij. Het oude plaatsnaambord, waarbij het eeuwenoude buurtschap verkeerd werd aangeduid met “Teylingen”, is verdwenen. Fier staat de oude naam weer de winterstormen te weerstaan. Je blijft Teijlinger in hart en nieren of niet…

Teijlingen is weg, leve Teylingen?!

2007-08-22T06:44:00.000+02:00

Teylingen – Ons aller woonplaats bestaat uit de kernen Warmond, Sassenheim, Voorhout en... Teijlingen. Teijlingen is het buurtschap waar de Ruïne van Teylingen gevestigd is. De drie andere kernen hebben eerder dit jaar keurige nieuwe borden gekregen met ‘Warmond / Sassenheim / Voorhout, gemeente Teylingen’ erop. Maar dit geldt niet voor het honderden jaren oude buurtschap. De naam Teijlingen is verdwenen en vervangen voor Teylingen. Foutje of een voorbode van wat de andere dorpen kunnen verwachten?

‘Een dag als vandaag is best emotioneel’

2007-08-22T06:40:00.000+02:00

Bewoners St Jeroen verhuizen naar Noordwijkerhout

Noordwijk – Na je 65ste genieten van je oude dag, is het credo. Maar vorige week viel er weinig te genieten door de bewoners van Zorgcentrum St Jeroen. Verspreid over drie dagen werden de bewoners, met een gemiddelde leeftijd van 92 jaar, met taxibusjes verhuisd naar hun nieuwe onderkomen aan de Schippersvaartweg in Noordwijkerhout. Twee jaar zullen ze daar verblijven en alle bewoners hopen dan bij leven en welzijn weer terug te mogen keren in hun oude, dan gerenoveerde, kamertje.

Het is woensdagochtend en de laatste dag van de verhuizingsoperatie. Burgemeester Groen is met het zijn wethouders naar de ontbijtzaal gekomen om de bewoners een hart onder de riem te steken. Groen: ‘Dit is een ingrijpende gebeurtenis voor de mensen zelf, maar ook de gemeente. Wij zien deze bewoners in de herfst van hun leven echt als inwoners van Noordwijk en leven met hen mee. Daarom is het voltallige college naar St Jeroen gekomen om de bewoners uit te zwaaien, want een dag als vandaag is best emotioneel.’

Wat de burgemeester betreft kan de verbouwing direct na de verhuizing beginnen, want alle vergunningen zijn geregeld. ‘De huidige woonvorm is niet meer acceptabel, want het toilet, wonen en slapen moet in dezelfde ruimte gebeuren. Uiteindelijk zullen de veranderingen een verademing voor de mensen zelf zijn.’

Ramp

De heer Van der Zalm (78) deelt deze mening niet. ‘Dit is een ramp; ik heb hier zo veel jaren gewoond en het verhuizen valt niet mee. Mijn eigen kamer heb ik niet mogen uitkiezen, je moet er gewoon maar het beste van hopen. En zo dadelijk moeten we met z’n allen in de bus.’ Mevrouw Olijerhoek (94) ziet het wat positiever in: ‘Ik heb er niet veel moeite mee. Mijn man van 100 heeft twee keer op sterven gelegen en ik ben blij dat we nog allebei leven. Volgend jaar hopen we ons 75-jarig huwelijk te vieren, dus alle drukte vandaag kan ik wel hebben.’

Ook mevrouw Dusseldorp ziet niet op tegen wat er gebeuren gaat: ‘Ik ga terug naar mijn roots, want ik ben geboren en getogen in Noordwijkerhout. Het is nu eenmaal zo dat dit gebeuren gaat. Ik leef nog en geniet van de dingen. Onlangs heb ik een kleindochter van 21 jaar verloren en zo’n verhuizing valt dan in het niet. Het belangrijkste is, dat onze verzorging goed is: daar ben ik blij mee.’

Op schema

Terwijl de bewoners hun laatste ochtendmaal in de St Jeroen nuttigen, zit een groot deel van het verzorgend personeel in een kamertje bij elkaar. De verhuizing zelf ligt op schema, zo vertellen ze: ‘Er zijn namelijk niet zoveel spulletjes op de kamer’, zegt een van hen. Blijkbaar een goede grap, want de dames lachen hard. Ans Weenink, Manager, legt uit: ‘De huidige kamertjes zijn heel erg klein en over twee jaar zal de situatie voor de bewoners sterk verbeterd zijn. De bewoners hebben hun kamers in de tussenliggende periode niet zelf kunnen uitzoeken, maar wij hebben gekeken wie met wie omgaat en daar het kamerbeleid op aangepast. Dit hebben we met veel zorg gedaan en iedereen was tevreden.’ Ze vult aan: ‘De nieuwe woonverblijven hebben grotere badkamers en stuk voor stuk een eigen balkonnetje. Het is daar heel gezellig; klein en knus.’

Rollatorfile

Ondertussen maken de bewoners, waarvan de oudsten 100, 102 en 103 jaar zijn, zich gereed om in de taxibusjes te stappen. In een file van rollators lopen de ultrasenioren door de gang, waar de persoonlijke bezittingen hoog opgestapeld zijn. Een van de verzorgers kijkt het aan en zegt: ‘Voor sommige mensen is het toch dramatisch; na 12 jaar moeten ze weg naar een andere gemeente. Hier zitten ze nog in het centrum en kunnen zelf wat boodschappen doen. In Noordwijkerhout zal dat anders zijn. Ook de familie die nu vaak snel een kwartiertje langs komt, zal dat in de toekomst wat minder frequent doen vanwege de grotere afstand. De verhuizing is zo vaak uitgesteld, dat je op een gegeven moment verwacht dat het weer wordt afgeblazen. Ik krijg er toch een kikker van in mijn keel.’

Op 30 december houdt St Jeroen een rommelmarkt in het eigen gebouw: de opbrengsten komen ten goede aan de verzorging van de bewoners. De interne sloop en wederopbouw van het pand start in januari. Tot die tijd zal het pand bewoond worden door een antikraakgroep, om vandalisme tegen te gaan. De bewoners van de aanleunwoningen blijven tot hun vreugde in hun eigen appartement wonen.

Buiten loopt mevrouw Olijerhoek achter haar rollator richting de gereedstaande bus. Met een brok in de keel verzucht ze, ‘Och jé’.

Cabaretoptreden tijdens presentatie cultuurnota verhit gemoederen

2007-08-22T06:37:00.000+02:00

SGP/ChristenUnie: ‘Het was een Lisse-onwaardig optreden’

Lisse – Als onderdeel van de presentatie van de cultuurnota van wethouder Adri de Roon, gaf caberetgroep ‘De Knoopsgchatjes’ een optreden. Bert van Santen en Marius Nieuwenhuis van de SGP/ChristenUnie waren ook aanwezig en zeer ontstemd over de wijze waarop dit optreden vorm werd gegeven, zo verklaart de fractievoorzitter Nieuwenhuis.

Joep Derksen

Hij legt uit: ‘De inhoud van dit optreden was voor onze fractie schokkend. Met name vanwege het herhaald onteren van Gods naam was het geheel voor ons, maar wellicht ook voor anderen, bijzonder aanstootgevend. Ook het feit dat in adventstijd gespot wordt met Jezus deed ons zeer. Verder was het geheel van een zeer onsmakelijk sexistisch-erotisch niveau, mede door het herhaald gebruik van ordinaire schuttingtaal.’

Nieuwenhuis besluit: ‘Het was kortom een Lisse-onwaardig optreden. Een optreden wat, niet alleen door onze fractie, maar ook door vele anderen niet wordt gewaardeerd en om die reden niet passend is in onze gemeente. Met name het feit dat dit optreden plaatsvond tijdens een presentatie van de wethouder Culturele Zaken, willen wij in de komende raadsvergadering vragen stellen aan het college om de verzekering te krijgen dat in de toekomst alles in het werk gesteld zal worden om dergelijke optredens te voorkomen.

In een eerste reactie direct na het optreden van de Knoopsgchatjes liet wethouder Adri de Roon weten ook verrast te zijn door de vorm van het optreden. Hij was niet van tevoren geïnformeerd over de inhoud van de voorstelling.

Emoties

In een reactie verklaart Marja Olckers van de Knoopsgchatjes: ‘Op 13 december hebben wij tijdens de presentatie van de Cultuurnota een kort optreden verzorgd in het gemeentehuis van Lisse. We hebben een selectie gemaakt uit ons brede repertoire en gekozen voor een mix van zang en cabaret. Een aantal nummers die op de een of andere manier aan zouden kunnen sluiten bij het onderwerp hebben we uitgekozen, zoals het gaan doen van een cursus, mooi willen zijn, de liefde en een alternatieve manier van boodschappen doen. Het optreden hebben we afgesloten met een lied in kerstsfeer en met ons repertoire proberen we emoties los te maken bij ons publiek.’

Olckers vervolgt: ‘Blijkbaar is dat gelukt, al is het niet de emotie waarnaar wij op zoek zijn. Op de twee mensen na, die weggelopen zijn bij het een na laatste nummer, vonden de aanwezigen het optreden (quote) ‘Erg leuk en grappig’ en ‘een frisse spannende wind”. Wat de een schuttingtaal en onsmakelijk vindt, vindt de ander leuk en spannend.’

Twee uur scheuren voor jubilerende meester van Emmaüsschool

2007-08-22T06:34:00.000+02:00

Voorhout – Meester Henk Spook van de Emmaüsschool is al 25 jaar leraar en om dat te vieren hadden zijn collega’s een feestje voor hem geregeld. De kinderen hadden een maand lang geoefend om het feestlied voor Henk zo goed mogelijk te zingen, een paar kinderen hadden urenlang getraind om zo goed mogelijk een verhaal voor te lezen en als speciale verrassing was er een bloedrode Ferrari geregeld waarin Henk, fervent autogek, twee uur lang mocht rijden.

door Joep Derksen

Henk werd op een grote troon gezet, terwijl de 209 kinderen scandeerden: “Henkie! Henkie! Henkie!” De jubilaris keek een beetje onwennig, maar liet alles gelaten over zich heen gaan. Tijdens het zingen van het feestlied, dat bestond uit dertig delen, keek Meester Henk op zijn horloge, waarschijnlijk denkend: “Hoe lang gaat deze aandacht nog duren?”

Na het zingen kreeg Henk een boek overhandigd met allerlei tekeningen en verhalen van de kinderen. De kleuters van de school hadden een grote paarse taart op een metergroot vel papier geplakt. Henk vond het toch wel “Geweldig”. “Toen ik vanochtend zag dat al mijn collega’s een rood shirt aangedaan hadden, dacht ik: ik zal wel iets gemist hebben. Het begint me nu wel langzaam duidelijk te worden wat de bedoeling is.”

Vrijdag de dertiende

Maar ja, als iets op vrijdag de dertiende georganiseerd wordt, dan is de kans dat er iets mis gaat natuurlijk wel groot. De kinderen hadden hun liedjes gezongen, de verhalen waren voorgelezen en om klokslag 12 uur stond de schooljeugd gespannen langs de kant van de weg uit te kijken naar ‘die auto van een paar miljoen euro’, zoals een leerlinge het verwoordde. Er kwamen inderdaad auto’s langs, zelfs een rode. Maar geen enkele vierwieler leek ook maar in de verste verte op een Ferrari. Toch maar even bellen: was de eigenaar opgehouden door een agent vanwege te hard rijden? Ongeluk gebeurt? Niets van dit alles: er was een foutje gemaakt in de administratie, waardoor men dacht dat de auto pas om 14:00 uur aan de Bonekruidstraat hoefde te zijn.

Dus de ouders en kinderen gingen naar huis; effe lunchen. Ter plekke werd door de directeur van de Emmaüsschool een oplossing gevonden. De Ferrari zou wat eerder komen, zodat Henk er twee uur in kon rijden en bij zijn terugkomst stonden alle kinderen buiten op hem te wachten. Zijn ogen twinkelden toen hij uitstapte: “Het was geweldig, maar eigenlijk ben je veel te lief voor zo’n auto. Je haalt er niet het maximale uit!” glunderde hij.

G-hockey: waar een club groot in kan zijn

2007-08-22T06:28:00.000+02:00

Lisse – Op kleine schaal worden soms prachtige initiatieven opgezet en het G-hockey bij Hisalis, de hockeyclub voor HIllegom, SAssenheim en LISse, is hier een duidelijk voorbeeld van. Dankzij onder meer de initiatiefnemers Pieter Jan de Bruijn, Irene van der Valk en Cornel Kos kunnen kinderen met een beperking sinds oktober 2005 iedere zaterdag samen hockeyen. Een aantal jeugdleden van de club helpt ook enthousiast mee om de G-hockeyers het spel bij te brengen. De ouders staan trots en blij langs de zijlijn en de brede lach op de gezichten van de – tot nu toe - vijftien kinderen met een handicap spreekt boekdelen.

Joep Derksen

Pieter Jan corrigeert onmiddellijk: ‘G-hockey is voor kinderen van 7 tot 18 jaar met een beperking en voor iedereen die zich hierbij thuis voelt. We spreken niet over gehandicapt, want: wat is normaal?’ Tijdens de training op het speciaal daarvoor aangelegde hockeyveld gebeurt alles in vaste patronen: eerst in een kring elkaar gedag zeggen, dan de warming-up met zwaaioefeningen en twee rondjes lopen en vervolgens het oefenen met de hockeysticks en ballen.

Een half uurtje later komt de pauze, waarin de kinderen fris en een lekker koekje krijgen, zodat ze klaar zijn voor het hoogtepunt van de training: de wedstrijd zelf! Iedere goal wordt met een geweldig gejuich onthaald, maar ook een goede klap met de bal krijgt veel waardering van het aanwezige publiek.

Irene vertelt: ‘We zijn begonnen met één speelster en nu doen al 15 jongens en meisjes mee. Dat is natuurlijk al geweldig, maar we hebben nog niet voldoende kinderen om echt competitie te gaan spelen. Dat komt overigens op termijn wel, daar heb ik alle vertrouwen in. En als meer dan twintig kinderen gaan G-hockeyen, dan gaan we het aantal trainingsuren uitbreiden, zodat in twee of meerdere groepen getraind kan worden.’

Respect

Jeroen de Leeuw, 16 jaar, is een van de jeugdleden die actief meehelpt. ‘Ik heb een zus die zelf geestelijk gehandicapt is en kwam een keer kijken wat het G-hockey inhoudt. Het zag er heel leuk uit en later ging mijn zus ook meedoen.’ Jeroen speelt de kinderen in, doet wat oefeningen en begeleidt hen. ‘De eerste prioriteit is dat de deelnemers plezier hebben.’ Hij is zelf ook veranderd door zijn activiteiten: ‘Ik heb meer respect gekregen voor alles en denk meer dan leeftijdsgenoten na over de dingen. Alles heeft een reden, maar wat die reden is weet ik nog niet.’

Klaartje de Bruijn (13) vindt het ‘leuk om met gehandicapte kinderen te werken’. Op haar basisschool kwam ze in contact met kinderen met een geestelijke beperking en ze vindt het fijn om gezellig met hen activiteiten te ondernemen. Niet iedereen kan dit, zo beaamt Klaartje: ‘Je moet geduld hebben en motiverend zijn’. De twaalfjarige Augie van der Valk ‘vindt het heel leuk de kinderen te helpen en te motiveren’. Ze vindt zichzelf geen wereldverbeteraar, maar roept de mensen die dit artikel lezen wel op dat ze eens komen kijken.

En de G-hockeyers zelf? Rosanne Kruijt (14) is vanaf het begin lid. ‘Ik vind het leuk om te doen en ben al heel goed. Vooral veel goals scoren is fijn.’ Meisjes en jongens spelen samen, dus heeft Rosanne al een leuke jongen gezien? ‘Nee hoor, want ik ben op Bart uit Amsterdam’. Brian van Wieringen vindt het hockey ‘geweldig’. Zijn moeder Lidy vertelt: ‘Onze kinderen vallen vaak buiten de reguliere sporten. Brian heeft een beperking met het lopen en mogelijk gaat hij in de toekomst keepen.’ Emma (9 jaar) vindt het ‘leuk om hockey te spelen en daarom zit ik er al een hele tijd op’.

Pieter Jan sluit af: ‘G-hockey is echt een succes en momenteel zijn we met de hockeyclubs in Noordwijk en Voorhout aan het praten om dit gezamenlijk uit te bouwen. Dan kunnen namelijk alle G-spelers die zich bij de drie clubs aanmelden op één locatie en samen met elkaar spelen.’ Ook bestaan er nog andere plannen, zo legt de initiatiefnemer uit: ‘Stilletjes zijn we aan het denken aan het starten van LG-hockey, zodat lichamelijk gehandicapte, maar niet rolstoelgebonden, kinderen ook kunnen genieten van dit fantastische spel!’

Voor meer informatie: www.hisalis.nl of email Pieter Jan de Bruijn: p.j.debruijn@planet.nl.

‘Zonde van onze mooie straat, die nu helemaal ontsierd is’

2007-08-22T06:24:00.000+02:00

Sassenheimers leggen krans voor gekapte bomen

Sassenheim – Bewoners van de Willem de Zwijgerlaan en omliggende straten legden dinsdagavond een krans om het ‘overlijden’ van 50 bomen in hun straat te gedenken. Ondanks twee inspreekavonden waar de omwonenden flink geprotesteerd hadden tegen het verdwijnen van de bomen had de gemeente Teylingen opdracht gegeven om dit stuk groen te verwijderen. VVD-wethouder Homan was aanwezig bij de kranslegging om de gemeente te vertegenwoordigen en de bewoners te woord te staan.

door Joep Derksen

De omstandigheden waren perfect voor de gelegenheid: het was donker en de regen viel gestaag naar beneden. Onder de vele paraplu’s stonden de bewoners en de wethouder stil te kijken naar de krans die ter ere van de omgehakte en versnipperde bomen werd neergelegd.

De bomen zijn verwijderd voor geplande nieuwbouw en omdat het noodzakelijk was dat een uitloopgebied aangelegd werd waar overtollig water van de naastgelegen sloot kon vloeien. Een van de bewoners, Mirjam, kon er nog steeds niet over uit: ‘Die bomen hielden de wind tegen en nu ze weg zijn vormt onze straat een soort van trechter. De wind over het bollenland komt recht in onze straat en bij een beetje windkracht wordt je van je stokje geblazen: er zijn al bomen in onze tuin geknapt en de Nederlandse vlaggen vallen uit de houders. Bovendien wordt nu de sloot verbreed waardoor de parkeerplaatsen van de huizen van nummers 12 tot en met 20 compleet verdwijnen! Ik heb de gemeente al twee keer voorgesteld om van het hondenuitlaatveld een meter in de lengte te verwijderen, zodat de bomen konden blijven staan. De gemeente heeft niets met deze suggestie gedaan: onze voorstellen gaan het ene oor in en het andere oor uit!’

Gemengde gevoelens

Wethouder voor het Openbaar Groen, Bert Homan, bekeek de kranslegging en beantwoordde vragen van de bewoners. “Het is goed dat de mensen zich kunnen uiten en de gemeente zelf kapt de bomen ook met gemengde gevoelens. Maar in het ontwikkelen van de plannen moeten de algemene belangen worden afgewogen. Naar aanleiding van de inspraakrondes hebben we nogmaals naar de plannen gekeken en een tiental bomen kunnen redden van de kap. Desalniettemin heb ik begrip voor de gevoelens van de bewoners, want voor hen valt het triest uit. Helaas kan ik niet alle vragen van de mensen beantwoorden omdat ik nog maar vier weken in functie ben, maar wel kan ik zeggen dat de gemeente zal proberen om zoveel mogelijk groen terug te plaatsen.”

Een van de 30 aanwezigen maakte zich zorgen over de waardevermindering van de huizen. Hij werd deels gerustgesteld door Homan: “Huiseigenaren worden wettelijk goed beschermd, dus als er sprake is van waardeverlies worden de huizenbezitters gecompenseerd. Maar je moet wel zelf het verzoek voor de schadecompensatie indienen en de kosten hiervoor worden alleen vergoedt wanneer je in het gelijk wordt gesteld.” Een andere aanwezige, Gé van Vliet, had in 1964 eigenhandig de bomen helpen planten. Hij verzuchtte: “De verwijdering van de bomen gaat me echt aan het hart en dat zal iedereen kunnen beamen.”

Buurvrouw Sylvia Driebeek heeft zich mateloos geërgerd aan de hele gang van zaken: “Je mag komen praten op hoorzittingen, maar de gemeente luistert toch niet. Wij steken er een hoop energie in, maar de politici doen toch wat ze zelf willen. Dit is echt geen democratie!”

Feestje

De initiatiefnemer van de kranslegging, John Donnelly, nodigde de wethouder uit om samen de krans te leggen. De wethouder wees dit aanbod, vanuit politiek oogpunt begrijpelijk, af. “Het is uw feestje”, zei hij ietwat ongeschikt. Dat kwam hem onmiddellijk op repliek te staan van de omstanders: “Nou ja feestje, zo’n feest is het niet hoor!”. Donnelly zelf was erg teleurgesteld over de hele gang van zaken. “Het is zonde van onze mooie straat die nu helemaal ontsierd is. Zonder aankondiging zijn die bomen verwijderd: de mensen gingen ’s ochtends naar hun werk en bij terugkomst aan het eind van de middag lagen alle 50 bomen plat. We hebben geen brief ontvangen: dat is geen goede communicatie.” Homan beaamde dit: “Het is goed dat u dit meldt en de gemeente zal dit puntje verbeteren.”

Na afloop verzuchtte Donnelly: “Waarom hebben ze niet Henriëtte Wilbrink gestuurd? Nu komt er iemand die nergens van af weet.” Hij legt het hoofd neer bij de situatie: “We hebben onze statement gemaakt, maar het is heel treurig hoe het gelopen is. De bomen zijn weg en daarmee zijn ook de vogels en een stuk natuur verdwenen.”

Sander de Groot schrijft boek van zijn leven

2007-08-22T06:20:00.000+02:00

“Het komt zoals het komt, het kan alle kanten op gaan”. Dit waren de woorden die de neuroloog uitsprak nadat hij geconstateerd had dat Sander de Groot, 22 jaar, een hersentumor had. Opereren was niet meer mogelijk en Sander werd bestraald en onderging een chemokuur. Het is echter duidelijk dat het einde van zijn leven nadert maar afgelopen zaterdag beleefde hij zijn hoogtepunt: de officiële lancering en presentatie van zijn zelfgeschreven dichtbundel: “Zoals het is”.

door Joep Derksen

“Het boek is alles behalve een verzameling gedichten”, aldus een goede vriend. “Het zijn persoonlijke gevoelens en herinneringen die in knap gekozen bewoordingen op papier zijn gezet.” Sander noemt het zelf: “Via mijn gedachten op papier. Recht uit het hart”.

En dat is gelukt! De gedachten en gedichten geven uiting aan zijn verbazing, onmacht, woede, maar vooral ook aan zijn humor en dromen. Eenieder die ooit een naaste verloren heeft of een zieke vriend, vriendin of familielid heeft, zal dit boek uit het hart gegrepen zijn.

Sinds mei vorig jaar schoten allerlei gedachten door Sander’s hoofd. Hij besloot zijn gedachten op te schrijven. De laatste maanden kan hij niet meer met een pen schrijven, maar gebruikt hij zijn mobiele telefoon om letter voor letter de woorden te maken. Op de vraag waarom hij het wilde publiceren, vertelt hij: “Puur voor mezelf en niet direct om iets achter te laten. Achteraf zal het boek pas betekenis gaan krijgen. Dit boek is mijn dank aan de goede vrienden en mijn familie die ontzettend veel meehelpen en zich heel erg inzetten”.

Reacties

Vrijdag 31 maart zond SBS6 een interview uit met Sander. Hij heeft tientallen reacties gekregen per email van mensen die met hem meevoelen en die hetzelfde hebben meegemaakt. Sander: “Zet in je artikel dat ik deze reacties leuk vind om te krijgen!”

Op de dag van de presentatie waren meer dan 100 vrienden en familie aanwezig. Het was hartverwarmend te zien hoe deze mensen Sander een warm hart toedragen. “Fantastisch hoe hij met een combinatie van ernst en humor met zijn ziekte om kan gaan”. “Het is fenomenaal hoe hij zijn gevoelens in gedichten kan verwerken”. Een goede vriendin van Sander’s vader vertelt: “De eerste jaren van zijn leven waren vol verdriet en pijn. Zijn moeder overleed na een lang ziekbed aan kanker toen hij drie jaar was. Soms kwamen haar kinderen bij me langs om uit te huilen. Daarna gingen ze weer de deur uit om op straat te spelen”.

Het allereerste exemplaar van “Zoals het is” werd ingelijst aan Sander zelf gegeven door zijn vader, Jacques de Groot, met de woorden: “Sander, ik ben trots op je!”. Vier mensen die veel voor Sander betekenden kregen als eerste het boek in handen: Marris van de Luytgaarden, die hem gestimuleerd heeft om zijn werk te publiceren, Marcel Floor, zijn beste vriend, Edwin de Groot, als symbool van Sander’s hele familie en Ron Labordus, zijn uitgever.

Natuur

De gedichten en gedachten gaan over tientallen verschillende onderwerpen: onder meer over de natuur, vaderdag, het lot, kussens op de bank en kussen op de wang.

Hieronder volgt één van de 68 gedichten uit het boek:

Leef op dit moment
nu je me nog kent.

Leef op dit moment
voordat je me vergeten bent.

Ik leef op dit moment
als je dat maar weet.

Ik zal zorgen dat ik
jullie nooit vergeet.

Het boek “Zoals het is”, met als ondertitel “Gedachten veranderen, Anders ik wel…” is voor € 8,- te koop bij Boekhandel Hoek Boek, Herenstraat 63 in Voorhout. Ook is het te bestellen via de website www.zoalshetis.nl en per email: reactie@zoalshetis.nl.